Δέκα χρόνια είναι πολλά…
Ο ΠΑΟΚ ήταν παραδοσιακά ομάδα τελικών κυπέλλου. Δέκα χρόνια απουσίας είναι πολλά. Και στην σημερινή ομάδα υπάρχουν όχι δέκα, αλλά χίλιοι δύο λόγοι που επιβάλλουν τη συμμετοχή στον φετινό τελικό. Είναι ο Ιβάν Σαββίδης, η στέρηση τίτλων, το κίνητρο των παικτών, η προσμονή του κόσμου και άλλα πολλά...
Στη Λιβαδειά ο ΠΑΟΚ ήταν μαλθακός, αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικός και αποφασιστικά τυχερός. Ο Ρομπέρ δυο φορές ακούμπησε την μπάλα μέσα στην περιοχή, την μια την έστειλε στο δοκάρι και την άλλη στα δίχτυα. Ο Γλύκος έπιανε ό,τι πήγαινε προς την εστία. Ήταν σε μεγάλη μέρα. Πέραν τούτου, ουδέν. Η αποστολή κουτσά στραβά εξετελέσθη και η ομάδα γύρισε σε πρώτη φάση ήρεμη στη Θεσσαλονίκη.
Γαλαντόμο αφεντικό
Η ανησυχία επανήλθε, όμως, γρήγορα. Την γέννησε αναπόφευκτα ο πρώτος ημιτελικός με τον Αστέρα. Το ματς είναι μισή χρονιά για τον ΠΑΟΚ, αφού διακυβεύεται σ’ αυτό ένας τίτλος. Τα “φαντάσματα” των αποκλεισμών από την ΑΕΚ και τον Ατρόμητο δεν εξαφανίσθηκαν πάνω από την Τούμπα, εντούτοις βρίσκονται υπό έλεγχο.
Ο ΠΑΟΚ φέτος έχει αφεντικό γαλαντόμο. Θα γεμίσει τις τσέπες των παικτών, εάν του κάνουν το χατίρι και πάρουν το κύπελλο. Γεγονός που για ένα επαγγελματία ποδοσφαιριστή είναι κομβικό και πολύ σημαντικό. Ξέχωρα απ’ αυτό, ποιος δεν θα το ήθελε να παίξει σε ένα τελικό στο ΟΑΚΑ και να μείνει στην ιστορία του συλλόγου, αυξάνοντας ταυτόχρονα και το κασέ του;
Η νοοτροπία νικητή
Ο Αστέρας δείχνει ότι ξεφουσκώνει, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα. Και για τον Ατρόμητο πέρυσι, τα ίδια έλεγαν κι η κατάληξη είναι γνωστή. Σ’ αυτή την περίπτωση το μείζον ερώτημα είναι το εξής: διαθέτει ο σημερινός ΠΑΟΚ τη νοοτροπία νικητή για ένα κρίσιμο ματς; Αυτή την νοοτροπία νικητή που αποδεδειγμένα δεν είχαν στις εγχώριες διοργανώσεις ούτε η ομάδα του Φερνάντο Σάντος, αλλά ούτε κι η ομάδα του Λάζλο Μπόλονι, παρότι αμφότερες ήταν αξιόλογες. Καμία από τις δυο δεν είχε συμμετοχή έστω σε ένα τελικό.
Κι αφού δεν είχαν νοοτροπία νικητή στα κρίσιμα ματς, οι ομάδες των Σάντος και Μπόλονι, δεν είναι ουτοπικό να το περιμένουμε από την ομάδα του Γιώργου Δώνη; Καθόλου ουτοπικό δεν είναι. Το ποδόσφαιρο είναι εντελώς απρόβλεπτο σπορ και εδώ ακριβώς συνίσταται η μαγεία του.
Σεμνά και ταπεινά
Καμία φορά χωρίς υπερφίαλες δηλώσεις και ανέξοδες εγωκεντρικές τοποθετήσεις, σεμνά και ταπεινά που λέμε, ο στόχος επιτυγχάνεται απρόσμενα. Ο Δώνης κατάφερε τουλάχιστον και κράτησε συγκεντρωμένους και ενημερωμένους τους παίκτες και δεν είχαμε επανάληψη των περσινών κωμικοτραγικών καταστάσεων στη Λιβαδειά, με την απώλεια του συν ενός βαθμού στα πλέι οφ, λόγω άγνοιας.
Υψηλή προστιθέμενη αξία
Η ώρα της κρίσης έφτασε και για τον Δώνη. Έχει φτιάξει μια ομάδα μέτρια, η οποία, όμως, είναι δεύτερη στο πρωτάθλημα και στους ημιτελικούς του κυπέλλου. Εάν δεν βγει, πάντως, στα προκριματικά του Champions League και εάν δεν κατακτήσει το κύπελλο, θα είναι σαν μην έχει κάνει τίποτα. Εάν τα καταφέρει, ακόμα και να φύγει το καλοκαίρι ο 43χρονος τεχνικός, θα το κάνει με ψηλά το κεφάλι και με υψηλή προστιθέμενη αξία του στο βιογραφικό του.
Συμπερασματικά, ο πρώτος ημιτελικός με τον Αστέρα είναι καθαρά ματς ψυχολογίας. Ή το πιστεύεις και παίρνεις σκορ πρόκρισης ή βρίσκεις μια εύσχημη δικαιολογία, όπως η διαιτησία, που την χρησιμοποιείς ως καθαρτήριο, όπως πολλές φορές έγινε στο μακρινό, αλλά και στο πρόσφατο παρελθόν, και η ζωή συνεχίζεται στον μικρόκοσμο του καθενός μας…
Διαβάστε ακόμη
