Τα βήματα του Μανωλά ήταν άλματα

Ξεκινάμε σε όρθια θέση και με το χέρι ψηλά, σε στάση “αναλαμβάνω την ευθύνη”. Έκανα λάθος στις προ­διετίας κρίσεις μου για τον Κώστα Μανωλά. Δεν τον πίστευα σχεδόν καθόλου και αποδείχθηκε πως έκανα μεγάλο λάθος. Δεν αποδείχθηκε τώρα, που παίρνει μεταγραφή 15 εκατομμυρίων για το Καμπιονάτο, αποδείχθηκε εδώ και καιρό, ολοένα και με πιο εμφατικό τρόπο. Το έχω παραδεχθεί ξανά σε ανύποπτες στιγμές, είναι απολύτως ταιριαστό να το κάνω και τώρα που όλα τα φώτα είναι πάνω του.

Ο Μανωλάς πρώτα απέδειξε πως καλώς τον διάλεξε ο Ολυμπιακός, μετά πως μπορεί να σταθεί στην ενδεκάδα του, μετά πως μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς στην άμυνά του, μετά πως μπορεί να δώσει λύσεις και στην Εθνική που είχε θέματα στο κεντρικό αμυντικό δίδυμο, μετά πως μπορεί να σταθεί σε επίπεδο Champions League, μετά το ίδιο σε επίπεδο Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Βήματα­-άλματα

Κάθε ένα απ’αυτά τα βήματα ήταν από μόνο του αρκετό για να αποδειχθεί το λάθος μου, δεν χρειαζόταν καν να γίνει το επόμενο. Όμως, έγιναν και τα επόμενα και πλέον το θέμα εννοείται πως δεν ήταν το πόσο λάθος έκανα, αλλά το πόσο αδιανόητα γρήγορη ήταν η εξέλιξη του Μανωλά. Οι εβδομάδες ήταν σαν μήνες γι’αυτόν, τόσο γρήγορα εμφανιζόταν ολοένα και καλύτερος.

Δεν ήταν βήματα προόδου, ήταν άλματα. Η πορεία του μοιάζει σαν να διέστειλε το χρόνο. Δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως έχουν περάσει μόλις δύο χρόνια από τότε που ήρθε στον Ολυμπιακό, εν μέσω αμφισβητήσεων ακόμα κι απ’τον ίδιο τον κόσμο των “ερυθρόλευκων”.

Πάντα υποστηρίζω πως οι παίκτες (μπορούν να) βελτιώνονται, πως πάντα πρέπει να τους κρίνουμε με βάση την ηλικία τους και τα περιθώρια που υπάρχουν για άνοδο με δουλειά, προσθήκη εμπειριών, κτλ. Όμως, τα λόγια μπαίνουν στην παρένθεση γιατί η βελτίωση δεν είναι 100% δεδομένη. Για κάθε παίκτη που βελτιώνει σταδιακά κομμάτια του παιχνιδιού του μπορείς να δείξεις δεκάδες που αρχίζουν και τελειώνουν την καριέρα τους με τα ίδια προσόντα, αλλά και με τα ίδια κουσούρια.

Άγουρος

Το εκπληκτικό με το Μανωλά είναι πως παρότι έχει προσθέσει πολλά στα πρωτογενή προσόντα του, είναι ακόμα άγουρος. Και δεν θα μπορούσε να είναι πλήρης στα 23, όταν μιλάμε για στόπερ. Πλήρης μπορεί να είναι ένας επιθετικός, που μπορεί στα 23 να τα έχει όλα κι απλώς μετά να ανεβάζει με δουλειά και με την εμπειρία τους βαθμούς που παίρνει σε κάθε τομέα.

Οι αμυντικοί είναι καταδικασμένοι μια ζωή να κυνηγούν μια ουτοπική τελειότητα. Τα δικά τους λάθη κοστίζουν, άρα δεν σταματάει ποτέ η προσπάθεια να εξαλειφθούν. Ο Μανωλάς θα ήταν σχεδόν αδύνατο να μην έχει στα 23 πράγματα να βελτιώσει. Το παιχνίδι με την μπάλα, το να κάνει αβίαστα (και κάποιες φορές σοβαρά) λάθη ακόμα και σε ματς που είναι πολύ καλός, την τακτική τοποθέτηση, ώστε να μη βασίζεται πάντα στην εκπληκτική ταχύτητα που του επιτρέπει να φτάνει πρώτος, κτλ.

Έχει όμως τα πρωτογενή στοιχεία. Ταχύτητα που φαίνεται από δορυφόρο και όσοι τον ξέρουν κάνουν λόγο για μια εκπληκτική αυτοπεποίθηση, που τον κάνει να κατακτά σχεδόν εύκολα την επόμενη πίστα και μετά τη μεθεπόμενη. Στις μεγάλες ομάδες λένε “αγόρασε μικρούς αυτούς που έχουν αυτά που δεν διδάσκονται και μετά μάθε τους τα υπόλοιπα”. Ο Μανωλάς πρώτα έδειξε αυτά που έχει από μόνος του στο οπλοστάσιο και μετά απέδειξε πως μαθαίνει πολύ γρήγορα.

