Το ξίφος της Σίτι

Στόχος

Πρώτα, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Ο Μάρτιν Ντεμικέλις ήταν στο στόχαστρο εξαρχής. Εκτέθηκε πολύ σ’εκείνο το 1-0 της Τσέλσι . Όπως είχαμε δει και στο τότε κείμενο, ο Πελεγκρίνι δεν είχε άλλη επιλογή, έβαλε τον Ντεμικέλις δίπλα στον Τουρέ και ο Αργεντινός εκτέθηκε σε ανοιχτούς χώρους. Χωρίς να φταίει, αφού δεν είχε τα προσόντα για να ανταπεξέλθει στο ρόλο, ειδικά χωρίς την αμυντική βοήθεια του Τουρέ. Καλώς ή κακώς, ο Ντεμικέλις μπήκε στο μάτι πολλών τηλεθεατών ως ο αδύναμος κρίκος. Δεν κάνει ο άνθρωπος.

Με την κρίση σχεδόν προαποφασισμένη για τον Ντεμικέλις, ήρθε και η ώρα του αγώνα. Ο Πελεγκρίνι άφησε την μπάλα στην Μπάρτσα και κάθισε πίσω απ’αυτήν, σ’έναν σπάνιο ρόλο για τη Σίτι, που για ένα βράδυ κατέβηκε με reactive διάθεση.

Το πλάνο και ο ρόλος του Ντεμικέλις

Αριστερά μαζί και ο Κλισί και ο Κολάροφ, για να μην κινδυνεύσουμε απ’τον Άλβες. Φερναντίνιο και Τουρέ σε Τσάβι και Σεσκ/Ινιέστα, ο Σίλβα να πέφτει πάνω στον Μπούσκετς. Στα δεξιά ο Νάβας παίζει στην ουσία δεξί μπακ και παίρνει τον Άλμπα, ώστε ο Ζαμπαλέτα να γίνεται τρίτος στόπερ, κοντά στον Κομπανί, με το μυαλό στον Ινιέστα. Ο Νεγρέδο μπροστά, στη συγκίνηση, να ψάχνει μονομαχίες με τον Μασεράνο, ώστε να υπερτερεί σωματικά στις μακρινές μπαλιές.

Σ’όλο αυτό το σχέδιο, ο ρόλος του Ντεμικέλις δίπλα στον Κομπανί ήταν κομβικός, πολύ σημαντικό γρανάζι στη μηχανή. Ο Πελεγκρίνι του έδωσε την οδηγία να βγαίνει διαρκώς απ’τη γραμμή της άμυνας, με επιθετικές εξόδους, στον χώρο μπροστά απ’την αριστερή γωνία της περιοχής της Σίτι: εκεί που πάνε για να βρουν χώρο και να πάρουν την μπάλα κυρίως ο Μέσι, αλλά και ο Σεσκ και πιο σπάνια ο Ινιέστα. Εκεί που ξεκινούν οι φάσεις που φέρνουν ένα τετ-α-τετ τρία δευτερόλεπτα μετά.

Εξαιρετικός

Καθόλου εύκολη και απλή αποστολή για τον Ντεμικέλις. Παρόμοιο ρόλο είχε δώσει και ο Μουρίνιο σε αγώνες κόντρα στην Μπάρτσα, όπως το 2011, όταν σε ματς για το ισπανικό Σούπερκαπ είχε δώσει τέτοια εντολή στον Καρβάλιο. Ο Μέσι τότε τον είχε εκθέσει εύκολα μακριά απ’την περιοχή και το πράγμα δεν είχε πάει καλά. Ο Ντεμικέλις τα πήγε εξαιρετικά.

Με τρομερό διάβασμα των φάσεων και μεγάλη προσήλωση, είχε εξόδους σε σωστό χώρο και χρόνο. Δεν εκτέθηκε ποτέ με κίνηση στην πλάτη του, δεν έπαιξε βρώμικα (όπως έχει κάνει σε ανάλογη αποστολή ο Πέπε), έβγαινε όταν έπρεπε, όσο έπρεπε και μετά επέστρεφε στη θέση του. Ήταν η ασφάλεια στον χώρο πίσω απ’το δίδυμο του Τουρέ με τον Φερναντίνιο, την ώρα που ο Κομπανί αναλάμβανε να κρατάει τη γραμμή και να ελέγξει την κάθετη κίνηση/πάσα, μαζί με τον Ζαμπαλέτα που ερχόταν να κλείσει κοντά του. Είχε κάποια άσχημα διωξίματα και κάποιες άτσαλες πάσες, αλλά στο ρόλο χωρίς την μπάλα ήταν αλάνθαστος.

