Οι μεγάλοι Μπουλς στο μεγάλο “Αλεξάνδρειο”
Ο Άρης "συναντά" τους Σικάγο Μπουλς και το Αλεξάνδρειο μετατρέπεται σε United Center.
Ο Άρης του Λάσκαρη, εκτός από διοικητική σταθερότητα, οικονομική φερεγγυότητα και αγωνιστική συνέπεια, επανέκτησε κάτι που είχε μεγαλύτερη ανάγκη: τη δυναμική επιστροφή του κόσμου στο γήπεδο. Του κόσμου που μεγάλωσε με μπάσκετ και από την αρχή του νέου εγχειρήματος δείχνει έμπρακτα την εμπιστοσύνη. Στηρίζει και ακολουθεί.
Το Παλέ, ασχέτως αντιπάλου, έγινε εκ νέου το σημείο αναφοράς των “κιτρίνων”. Έγινε ξανά έδρα. Όπως τότε. Που λύγιζαν λογιών-λογιών ομάδες.
Γι’ αυτό κι αν οι μεγάλοι Μπουλς των 90s ήταν ελληνική ομάδα, σπίτι τους θα ήταν -δικαιωματικά- το Αλεξάνδρειο!
Αυθαίρετη, αιρετική, υπερβολική, ίσως όλα αυτά μαζί, η υπόθεση εργασίας. Ταυτόχρονα όμως ταιριαστή για να αποτυπωθούν και να ταυτιστούν οι καινοτόμες και αν μη τι άλλο ευφάνταστες εκείνα τα χρόνια ιδέες κατά την είσοδο στο παρκέ του μεγάλου Άρη των 80s και των θρυλικών “ταύρων” της επόμενης 10ετίας, δύο ομάδων που σάρωναν στο διάβα τους και κατέκτησαν τα πλήθη με το πρωτοποριακό, για την εποχή, μπάσκετ που έπαιξαν. Ήταν δηλαδή μπροστά από την εποχή τους σε όλα τα επίπεδα. Ιεροτελεστία!
Πριν από 20 και πλέον χρόνια το αθλητικό μάρκετινγκ ήταν σε πρώιμο στάδιο. Τα εφέ, οπτικά / ηχητικά, τα λαμπερά φώτα και τα πολύχρωμα λέιζερ έμοιαζαν σαν να προέρχονται από κάποιο σκοτεινό δωμάτιο της NASA, άντε και σε καμιά παραδοσιακή ντισκοτέκ στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, με αποτέλεσμα καθετί καινούργιο, καθετί φρέσκο, στον αθλητικό τομέα να κάνει -όχι αδίκως- εντύπωση.
Στον Άρη ήταν τα χιλιάδες χαρτάκια, κίτρινα και λευκά, που εκτοξεύονταν από την ενθουσιώδη κερκίδα όταν ο “κάπτεν” Νίκος Γκάλης, ο Παναγιώτης Γιαννάκης και η παρέα τους έβγαιναν από τα αποδυτήρια. Μοναδική στιγμή, ανατριχιαστική κάποιες φορές. Ο κόσμος παραληρούσε και οι φροντιστές του γηπέδου έπιαναν δουλειά, κάνοντας… πάνω κάτω το γήπεδο μαζί με τους παίκτες στην προθέρμανση.
Στο ΝΒΑ η εποχή των “introduction” άλλαξε ριζικά όταν οι Σικάγο Μπουλς πρωτοπόρησαν (και εκεί). Όταν μετέτρεψαν την παρουσίαση της παρέας του Μάικλ Τζόρνταν και των υπολοίπων σε υπερθέαμα. Ήταν τότε ήταν που το σόου κέρδισε τη δική του ξεχωριστή θέση μέσα στο κάθε παιχνίδι. Οι “ταύροι” απογείωσαν ό,τι είχε σκαρφιστεί ο νους μέχρι εκείνη τη στιγμή, χαράσσοντας το δρόμο για όλους τους άλλους.
Ο ήχος του “Sirius” από το βρετανικό γκρουπ “Alan Parsons Project” έγινε μόδα, ύμνος των γηπέδων. Χρησιμοποιήθηκε ακόμη και σε γαμήλιες δεξιώσεις. Τόσο πολύ επηρέασε τα πλήθη, έγινε βίωμα. Αλήθεια είναι πως δεν χρειαζόταν να είσαι υποστηρικτής της ομάδας από την “πόλη των ανέμων” για να το απολαύσεις.
Ούτε συγκρίνουμε ούτε -σε καμία περίπτωση- παρομοιάζουμε ό,τι συνέβαινε παραδοσιακά στο Αλεξάνδρειο και επαναλαμβάνεται ακόμη και σήμερα με το υπερθέαμα στο “Chicago Stadium” ή στο “United Center” (μετά το 1994). Υπάρχει πάντως μια κοινή συνισταμένη: οι δύο δυναστείες. Και αυτές δεν αμφισβητούνται.
