Πού ήταν αυτός ο ΠΑΟΚ;

Ούτε η απουσία του Μπερμπάτοφ από το αρχικό σχήμα ήταν είδηση, ούτε αυτή του Κάτσε από την 18άδα, ούτε ακόμα – ακόμα η νίκη του ΠΑΟΚ επί του ΠΑΣ, ασχέτως αν νίκησε τη συγκεκριμένη ομάδα για πρώτη φορά μετά από 22 μήνες. Η είδηση είναι πως ο ΠΑΟΚ άρεσε και χειροκροτήθηκε μετά το τέλος του αγώνα.

Ο Μπερμπάτοφ δεν βρέθηκε ούτε αυτή τη φορά στην ενδεκάδα και δεν έκανε προθέρμανση ούτε πριν την έναρξη του αγώνα ούτε κατά την ανάπαυλα του αγώνα. Ο Κάτσε σίγουρα “χαλάστηκε” που έμεινε για ένα ακόμα παιχνίδι όχι απλά εκτός ενδεκάδας αλλά εκτός αποστολής. Ο Τζιόλης, που μέχρι τώρα ήταν μια από τις ελάχιστες “σταθερές” του ΠΑΟΚ στη μεσαία γραμμή μέχρι τώρα, δηλώθηκε να εκτίσει ποινή μιας αγωνιστικής, ο Μαλεζάς που ανέβαινε συνεχώς μετά τις πρώτες του παρουσίες στην αρχική ενδεκάδα ήταν στον πάγκο, ο Ροντρίγκες, που ήταν ο πλέον σταθερός παίκτης σε επίπεδο παραγωγής φάσεων, ήταν εκτός λόγω τραυματισμού.

Που θέλω να καταλήξω; Απλά τα πράγματα. Κάθε φορά, την ιστορία τη γράφουν οι παρόντες, και ο ΠΑΟΚ κόντρα στον ΠΑΣ έπαιξε έχοντας απουσίες πάσης φύσεως. Οι Τζιόλης, Κάτσε και Ροντρίγκες είναι όχι απλά βασικοί, αλλά βασικότατοι, ενώ ο Μπερμπάτοφ είναι ο Μπερμπάτοφ.

Όποιος και να λείπει, λοιπόν, σημασία έχει τι κάνουν όσοι βρίσκονται εντός των τεσσάρων γραμμών, και στο παιχνίδι με τον ΠΑΣ, ο ΠΑΟΚ έκανε τη πρώτη του πειστική εμφάνιση μετά από σχεδόν 2,5 μήνες. Τότε, είχε νικήσει με το ίδιο σκορ τον Παναθηναϊκό και περίπου με τον ίδιο τρόπο. Πέτυχε πρώτος τρία γκολ και στη συνέχεια δέχθηκε και ένα που δεν ήταν ικανό να αλλάξει τη ροή του αγώνα, ούτε φυσικά και τον τελικό νικητή.

Ο ΠΑΟΚ έπαιξε για πρώτη φορά με 4-2-3-1. Μπήκε λοιπόν και αυτό στην εξίσωση. Μετά το 3-4-1-2, το 3-4-2-1, το 3-5-2, το 4-4-2 με ρόμβο, ήρθε και ένα σύστημα που με τα συγκεκριμένα πρόσωπα δούλεψε, σε συγκεκριμένους τομείς εξαιρετικά.

Έκαναν τα πάντα

Τα δυο εξάρια, οι Χαρίσης και Τσίμιροτ πρέπει να πάτησαν κάθε σπιθαμή του χώρου ευθύνης τους, κάνοντας πολλές δουλειές εντός γηπέδου. Μάρκαραν παίκτες όταν είχαν τη μπάλα, πίεσαν παίκτες για να μη πάρουν τη μπάλα, έκλεψαν, κουβάλησαν τη μπάλα, τη μοίρασαν είτε στα άκρα είτε περνώντας την κάθετα στον άξονα, είχαν τελικές πάσες, με τον Χαρίση να φτάνει και στο γκολ, που το έψαχνε από τη πρώτη στιγμή, καθώς όποτε έβρισκε χώρο, έκανε σουτ προς την εστία του Βελλίδη και τελικά δικαιώθηκε. Και στους δυο αξίζει ένα μεγάλο χειροκρότημα για την εμφάνισή τους κόντρα στον ΠΑΣ, μια εμφάνιση που αμέσως αμέσως κάνει τους πάντες να περιμένουν από εκείνους ακόμα περισσότερα.