Αποβολή και πέναλτι

Κι έρχεται η στιγμή που κρίνει το ματς και τελικώς την πρόκριση. Ο Νάβας σπάει έναν απ’τους παλιούς κανόνες του Μουρίνιο κόντρα στην Μπάρτσα: μην πηγαίνετε στην ντρίμπλα, θα χάσετε την μπάλα και θα φάμε γκολ στην κόντρα. Ο Πελεγκρίνι μπορεί να είχε τέτοιο κανόνα χθες, μπορεί και όχι, αλλά η ουσία είναι πως ο Νάβας έχασε την μπάλα απ’τον Μπούσκετς και μερικά δευτερόλεπτα ο Ντεμικέλις ανέτρεψε τον Μέσι.

Πέναλτι, αποβολή. Γκολ, μισή και βάλε πρόκριση για την Μπαρτσελόνα. Χαμός στα ίντερνετς. Ο Ντεμικέλις, ο αργός, ο άσχετος, που παίζει με μέσον, που δεν κάνει και τι δουλειά έχει να παίζει στη Σίτι. Ναι, μπορεί, μαζί σας. Στο φινάλε, δεν ήταν και ποτέ καμιά μεγάλη κλάση ο Ντεμικέλις, πόσω μάλλον στα 33. Άλλα όχι να τον κρεμάσουμε για κάτι που δεν φταίει, ειδικά σε βραδιά που είναι εξαιρετικός.

Δεν φταίει

Το μεγάλο λάθος στη φάση δεν δικό του, αλλά του Κομπανί. Την ώρα που ο Νάβας χάνει την μπάλα, η άμυνα της Σίτι είναι ψηλά. Οι παίκτες κρατάνε τη θέση τους, γιατί ο Μέσι είναι οφσάιντ και ο Κομπανί τους προδίδει: όχι μόνο έχει μείνει κάποια μέτρα πίσω, αλλά δεν βγαίνει έγκαιρα και ο Μέσι προλαβαίνει να γυρίσει και να καλυφθεί. Διπλό έγκλημα του Βέλγου, που κρατά τον Αργεντινό εντός θέσης.

Ο έρμος ο Ντεμικέλις όχι μόνο δεν φταίει για το τετ-α-τετ, αλλά είναι ο μόνος που καταλαβαίνει το κακό και παρότι βρίσκεται πιο μακριά, κυνηγάει πρώτος τον Μέσι και τον προλαβαίνει. Και δεν φταίει και χλευάζεται, ενώ ήταν ο μόνος που προσπάθησε έστω και ανεπιτυχώς. Άδικο και για τους λόγους που εξηγήσαμε, αλλά και γιατί έτσι παραγράφεται η εμφάνιση που έκανε σ’έναν δύσκολο ρόλο.

Για να επιστρέψουμε στη Σίτι, δεν τον υπηρέτησε άσχημα τον αμυντικό ρόλο. Ειδικά αν σκεφτούμε πως για την ομάδα του Πελεγκρίνι είναι μια ξένη διαδικασία, τελείως αντίθετη μ’αυτά που δουλεύει και παίζει τη φετινή σεζόν. Ο Χιλιανός δεν έκανε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει από άλλους κόντρα στην Μπαρτσελόνα, αλλά οι οδηγίες ήταν σωστές, οι ρόλοι επίσης και εκτελέστηκαν με μεγάλη επιτυχία.

Επιθετικό κατενάτσιο, αμυντική ασφάλεια

Θα πρέπει βέβαια να συνυπολογιστεί πως όλα αυτά η Σίτι τα έκανε κόντρα σε μία Μπάρτσα που δεν ήθελε να πατήσει το γκάζι. Πέρσι, τέτοια εποχή ήταν, όταν πάλι μετά από την πρώτη αγωνιστική των νοκ-άουτ είχαμε ονομάσει αυτήν την εικόνα “επιθετικό κατενάτσιο” . Αρκετά έχουν αλλάξει στην Μπαρτσελόνα επί Μαρτίνο, αλλά αυτό έχει παραμείνει. Εκτός έδρας αγώνας Champions League, παίρνουμε την μπάλα και την κρατάμε. Κατοχή για την κατοχή, χωρίς παίκτες να βγαίνουν απ’τις πίσω γραμμές, χωρίς μεγάλη προσπάθεια για ρήγματα και εκρηκτικά διαστήματα.

