Ο μεγαλύτερος τερματοφύλακας λέγεται Lamberto Boranga

Ήταν από τα καλύτερα prospect της γενιάς του, πριν αφοσιωθεί στην ιατρική. Tην παράτησε για να παίξει Serie A και Ευρώπη. Μετά ασχολήθηκε με άλλα σπορ. Για να μη σε κουράζω ο Lamberto Boranga είναι ο ποδοσφαιριστής με τον πιο πλούσιο "φάκελο" στο transfermarkt.

Στις 13 του περασμένου Μάρτη η Marottese, ομάδα της τρίτης κατηγορίας στην Marche της Ιταλία, έκανε μια μεταγραφή. Που εκτόξευσε στα ύψη το μέσο όρο ηλικίας του ρόστερ και την ίδια ώρα, έβαλε το σύλλογο στα κιτάπια της ιστορίας. Βλέπεις, της άνηκε πια ο μεγαλύτερος τερματοφύλακας του κόσμου: ο 75χρονος Lamberto Boranga, ο οποίος για να λέμε την πάσα αλήθεια, στις 30/10 θα γίνει 76. Δες τον λίγο σε δράση.

 

Ενδιαφέρον, έως πλάκα έχει να μπεις και στο transfermarkt να αναζητήσεις τα στατιστικά σου. Θα μείνεις εκεί κάποιες ώρες. Στην ανακοίνωση της, η ομάδα εξηγούσε πως “προχωρήσαμε στην απόκτηση του, γιατί χρειαζόμασταν έναν έμπειρο τερματοφύλακα” και μεταξύ μας, δύσκολα θα έβρισκαν κάποιον με μεγαλύτερη εμπειρία από τον Bongo -όπως τον φωνάζουν οι φίλοι του.

Είναι παράδειγμα για όλες τις νέες γενιές, για την αφοσίωση του στο άθλημα και για την ατέρμονη επιθυμία του να ανακαλύπτει τα όρια του και να τα ξεπερνά. Ένας επαγγελματίας γιατρός που λατρεύει τη δουλειά του (έχει πτυχίο και στη βιολογία) αλλά και την άσκηση. Που ακόμα ασχολείται με το ποδόσφαιρο, την κολύμβηση, το στίβο, την ποδηλασία. Και αυτό ακριβώς είναι το μυστικό της μακροζωίας που απολαμβάνει στην αθλητική του καριέρα: να κάνει ό,τι αγαπά, ό,τι τον κάνει να αισθάνεται χαρούμενος και ζωντανός, να το κάνει με πάθος και αγάπη”.

Ο γεννημένος στθς 30/10 toy 1942 Boranga κάνει και άλλα. Για παράδειγμα, προσέχει τη διατροφή του, δεν σταμάτησε ποτέ να γυμνάζεται καθημερινά και απολαμβάνει τη ζωή. Ένα μήνα πριν υπογράψει στη Marottese, είχε κατακτήσει δυο χρυσά μετάλλια στο πρωτάθλημα κλειστού στίβου της Ιταλίας, στην Ancona. Κυριάρχησε στο άλμα εις ύψος και το κυνηγετικό όπλο, στην κατηγορία Μ75. Το 1.38 που πέρασε στο ύψος ήταν το νέο ρεκόρ της χώρας. Είναι κάτοχος και του ρεκόρ στην κατηγορία Μ65, στο άλμα εις μήκος (5.47).

 

Την πρώτη φορά που πήγε στην πόλη Marotta, ήταν παιδί ακόμα. “Θυμάμαι έναν κύριο που με πλησίασε, αφότου με είδε να κάνω βουτιά και μου είπε “θα γίνεις μεγάλος goalkeeper”. Αυτός ο κύριος ήταν ο Nando Martellini, εκ των μεγαλύτερων Ιταλών δημοσιογράφων που ασχολήθηκαν ποτέ με τον αθλητισμό.

Πριν το ντεμπούτο του, με τη Villa Ceccolini, ο Boranga αρκέστηκε στο να πει ότι “έχω τα ίδια συναισθήματα που ένιωσα πριν δώσω τον πρώτο μου αγώνα με την Terza, με ψευδώνυμο γιατί ήμουν πολύ μικρός, μόλις 15 χρόνων και δεν είχα δικαίωμα συμμετοχής. Έτσι είπα ψέματα!”.

Ο πολυπράγμων, το δίχως άλλο, Boranga είχε κάνει το ντεμπούτο του στη Serie A με το σήμα της Perugia στη φανέλα, το 1967. Έως το 1984 υπερασπιζόταν σταθερά εστίες στις τρεις πρώτες εθνικές κατηγορίες (Fiorentina, Reggiana, Brescia, Cesena, Varese, Foligno και Parma).

Η πραγματικότητα τον θέλει να ήταν από τα καλύτερα prospects της γενιάς του. Όταν δεν κατάφερε να βρει τη θέση του στη Fiorentina (1966), αφοσιώθηκε στις σπουδές του. Υπέγραψε στη Reggiana (Serie B) για να μπορεί να παρακολουθεί τα μαθήματα του στο Πανεπιστήμιο της Parma.

