Τι ακριβώς θέλει ο Παναθηναϊκός απ’ τη ζωή του;

Με πιο απλά λόγια, προσπαθώ να καταλάβω πως σχεδιάζει ο Γιάννης Αλαφούζος να επαναφέρει τον Παναθηναϊκό κοντά στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και ομολογώ, δεν τα έχω καταφέρει. Τα αμέτρητα tweet και οι κρυάδες τύπου «Παράγκα και όραμα» είναι ίσως ένας τρόπος, πιθανότατα όχι ο πλέον ενδεδειγμένος…

Φέτος, εντάξει, ο κόσμος της ομάδας έχει ψηθεί ότι η σεζόν είναι μεταβατική και δεν έχει υπερβολικές απαιτήσεις. Μια καλή εμφάνιση και μια νίκη επί του Ολυμπιακού σε δυο εβδομάδες, συν την επάνοδο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, θα δώσει στη χρονιά σφραγίδα –σχετικής- επιτυχίας. Από εκεί και πέρα τι γίνεται; Θα συνεχίσει ο Παναθηναϊκός να θέτει τους ίδιους στόχους κάθε καλοκαίρι μέχρι να βρει επενδυτή με λεφτά; Κι αν δεν βρει; Πως ακριβώς θα μεγαλώσει πάλι; Ποιο είναι το πλάνο;

Οι φήμες της απομάκρυνσης και ο ανεπιθύμητος…

Δεν ρωτάω ρητορικά. Ρωτάω επειδή δεν ξέρω. Και δεν βλέπω κάτι που να με πείθει. Θα μπορούσε ας πούμε κάποιος να υποθέσει ότι με βάση τις ακαδημίες, ο Παναθηναϊκός ελπίζει να βγάλει έναν ταλαντούχο και ομοιογενή κορμό, ο οποίος με τις κατάλληλες προσθήκες έμπειρων ποδοσφαιριστών, θα συγκροτήσει ένα σύνολο ανταγωνιστικό στο υψηλότερο επίπεδο. Υπάρχουν τέτοιες προϋποθέσεις; Υπάρχει τέτοια ποσότητα ταλέντου; Και κυρίως έχει το τεχνικό τιμ, από τα τσικό μέχρι την πρώτη ομάδα, τη γνώση, την οργάνωση και την πίστωση χρόνου να δουλέψει προς την συγκεκριμένη κατεύθυνση; Με τις φήμες για απομάκρυνση του Γιάννη Αναστασίου να φουντώνουν μετά από κάθε ήττα, με τον Νίκο Νταμπίζα να παραμένει ανεπιθύμητος για μεγάλο μέρος της κερκίδας και με τον Αλαφούζο να μην εμπνέει μάλλον κανέναν ότι μπορεί να φέρει εις πέρας ένα τόσο οργανωμένο και χρονοβόρο σχέδιο, η απάντηση προς το παρόν είναι «όχι».

Η έκπληξη της δεύτερης θέσης…

Υπάρχει πάντα βέβαια και το ενδεχόμενο της έκπληξης. Αν ας πούμε ο ΠΑΟ βγει δεύτερος στο πρωτάθλημα και καταφέρει να μπει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, τότε αυτομάτως αλλάζει επίπεδο. Και για τα δυο όμως, και για τη δεύτερη θέση δηλαδή και για την είσοδο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, απαιτούνται υπερβάσεις, οι οποίες επί του παρόντος μοιάζουν τόσο πιθανές όσο και το να αναδειχτεί νικητής στο Dancing With the Stars 4 ο Θάνος Καληώρας!

Άρα; Άρα, σας το είπα και πριν, δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι η ήττα από τον Πανθρακικό αποτελεί το μικρότερο από τα προβλήματα του Παναθηναϊκού στην παρούσα φάση…

Υ.Γ. Χρωστάω μερικές απαντήσεις – διευκρινίσεις σε σχέση με το προηγούμενο σχόλιο μου («Η γυναίκα του Καίσαρα δεν είναι απ’ τα Χανιά”). Δεν έγραψα ότι ο Ολυμπιακός νίκησε άδικα το ματς ή ότι ο Πλατανιάς κάθισε να χάσει. Έγραψα όμως ότι υπεύθυνος για την καχυποψία αρκετών φιλάθλων είναι ο ίδιος ο Μαρινάκης. Και ότι ακόμα κι αν η ομάδα του κερδίζει πεντακάθαρα, ουδείς ή σχεδόν ουδείς πλην των Ολυμπιακών θα της το αναγνωρίσει.

Μου επεσήμαναν επίσης πολλοί αναγνώστες ότι δανεικοί δίνονται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και δεν αντιλαμβάνονται γιατί αυτό να προκαλεί σπέκουλα μονάχα στην Ελλάδα. Ναι, μόνο είναι άλλο να βγάζεις έναν παίκτη από την ακαδημία σου και επειδή θέλεις να ψηθεί να τον παραχωρείς δανεικό κι άλλο να αγοράζεις παίκτες που δεν χρειάζεσαι (Ντε Βινσέντι, Μπουχαλάκης, Τζανακάκης, Κολοβός) και να τους αφήνεις στον σύλλογο από όπου τους απέκτησες. Αν δεν βλέπετε τη διαφορά, νομίζω, κοροϊδευόμαστε.

Ο Ολυμπιακός έδωσε λεφτά στον Πανιώνιο για τον Κολοβό π.χ. και μετά τον άφησε στη Νέα Σμύρνη, ώστε να πετυχαίνει γκολ κόντρα στον Παναθηναϊκό ή -ακόμα καλύτερα για τους Ερυθρόλευκους- απέναντι στον ΠΑΟΚ αλλά να μην παίζει απέναντι του. Πρέπει να είσαι κακεντρεχής για να το σχολιάσεις αυτό; Εγώ λέω ότι πρέπει να είσαι καλοπροαίρετος στα όρια της αφέλειας για να μην το σχολιάσεις…

Παρεμπιπτόντως, για να μην κουράζεστε να με χρεώνετε δεξιά κι αριστερά, το έχω πει κι άλλες φορές, το λέω ξανά: Είμαι ΠΑΟΚ. Και στο πρώτο άρθρο που ανέβασα σε ετούτο εδώ το σάιτ για τον Ιβάν Σαββίδη, οι ΠΑΟΚτσήδες με έβριζαν ως τσάτσο του Μαρινάκη…