Οδηγός το ελληνικό αμυντικό ταλέντο
Δεν υπάρχει περίπτωση να βρούμε πολλούς ικανοποιημένους από τον τρόπο παιχνιδιού της εθνικής ομάδας. Εδώ, όμως υπάρχει ένα αλλά… Ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, που ήμασταν και που έχουμε φτάσει. Με σταθερή παρουσία στο ΤΟΠ-15 της παγκόσμιας κατάταξης, με συνεχόμενες παρουσίες σε Euro και Μουντιάλ και με ένα πρωτάθλημα που δεν είναι στο τοπ, αλλά στο βυθό, δεν είναι και λίγα όσα έχει πετύχει η Εθνική.
Σαφώς και η Εθνική θα μπορούσε να παίζει καλύτερα. Σε αυτό δεν χωράει αμφιβολία. Κανείς δεν λέει το αντίθετο, ούτε και ο ίδιος ο Σάντος που είναι ο πρώτος που θα υπερασπιστεί τη δουλειά του. Και αυτός θέλει να βλέπει θεαματικό παιχνίδι, πλούσια παραγωγή φάσεων και επιθετική λειτουργία. Το είπε άλλωστε και παραμονές του φινάλε των προκριματικών: «Να τελειώσουν όλα καλά, να προκριθούμε στη Βραζιλία και θα έχουμε να αναλύσουμε πολλά πράγματα πάνω στην εθνική ομάδα».
Ο Πορτογάλος είναι φανερό ότι αντιλαμβάνεται πρώτος τα λάθη, τα κακώς κείμενα και τις ανορθογραφίες του παιχνιδιού της εθνικής. Γνωρίζει ότι δεν έχει παίκτες ολλανδικής και ισπανικής σχολής και για αυτό προσαρμόζει τα πλάνο στο ταλέντο του Έλληνα, που τη δεδομένη χρονική στιγμή, αλλά και παραδοσιακά, είναι στην άμυνα.
“Δεν έχουμε Μέσι και Ρονάλντο”
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την προ διμήνου ατάκα στη SuperBall δεν υπάρχει: «Δεν έχουμε Μέσι και Ρονάλντο, έχουμε όμως αμυντικούς που βρίσκονται στη λίστα των κορυφαίων του κόσμου». Ισχύει. Ο Παπασταθόπουλος είναι ένας από αυτούς, ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, αν και αφοπλισμένος, παλεύει να επιστρέψει και να είναι πάλι πρώτος στόχος σπουδαίων κλαμπ, ο Μανωλάς τώρα κάνει το ξεπέταγμα του και ο Αβραάμ περιμένει να επιστρέψει καθώς είναι υπεραπαραίτητος σε Ολυμπιακό και Εθνική. Αυτοί είναι μερικοί από τους πολλούς. Οι πιο χαρακτηριστικοί.
Οι αμυντικοί ψηλότερα από τους επιθετικούς…
Η ελληνική παραγωγή φημίζεται για τους αμυντικούς και όχι για τους επιθετικούς. Δεν τα πάμε τόσο άσχημα και μπροστά, αλλά σίγουρα δεν έχουμε καμία σχέση με τα μετόπισθεν. Μόνο και μόνο τα συμβόλαια και η αξία των αμυντικών μας στο ποδοσφαιρικό μάρκετ, δεν μπορεί καν -τουλάχιστον ακόμη- να συγκριθεί με αυτά των φορ. Ο Μήτρογλου τώρα μπαίνει δυνατά στο παζάρι, αλλά ακόμη έχει πολύ δρόμο να διανύσει ώστε να πετύχει για παράδειγμα όσα ο Παπασταθόπουλος. Αν και η σύγκριση έχει να κάνει με ανόμοια πράγματα, ο Μήτρογλου δεν φόρεσε ούτε τη φανέλα της Μίλαν, ούτε παίζει στη φιναλίστ του Τσάμπιονς Λιγκ, ούτε ήταν έτοιμες να «τινάξουν» για αυτόν την μπάνκα στον αέρα η Λίβερπουλ και η Ζενίτ.
Η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων και των σχεδόν ανύπαρκτων ποδοσφαιρικών επιτευγμάτων μέχρι το 2004, έφτασε στην κορυφή και μαζί στην παραγωγή ποδοσφαιριστών υψηλού (αμυντικού) ταλέντου.
Ή να την αφήσει ή να την ακολουθήσει…
Σε πολλούς αυτό δεν λέει τίποτα, σε άλλους λέει πολλά. Η Εθνική είναι μια ομάδα που έχει την τάση να δημιουργεί κόντρες και διαφορές. Σε άλλους αρέσει μόνο και μόνο που έχει επιτυχίες, σε άλλους -ενδεχομένως πιο απαιτητικούς- δεν αρέσει γιατί δεν είναι του γούστου τους. Άλλοι θέλουν να τη βλέπουν σε Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια και άλλοι τη μισούν γιατί -για παράδειγμα- επικαλούνται ότι βαρέθηκαν να τη βλέπουν να κερδίζει με 1-0. Ο καθένας έχει το δικαίωμα του λόγου και της επιλογής. Ή να την αφήσει ή να την ακολουθήσει…
Διαβάστε ακόμη:
Βαριέμαι την Εθνική!: Σχόλιο Κώστας Κεφαλογιάννης
Δεν βαριέμαι την Εθνική!: Σχόλιο Θέμης Καίσαρης
