Το καλό και το κακό πάθος
Ο Κώστας Κεφαλογιάννης γράφει για την πιο μαρς κόκκινη κάρτα όλων των εποχών που δεν δόθηκε στον Ινσαουράλδε, καθώς και για το καλό και το κακό πάθος που έβγαλαν οι δύο αντίπαλοι στο ντέρμπι της Τούμπας.
Αν ακολουθήσουμε τη διαχρονική λογική πολλών Ολυμπιακών, τότε εφόσον η ομάδα τους δεν έπαιξε καλά στην Τούμπα, δεν δικαιούται να φωνάζει για τη διαιτησία, σωστά; Λάθος φυσικά. Ο Κάκος χάρισε στον Ινσαουράλδε την πιο μαρς κόκκινη κάρτα όλων των εποχών και αυτό δεν έχει καμία σχέση με την απόδοση των Ερυθρολεύκων και το τι άξιζαν ή δεν άξιζαν απέναντι στον ΠΑΟΚ. Το γράφω από την αρχή για να ξεμπερδεύουμε. Από εκεί και πέρα προτιμώ να μην μπω στα επί μέρους σφυρίγματα του Κάκου (το μαρκάρισμα του Αβράαμ πάνω στον Κλάους στο πρώτο μέρος, τον πειθαρχικό έλεγχο, το πλεονέκτημα που δεν άφησε σε πιθανό τετ α τετ του Σαλπιγγίδη), διότι δεν θα συμφωνήσουμε ποτέ. Οπότε ας αρκεστούμε στο ότι δεν βρέθηκε σε καλή βραδιά και ας πάμε παρακάτω.
Πίεσε ψηλά, είχε κατοχή…
Ο ΠΑΟΚ του πρώτου ημιχρόνου έπαιξε αυτό που ήθελε ο Στέφενς αλλά πολύ καλύτερα. Πίεσε ψηλά, είχε κατοχή, είχε φάσεις και εν αντιθέσει με ότι είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα, δεν «έφαγε» αντεπιθέσεις Αυτό οφείλεται στα προσωπικά χαρακτηριστικά των παικτών που επέλεξε για την ενδεκάδα ο Γεωργιάδης (Σκόνδρας και Τζαβέλλας είναιαμυντικογενή μπακ, ο Σαλπιγγίδης βοηθάει πάντα αμυντικά, οι Κάτσε – Κατσουράνης – Νάτχο δεν “πουλούσαν” τη μπάλα στο κέντρο) αλλά οφείλεται και στο υψηλό βαθμό συγκέντρωσης που έδειξαν όλοι. Ο Λούκας για παράδειγμα, προσέφερε τόσες βοήθειες ανασταλτικά όσες δεν είχε προσφέρει σε όλο το πρωτάθλημα. Γιατί τώρα και όχι πριν; Τροφή για σκέψη. Επιθετικά ο «Δικέφαλος» είχε και πάλι τα γνωστά τακτικά προβλήματα, ωστόσο η πίεση στην άμυνα του Ολυμπιακού και η κακή βραδιά όλων των μέσων των φιλοξενουμένων αρκούσε για να φτάσει κάμποσες φορές με αξιώσεις στα καρέ του Ρομπέρτο.
Δεν μάσησε πράγματι…
Ο Ολυμπιακός απ’ την πλευρά του μπήκε στην Τούμπα όχι τόσο για να παίξει ποδόσφαιρο, όσο για να δείξει ότι δεν μασάει από καυτές ατμόσφαιρες και τσαμπουκάδες. Δεν μάσησε πράγματι. Αλλά δεν έβγαλε και ούτε μια καλή επίθεση σε ολόκληρο το ματς, πλην της γκολάρας του Σάμαρη,
Τα περισσότερα από τα παραπάνω αφορούν κυρίως το πρώτο ημίχρονο, όταν για κάποιο χρονικό διάστημα παίχτηκε ποδόσφαιρο. Στο δεύτερο είδαμε μια ωραιότατη (που λέει ο λόγος) κλωτσοπατινάδα.
Η ένταση…
Το πάθος σε τέτοια ματς είναι χρήσιμο. Υπάρχει όμως το καλό παθός και το κακό πάθος. Η αναμέτρηση της Τούμπας είχε κάμποσο από το πρώτο και σαφώς περισσότερο από το δεύτερο. Στο τελευταίο δεκάλεπτο, μετά το 2-1, θα μπορούσαν να έχουν αποβληθεί τρεις – τέσσερις παίκτες, περισσότεροι για τον ΠΑΟΚ ο οποίος προηγούνταν κιόλας. Από την αρχή μέχρι την τελευταία φάση (όπου ο Μπονγκ ξάπλωσε με αγκωνιά στον αέρα τον Σκόνδρα) ο αγώνας είχε μια ένταση που ξεπερνούσε τη βαθμολογική του σημασία (σχεδόν ανύπαρκτη) ή την παραδοσιακή σημασία που έχουν οι μάχες των δυο ομάδων.
Να μη γίνει είδωλο…
Ειδικά η μπουνιά του Ινσαουράλδε ήταν μια ελεεινή και εντελώς απρόκλητη ενέργεια. Αντιαθλητική, αντιποδοσφαιρική και προσβλητική για τον ίδιο τον ΠΑΟΚ . Ελπίζω να μη γίνει είδωλο ο Αργεντινός για μια ανοησία που θα μπορούσε να καταδικάσει την ομάδα του (ας μη συγκρίνουμε με τον Πάμπλο Γκαρσία: Ο Πάμπλο άνοιξε την πόρτα των ΠΑΟΚτσήδικων καρδιών με το περιβόητο άπερκατ στον Ντιόγκο, ωστόσο στη συνέχεια η Τούμπα τον λάτρεψε για χιλιάδες άλλους, σαφώς πιο σοβαρούς λόγους). Αλλά φοβάμαι ότι τόσο η δική του γροθιά, όσο και το κλίμα του παιχνιδιού (εννοώ ανάμεσα στους παίκτες, στις κερκίδες δεν υπήρξε το παραμικρό πρόβλημα) οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε δυο ημιτελικούς κανονικό πόλεμο!
*** Δείτε την εκπομπή Super BALL με σχόλια, ρεπορτάζ και συνεντεύξεις από την Τούμπα. Καλεσμένος στο studio ήταν ο Στέφανος Καπίνο:
Διαβάστε ακόμη:
H αφιέρωση των “ερυθρολεύκων” στον Ολαϊτάν (photo)
Μίτσελ: “Έδωσα συγχαρητήρια στον Κάκο”
“Θέλαμε να μην το πάρει ο Ολυμπιακός στην Τούμπα”
Εντινγκά: “Ήταν χτύπημα από αγώνα μποξ”