Όσο για τους τρεις μεσοεπιθετικούς; Η εικόνα τους δεν διέφερε από αυτή που όλοι έχουμε στο μυαλό μας για τον καθένα ξεχωριστά. Ο Μακ, με το που βγήκε έξω από τη μεγάλη περιοχή, έγινε ο… περσινός Μακ. Ο “κάνω πολλά αλλά μου βγαίνουν λίγα”. Ο Ζάιρο αποκτήθηκε για να παίζει στα άκρα και η εμφάνισή του είναι ουσιαστικά η πρώτη στη φυσική του θέση (στα άκρα με παίκτη στη πλάτη του και όχι να έχει “επ’ ώμου” όλη τη γραμμή).

Είχε και γκολ και ασίστ, κάτι διόλου ευκαταφρόνητο, όταν ο ΠΑΟΚ στα δυο τελευταία του παιχνίδια δεν είχε σκοράρει σε σετ παιχνίδι. Ο Πέλκας καλείται φέτος να βγάλει από πάνω του αυτό το “αλλά” που τον είχε οδηγήσει εκτός Τούμπας πέρυσι. Έχει ποδοσφαιρικό μυαλό, βλέπει χώρος, δεν φοβάται να πάρει πάνω του φάσεις. Αλλά θα πρέπει να γίνει πιο ουσιαστικός και να αποκτήσει και συνέπεια.

Στην επίθεση, ο Αθανασιάδης σκόραρε και μάλιστα το κρίσιμο γκολ, αυτό που δίνει προβάδισμα. Για έναν Αθανασιάδη που προέρχεται από ένα πρώτο μισό της σεζόν αρκετά δύσκολο, περίεργο και συνολικά μέτριο για εκείνον, αυτό, για αρχή, μετράει.

Χτίζει ψυχολογία

Πρώτα, χτίζεις ψυχολογία. Αυτό ισχύει για τον Κλάους, αλλά ισχύει και για τον ΠΑΟΚ. Διότι η εμφάνιση κόντρα στον ΠΑΣ είναι από εκείνες που μπορούν να βοηθήσουν μια ομάδα να χτίσει ψυχολογία, ειδικά από τη στιγμή που οι ασπρόμαυροι προέρχονται από τη σφαλιάρα στη Λέσβο.

Κόντρα στον ΠΑΣ, ο ΠΑΟΚ είχε, μετά από καιρό “το πακέτο”. Υπήρχαν ματς στα οποία έκανε πολλές φάσεις και δεν πήρε τη νίκη. Υπήρχαν παιχνίδια που νίκησε αλλά η εικόνα του ήταν από μέτρια έως κακή. Υπήρχαν παιχνίδια που σκόραρε στη πρώτη φάση και τα απλοποίησε χωρίς να προσπαθήσει. Αυτή τη φορά ο ΠΑΟΚ πίεσε, είχε κατοχή, δεν αμφισβητήθηκε, σκόραρε πριν αγχωθεί, το “καθάρισε” πριν φανούν οι αλλαγές του αντίπαλου προπονητή, το διασκέδασε μέχρι το φινάλε και στο τέλος δέχθηκε και ένα γκολ που… ίσως δεν πείραξε και κανέναν διότι δεν μπορεί να “χρεωθεί” στον Όλσεν.

Στον Τούντορ τα εύσημα

Αυτός ο ΠΑΟΚ, που ήταν; Ήταν απλά θέμα συστήματος; Ήταν θέμα αντιπάλου; Ήταν θέμα ημέρας; Από τα πολλά κλισέ που χρησιμοποιεί ο Ιγκόρ Τούντορ στις δηλώσεις του, υπάρχει ένα που ταιριάζει “γάντι”. Ο Κροάτης λέει συχνά πως “ο προπονητής είναι τόσο καλός όσο η εικόνα της ομάδας του στο τελευταίο παιχνίδι”. Και δίκιο έχει. Όπως είχε μεγάλο μερίδιο ευθύνης με την εφαρμογή του 4-4-2 με ρόμβο το οποίο ξεκάθαρα δε του βγήκε και εκείνος επέμενε να τα ρίχνει στους παίκτες, έτσι θα πρέπει να πιστωθεί και την επιτυχημένη στροφή στο 4-2-3-1.

Αλλά, αμέσως, ξεκινά ένας νέος κύκλος συζητήσεων. Θα το διατηρήσει; Και αν ναι, θα το κάνει βάζοντας νερό στο κρασί του μετά από 32 επίσημους αγώνες, και τις καλοκαιρινές συζητήσεις με τον Φρανκ Άρνεσεν που επέμενε πως αυτό είναι το κατάλληλο σύστημα, ενώ εκείνος δούλεψε και εφάρμοσε το 3-4-1-2;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

ΠΑΟΚ – ΠΑΣ Γιάννινα 3-1

Τούντορ: “Έχω καταλάβει ότι σας αρέσουν οι αλλαγές προπονητών”