Το χαμόγελο στο εδώλιο
Πρώτη για φέτος, δεύτερη συνεχόμενη νίκη μετά από 24 αγωνιστικές πρωταθλήματος. Πρώτη για φέτος νίκη, χωρίς τον Τοτσέ στην κορυφή της επίθεσης. Και πρώτη για φέτος παρουσία του Παναθηναϊκού στην πρώτη πεντάδα, που δίνει εισιτήριο για τα πλέι οφ και κατ' επέκταση τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Κι όλα αυτά σ’ ένα εκτός έδρας παραδοσιακό ντέρμπι, που ήταν, είναι και θα είναι ντέρμπι, ανεξαρτήτως δυναμικού και αγωνιστικής κατάστασης των δύο αντιπάλων. Διόλου άσχημα για έναν Παναθηναϊκό, που παλεύει να αγγίξει τα ελάχιστα στάνταρντς της φανέλας με το τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς και να περισώσει ό,τι σώνεται σε μια χρονιά που δεν ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις και εξελίχθηκε ακόμη χειρότερα.
Βέβαια εγκυμονούν σοβαροί κίνδυνοι, πριν καν προλάβεις να ολοκληρώσεις την καταγραφή των παραπάνω δεδομένων, να ακούσεις τον ξυπνητζή της ομήγυρης, να σε επιπλήττει με ύφος χιλίων (και κάτι) καρδιναλίων: “Ρε που κατάντησε ο Παναθηναϊκός. Να χαιρόμαστε που τελειώνει το πρωτάθλημα και κάναμε επιτέλους δεύτερη συνεχόμενη νίκη”.
Να ποινικοποιήσουμε και τη χαρά…
Εντάξει ρε φιλαράκι. Να ποινικοποιήσουμε και τη χαρά που δίνει μία ποδοσφαιρική νίκη. Ισόβια δεσμά, λέμε. Να απαγορευτεί δια νόμου το χαμόγελο, έως ότου ο Παναθηναϊκός ξανακατακτήσει το πρωτάθλημα.
Δεν είπαμε ρε αδερφέ να βγεις στην Ομόνοια με σημαίες, αλλά μήπως θα έπρεπε να το ξανασκεφτείς και συ λιγουλάκι; Να σκεφτείς δηλαδή για ποιον Παναθηναϊκό μιλάμε. Που βρισκόταν ο Παναθηναϊκός στην αφετηρία της χρονιάς και που βρίσκεται ακόμη και σήμερα.
Διότι δεν μπορεί από τη μία να αγορεύεις με τις ώρες για την ακαταλληλότητα του έμψυχου δυναμικού σε σχέση με τον Παναθηναϊκό που ονειρεύεσαι ή θυμάσαι, να βάζεις το χέρι σου στη φωτιά ότι κάποιοι παίκτες δεν θα περνούσαν ούτε έξω από τον μαντρότοιχο της Παιανίας και από την άλλη να θεωρείς δεδομένο ότι οι ίδιοι ακατάλληλοι παίκτες θα έπρεπε να πρωταγωνιστούν.
Ο Αλαφούζος κατάλαβε το λάθος του…
Και εν πάση περιπτώσει, κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει κανέναν να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Κανείς όμως δεν μπορεί να απαγορεύσει σε κανέναν να χαμογελά, βλέποντας την ομάδα έστω και στο σημείο μηδέν, να νιώθει και να δείχνει ομάδα. Με τους παίκτες να σκοράρουν και να δείχνουν το τριφύλλι. Να αντιλαμβάνονται πλέον την ευκαιρία που τους δόθηκε να φορέσουν αυτή τη φανέλα και να εκπροσωπούν αυτόν τον σύλλογο.
Ελπίζω μόνο να αντιλήφθηκε ο πρόεδρος της ΠΑΕ Γιάννης Αλαφούζος το λάθος του να απομακρυνθεί από την ομάδα, μετά το παιχνίδι της Βέροιας. Και να κατάλαβε την αντιστροφή του κλίματος, όταν έθεσε και πάλι εαυτόν στη διάθεσή της, με καθημερινή παρουσία δίπλα στους ποδοσφαιριστές.
Μόνο ενωμένοι θα προχωρήσουν τον δύσκολο δρόμο της εξυγίανσης, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες, τα περισσότερα δυνατά κέρδη.
Υ.Γ.: Το συζητήσαμε και χθες στη Superball, το επαναλαμβάνω και σήμερα. Ο Χαμπίμπ Σο ήταν από τους καλύτερους πράσινους χθες και σίγουρα αποτελεί μία ξεχωριστή μονάδα για το παρόν έμψυχο υλικό. Δεν ήταν όμως ο καλύτερος. Έχει κάνει και θα ξανακάνει ακόμη καλύτερα παιχνίδια.
Κορυφαίος -και επιτρέψτε μου- με διαφορά ήταν ο Ζέκα, που διανύει περίοδο εξαιρετικής φόρμας και καταθέτει στο χορτάρι ποδοσφαιρικό εγωισμό. Και οι τρεις του κέντρου βέβαια ήταν στην πρώτη γραμμή των διακριθέντων και στη λίστα των σκόρερς.
Διαβάστε ακόμη:
Το 3ο ημίχρονο της 24ης αγωνιστικής
Φάμπρι: “Θα παλέψουμε για να μείνουμε εκεί που είμαστε”
Φιγκερόα: “Χρειάζομαι ακόμη λίγο διάστημα”