“Αν προκύψουν, έχει καλώς. Αν όχι, κρατάμε την μπάλα. Κάποια στιγμή, θα κάνουν ένα λάθος. Αν δεν κάνουν, κρατάμε κι άλλο την μπάλα. Κάποια στιγμή θα κάνουν ένα λάθος.” Σε επανάληψη, μια λούπα, ώσπου τελικά να γίνει λάθος. Και μέχρι να γίνει, μπορεί και να μην φτιάξουν ούτε φάση, αν ο αντίπαλος είναι καλά οργανωμένος.

Και αυτό δεν τους ενοχλεί. Ίσα-ίσα, τους δίνει ασφάλεια. Λιγότερα επιθετικά ρίσκα, έλεγχος του αγώνα, καλύτερη αμυντική λειτουργία. Η Μπαρτσελόνα φέτος έχει κρατήσει το μηδέν σε 20 απ’τα 41 επίσημα παιχνίδια της, ποσοστό 49%. Πέρσι είχε κρατήσει απαραβίαστη εστία σε μόλις 17 απ’τα 60 ματς, ποσοστό 28%. Δεν έχει βελτιωθεί δραματικά επειδή ξαφνικά έγινε ομάδα που μπαίνει για να παίξει άμυνα, αλλά γιατί παίρνει λιγότερα ρίσκα: σεβασμός στα κουρασμένα πόδια του Τσάβι και του Ινιέστα, προσεκτική διαχείριση του Μέσι, επιλεγμένα ανεβάσματα από πίσω, το πόδι να χαϊδεύει το γκάζι, αλλά να μην το σανιδώνει.

Κόντρες, Σίλβα και τέλος

Η Μπάρτσα δεν φόρτσαρε, η Σίτι ήταν καλά οργανωμένη. Αυτό που έλειπε ήταν απειλή απ’τη Σίτι στην κόντρα. Αλλά η ομάδα του Πελεγκρίνι δεν θα μπορούσε ξαφνικά να τα μάθει όλα. Όταν δουλεύεσαι για να κυριαρχείς, μπορείς για ένα βράδυ να παίξεις πίσω και να αφήσεις την κυριαρχία στον άλλον. Αλλά δεν γίνεται σ’ένα βράδυ να αποκτήσεις και τρομερές αντεπιθέσεις, όταν έχεις μάθει για μήνες να χτίζεις σετ επιθέσεις απέναντι σε οργανωμένες άμυνες.

Με την αριστερή πλευρά “αχρηστευμένη” στην επιτήρηση του Άλβες και τον Νάβας δεξιά να ντουμπλάρει κι αυτός, όλο το βάρος έπεφτε στον Σίλβα. Ο Νεγρέδο δεν κατάφερνε πολλά στις μακρινές μπαλιές προς αυτόν και το θέμα ήταν η μπάλα να περάσει απ’τα πόδια του Σίλβα. Ο μικρός μάγος βρήκε τον αγαπημένο του χώρο, ανάμεσα στις γραμμές, παρότι είχε τον Μπούσκετς βδέλλα και έφτιαξε όσο περισσότερα μπορούσε. Ε, ο Ντεμικέλις δεν γινόταν να προλάβει τον Μέσι, αλλά ο Πικέ τον Νεγρέδο τον πρόλαβε και τον έβγαλε πολύ πλάι στην αντίστοιχη φάση του πρώτου ημιχρόνου.

Ο Σίλβα και συνολικά η Σίτι συνέχισαν να προσπαθούν να παράγουν και με δέκα παίκτες. Και η πιο επιθετική συμπεριφορά της Μπαρτσελόνα άφησε κενά που η ομάδα του Πελεγκρίνι εκμεταλλεύτηκε ακόμα και με παίκτη λιγότερο, παράσημο για μια πολύ ωραία δουλεμένη ομάδα. Κι όταν αριστερά βγήκε ο Κολάροφ, ο Άλβες έδειξε αμέσως γιατί ήταν σωστή η αρχική επιλογή του Πελεγκρίνι: χωρίς ντουμπλάρισμα, ο Βραζιλιάνος βρήκε αμέσως δύο τετ-α-τετ, έχασε το πρώτο και έβαλε το δεύτερο. Τέλος.