 

Το 1973 και ενώ είχε βρει μια χαρά δουλειά (στο Ινστιτούτο Υγιεινής και Προφύλαξης στη Reggio Emilia), του τηλεφώνησε ο πρόεδρος της Cesena. Τον ρώτησε αν μπορούσε να παίξει στην ομάδα. Μπορούσε. Απολύθηκε από το Ινστιτούτο. Τότε η Cesena ήταν μέλος της Serie A και ο Boranga έγινε ξανά τίτλος. Όχι μόνο για όσα έκανε κάτω από τα goalposts, αλλά και επειδή είχε δυο πτυχία. Επίσης, έγραφε ποιήματα και μετείχε σε ερασιτεχνικούς διαγωνισμούς συγγραφής.

Μετά από τέσσερις σεζόν στη Cesena αντιμετώπισε πρόβλημα υγείας. Είχε χαμηλή πίεση. Έκρινε πως θα τον βοηθούσε να πίνει καφέ ενώ οι αγώνες ήταν σε εξέλιξη. Τα φλυτζάνια του τα πήγαινε ο φυσικοθεραπευτής, όταν η ομάδα του ήταν στην επίθεση. Το χειμώνα έπινε brandy για να κρατά ζεστό το σώμα του.

Ένθερμος φαν του διαλογισμού, είχε καθιερώσει μια τελετουργία για να διατηρεί την αυτοσυγκέντρωση του: κάθε λίγα λεπτά πετούσε την τραγιάσκα του στον αέρα. Έγινε γνωστός για αυτήν την κίνηση... που έδωσε και βαθμούς στην ομάδα, αφού αποσυντόνισε τους αντιπάλους.

 

Η πιο γνωστή ευρωπαϊκή του στιγμή ήλθε στο ματς με την Magdeburg, το 1976. Ο Jurgen Sparwasser, επιθετικός που έγραψε το όνομα του στην ιστορία για το γκολ που σκόραρε και έδωσε στην Ανατολική Γερμανία τη νίκη επί της Δυτικής Γερμανίας, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, ήταν ο σταρ των γηπεδούχων. Σε ένα θέατρο, ο διαιτητής του έδωσε πέναλτι. Ο Boranga πήγε κοντά του και του έριξε μπουνιά. Ο διαιτητής απέβαλε τον Giancarlo Oddi, που έκανε την υποτιθέμενη ανατροπή.

Ο Sparwasser είχε πει πως δεν ήθελε να πάει στο δεύτερο ματς, στην Ιταλία γιατί φοβόταν να συναντήσει ξανά τον τερματοφύλακα. Τελικά πήγε και σκόραρε το γκολ που άφησε εκτός της Cesena. Ο Boranga είχε ομολογήσει πως έκανε λάθος στη συγκεκριμένη φάση “το μεγαλύτερο της καριέρας μου”. Το 1977 η ομάδα υποβιβάστηκε. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας έφυγε για τη Varese και από εκεί για την Parma, την οποία ανέβασε το 1979 στη Serie B.

Εκείνη την περίοδο, το μεγαλύτερο ταλέντο της Parma ήταν ένας 19χρονος, ονόματι Carlo Ancelotti.

Το πρώτο “αντίο” το είπε το 1983. Δεν το εννοούσε. Στα 50 του τον ζήτησε η Bastardo, μικρή ομάδα που 'χει το γήπεδο της κοντά στο σπίτι του. Είχε χάσει όλους τους goalkeepers από τραυματισμούς. Ο Boranga ένιωσε πως δεν μπορεί να πει όχι. Μετά τα πρώτα παιχνίδια, κατάλαβε πως ήταν σε καλή κατάσταση και έκανε το comeback. Ακολούθησαν ομάδες βετεράνων, το 2009 τον φώναξε η Ammeto, ομάδα που επίσης είχε ξεμείνει από portieri και έκανε την νέα επιστροφή στα 67.

Το 2011 έκρινε πως ήθελε κάτι πιο σταθερό, κάτι που να έχει αγώνα μια φορά την εβδομάδα και πήγε στην Papiano (έχει έδρα στην Perugia), όπου έμεινε έως το 2015. Τα τρία χρόνια που προηγήθηκαν της συμφωνίας του με την Marottese είχε διακόψει. Το ποδόσφαιρο. Έκανε όλα τα άλλα, εξ ου και δεν είχε θέμα να επιστρέψει. 

Μετά τη μεγάλη επιστροφή... του έβαλε 6 στα 10 “γιατί ξέρω πως μπορώ να παίξω καλύτερα” δήλωσε στην Resto del Carlino, καταλήγοντας στο ότι “αυτό το ματς θα το βάλω στην καρδιά μου εκεί όπου έχω και την πρώτη μου εμφάνιση στη Serie A. Νιώθω πως και τότε, αλλά και σήμερα είχα τις ίδιες ευθύνες, τις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι στον κόσμο”.

 

Το καλοκαίρι δεν είχε υποχρεώσεις, ποδοσφαιρικής φύσεως. Είχε άλλες. Προετοιμαζόταν για το World Masters Championships, του στίβου. Στις 9/9 πήρε έναν ακόμα τίτλο: στο άλμα εις ύψος της κατηγορίας Μ75. Μετά γύρισε στην Marottese (φευ).