Ένα κι ένα κάνουν δύο στα μάτια του σκάουτ, του προπονητή, του τεχνικού διευθυντή, του αγοραστή. Ξέρουν πως στα 23 δεν αγοράζουν finished product, δεν παίρνουν “τελειωμένο προϊόν”, έτοιμη λύση. Ο Μανωλάς, όπως και ο Σωκράτης (σε ακόμα πιο μικρή ηλικία) θα πάθουν και θα μάθουν. Μόνο έτσι γίνεται.

Selling club

Για να πάμε και στην πλευρά του Ολυμπιακού, οι “ερυθρόλευκοι” είναι selling club εδώ και πολύ καιρό. Πριν καν το πάρει χαμπάρι η πλατιά μάζα, ήταν σαφές πως ο Ολυμπιακός δεν θέλει πια να ξοδεύει για αγορές. Θέλει να αναδεικνύει παίκτες, να λέει “ναι” για τον οποιονδήποτε (αν η τιμή είναι σωστή) και να κλείνει χρονιές με τα έσοδα απ’τις πωλήσεις να έχουν χρηματοδοτήσει τις αγορές και να έχουν αφήσει και (μεγάλο) κέρδος. Το πέτυχε τις δύο προηγούμενες σεζόν, λογικά θα το πετύχει και τρίτη σερί.

Κάποια στιγμή θα επανέλθουμε στο θέμα, για να θυμίσουμε μια κουβέντα που κάναμε πριν δύο χρόνια, όταν λέγαμε πως η κρίση έχει ευνοήσει αφάνταστα τον Ολυμπιακό στο θέμα της “ελληνοποίησης” και να εξηγήσουμε γιατί χρειάζονται τα εισαγωγικά. Μέχρι τότε, δύο τελευταίες σκέψεις.

Η πρώτη λέει πως και οι “ερυθρόλευκοι” βελτιώθηκαν με τον καιρό στο ρόλο του selling club. Στην περίπτωση του Μανωλά πχ. ήξεραν πως η Ρόμα ετοιμάζεται να εισπράξει πολλά απ’την πώληση του Μπενατιά και το εκμεταλλεύτηκαν για να τσιμπήσουν κάτι παραπάνω απ’την πώληση του Μανωλά.

Έλληνες

Η δεύτερη αφορά την κουβέντα που έχει ξεκινήσει σχετικά με τον αφελληνισμό της ενδεκάδας του Ολυμπιακού. Το συζητήσαμε και στο live chat της Δευτέρας και νομίζω πως είναι απλό: η δεξαμενή των ξένων είναι τεράστια, των Ελλήνων πολύ μικρή. Όταν δεν έχεις κανόνες στις πωλήσεις και όλοι μπαίνουν στο τραπέζι, τότε μπορεί να συμβεί να χάσεις μέσα σε μερικούς μήνες Μήτρογλου, Σάμαρη, Μανωλά και ίσως να προστεθούν κι άλλοι.

Όταν πουλάς πχ. τον Μιραλάς, θα βρεις ξένους να πάρουν τη θέση του, πετυχημένα ή όχι. Δεν είναι το ίδιο εύκολο να βρεις Έλληνες αντικαταστάτες των Ελλήνων, με τον ίδιο τρόπο που δεν ήταν εύκολο να παίξουν, να καθιερωθούν και να λάμψουν αυτοί που ήδη έφυγαν. Και τώρα ο Ολυμπιακός έχει στην ιδιοκτησία του αρκετούς Έλληνες, αλλά αυτό τι σημαίνει; Πως μέχρι το Γενάρη ο Αυλωνίτης θα είναι Μανωλάς, ο Μπουχαλάκης θα είναι Σάμαρης, ο Φορτούνης θα είναι Φετφατζίδης και ο Διαμαντάκος θα είναι Μήτρογλου;

Δεν θα είναι τόσο εύκολο. Όπως δεν ήταν τόσο εύκολο αυτό που ανήκει στο παρελθόν, οι πωλήσεις δηλαδή των Ελλήνων που έχουν ήδη γίνει. Αλλά, είπαμε, ο Ολυμπιακός είναι selling club χωρίς κανόνες που να λένε “δεν πουλάμε αυτούς ή αυτούς”. Ο μόνος κανόνας είναι η σωστή τιμή.

Διαβάστε ακόμη:

Έφτασε στη Ρώμη ο Μανωλάς (VIDEO)

Τα “χρυσά” deals του Μαρινάκη!

Πέντε σημεία για τον Μανωλά

Πρώτο θέμα στον ιταλικό Τύπο ο Μανωλάς

Στη Ρόμα ο Μανωλάς με ποσό ρεκόρ, την Τρίτη οι ανακοινώσεις