Πιο τολμηρή

Το φινάλε άφησε σε πολλούς την αίσθηση πως η Σιτί θα μπορούσε να είναι πιο τολμηρή. Ο Κομπανί μετά τη λήξη είπε πως την σεβάστηκαν πολύ την Μπαρτσελόνα στο 11vs11 και πως την είχαν. Ο Ρόι Κιν είπε πως ο Κομπανί ήταν κουρασμένος και δεν ήξερε τι έλεγε, αλλά η αλήθεια είναι πως αρκετοί θα συμφωνήσαν με τον Βέλγο. Όχι γιατί όντως η Σίτι είχε την Μπάρτσα, αλλά γιατί η ομάδα του Μαρτίνο δεν τρόμαζε τόσο ώστε να μην σκέφτεσαι πως η Σίτι θα έπρεπε να τολμήσει περισσότερο.

Δεν έγινε και δεν θα μάθουμε ποτέ. Ταπεινά εικάζω πως ο Πελεγκρίνι είχε επιλέξει να το κάνει αυτό στο Καμπ Νόου. Αποφάσισε πως προτιμούσε ένα ματς χαμηλού τέμπο στο γήπεδό του, ένα παιχνίδι που μπορεί να ελεγχθεί πιο εύκολα. Τα ματς που γίνονται ροντέο δεν είναι καλή συνταγή για τον γηπεδούχο του πρώτου αγώνα: τα εκτός έδρας γκολ σχεδόν κρίνουν τις προκρίσεις από μόνα τους.

Υποθέτω πως το πλάνο ήταν ένα κλειστό ματς, που δύσκολα θα φύγει απ’το 0-0, το τέλειο θα είναι να πάει στο 1-0 και το χειρότερο σενάριο θα είναι ένα 1-1. Και ανάλογα τα σκορ, είμαστε και πιο τολμηροί στη Βαρκελώνη. Εκεί που ίσως βρούμε περισσότερα κενά, εκεί που αξίζει το ρίσκο, γιατί τα δικά μας γκολ θα μετράνε διπλά.

Ξίφος

Η φάση του Μέσι χάλασε το πλάνο, που ήταν σωστό και μέχρι τότε είχε πάει πολύ καλά. Κι έτσι, δεν δικαιώθηκε η επιλογή του Πελεγκρίνι να αλλάξει και να προσαρμοστεί στον αντίπαλο, επιλογή που αρκετοί την έχουν ζητήσει απ’αυτόν σε παλιότερα ματς. Τελικά, ίσως να ήταν καλύτερα να μην είχε αλλάξει, παρότι το πλάνο λειτούργησε.

Δεκτή ως επιλογή, πολύ καλή σε σχεδιασμό και εκτέλεση στο 11vs11, αλλά τελικά η επιλογή του Πελεγκρίνι αφαίρεσε απ’τη Σίτι το δικαίωμα να αποκλειστεί με το παιχνίδι της. Αυτό το ποδόσφαιρο που παίζει φέτος με τον Χιλιανό, που της έχει δώσει πολλά γκολ και θέαμα, που κάποιες φορές τις έχει κοστίσει, αλλά που στην τελική είναι το σήμα κατατεθέν της φετινής ομάδας.

Ζεις με το ξίφος, πεθαίνεις μ’αυτό. Δεν λέω πως η Σίτι θα περνούσε αν απόψε έπαιζε το παιχνίδι της. Λέω πως, αν ήταν τελικώς γραφτό η Μπαρτσελόνα να περάσει στους 8, θα ήταν προτιμότερο η Σίτι να αποκλειστεί σε αγώνα που θα έκανε αυτά που δουλεύει και παίζει φέτος. Τώρα αποκλείεται (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου), χωρίς τουλάχιστον να έχει τεστάρει το δικό της παιχνίδι κόντρα στην Μπαρτσελόνα, να δει μέχρι που φτάνουν οι δυνάμεις της. Κι αυτό θα πρέπει να είναι ο ελάχιστος, αλλά όχι ασήμαντος, στόχος στη ρεβάνς.

Διαβάστε ακόμη:

Λεβερκούζεν – Παρί Σεν Ζερμέν 0-4