Όλοι κάτι παίζουν
O Τάσος Μαγουλάς γράφει για το ντέρμπι Άρη - ΠΑΟΚ στο "Αλεξάνδρειο" και καταλογίζει ευθύνες για την επανάληψη ενός αγώνα που ξεκίνησε το 2014 και τελείωσε το 2015.
Ο Άρης νίκησε τον ΠΑΟΚ, σε έναν αγώνα ο οποίος διακόπηκε το 2014 και ξανάγινε το 2015 διότι έτσι αποφάσισε το ΑΣΕΑΔ. Αφού πρώτα έτσι είχε αποφασίσει ο διαιτητής του αγώνα, Αναστόπουλος, επειδή έπεσε δίπλα του ένα χαρτί, αφού πρωτίστως ο Άρης είχε τσακωθεί με την ομοσπονδία. Αυτό είναι το επαγγελματικό μας τσίρκο. Προσβλητικό για το τσίρκο αυτό που γίνεται αλλά ακόμα πιο προσβλητικό για το ίδιο το άθλημα.
Πέρασαν 20 χρόνια από τότε που οι ομάδες με πρώτους Ολυμπιακό (Κόκκαλη) και Παναθηναϊκό(Γιαννακόπουλο) επαναστάτησαν κατά της ομοσπονδίας, θέλοντας να φτιάξουν ένα αμιγώς επαγγελματικό πρωτάθλημα. Το 2015, μπορεί να έχουμε αγώνες οι οποίοι συνεχίζονται μετά από έναν… χρόνο ή αγώνες που ξαναγίνονται ή αγώνες που κατακυρώνονται στον ηττημένο.
Φτάσαμε στην κλητική προσφώνηση: ω ξευτίλα.
Δεν ευθύνεται ούτε ο Άρης που καλά έκανε και νίκησε, ούτε ο ΠΑΟΚ που προσπάθησε να πάρει τον αγώνα στην διακοπή. Ο αγώνας έγινε πάλι, αλλά δεν… επαναλήφθηκε διότι δεν υπήρχαν στο παρκέ οι ίδιες συνθήκες και προφανώς άλλοι ήταν απόντες. Τι να αναλύσουμε; Πώς ένα δικαιοδοτικό όργανο εκτός της λίγκας μπορεί να κάνει.. επαναστατική γυμναστική σε ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα;
Το επαγγελματικό μπάσκετ είναι πια πεδίο δόξης λαμπρό για παιχνίδια. Άλλος παίζει με τα τηλεοπτικά. Άλλος παίζει με τις διαφημίσεις στην φανέλα. Άλλος παίζει με την ομοσπονδία για να ρίξει τον πρόεδρο. Όλοι κάτι παίζουν τέλος πάντων.
Τι να σχολιάσουμε για τον αγώνα της Κυριακής; Πώς γίνεται αυτό το παιχνίδι μετά την εμφανώς άδικη διακοπή του να ξαναγίνεται μετά από 3,5 μήνες; Άλλαξε ο χρόνος, ο πρωθυπουργός, ο πρόεδρος της δημοκρατίας, και ο αγώνας τώρα…τελείωσε. Πώς γίνεται να μην υπάρχει ένας παράγοντας με ευθιξία να βγάλει το φραγγέλιο και να αρχίσει να αυτομαστιγώνεται;
Δεν αγαπάνε το μπάσκετ
Όχι, δεν μοιράζονται οι ευθύνες. Για έναν ακόμα αγώνα της ντροπής ευθύνονται μόνο οι πρόεδροι των 14 επαγγελματικών(παλιό καλό και πετυχημένο ανέκδοτο) συλλόγων που φυσικά έχουν το δικαίωμα να είναι άσχετοι, δεν έχουν το δικαίωμα να μην αγαπάνε το μπάσκετ. Αν το αγαπούσαν, που δεν το αγαπάνε παρά μόνο την προβολή και τις νίκες, θα φρόντιζαν να καθίσουν σε ένα τραπέζι να βρουν μία λύση έστω με αυτούς τους ελάχιστους πόρους να τους μοιραστούν, να βάλουν κανόνες και να γίνει ένα κανονικό πρωτάθλημα.
Αυτός όμως είναι ο τρόμος τους: οι κανόνες. Αν υπάρξουν δεν θα μπορούν να προβάλλονται και να γίνονται πρωταγωνιστές. Δεν θα δοθεί ποτέ η ευκαιρία σε ανθρώπους με γνώση, προϋπηρεσία και αγάπη στο άθλημα να πρωταγωνιστήσουν.
Το πολύ πολύ να τους βάλουν να ακροβατήσουν κάποιες φορές και να πάρουν από κάτω το δίχτυ ασφαλείας.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τονίσαμε και τότε πως μετά από την γενναία απόφαση ο διαιτητής Αναστόπουλος, είχε την υποχρέωση να διακόπτει κάθε αγώνα ακόμα κι αν πέφτει κονφετί γύρω του. Για βοηθήστε λίγο. Πότε ξαναδιέκοψε παιχνίδι;
ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2: Από σεβασμό στον Νίκο Γκάλη που προσέφερε τα πάντα, αυτός ο αγώνας δεν έπρεπε να φτάσει ως εδώ. Πήγε στο γήπεδο ο κορυφαίος της ιστορίας και θα πρέπει να κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια για να μην γελάσει από τα χάλια ενός σπορ που όταν έφυγε – εκδιώχθηκε, το είχε πρώτο σε τηλεθέαση κι έσοδα.
