Παναθηναϊκός (Γ): Το αντίο της αρχηγού (phts)

Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση έτσι ακριβώς όπως το ονειρευόταν. Πρωταθλήτρια και κυπελλούχος με την φανέλα του Παναθηναϊκού. Η Ρούξι Ντουμιτρέσκου θα μείνει στο μυαλό όλων των φίλων του "τριφυλλιού" για την ηγετική της προσωπικότητα και το δέσιμο που είχε μαζί τους.

Η αρχηγός των νταμπλούχων ήρθε στην χώρα μας το 1998 για να φορέσει τα χρώματα των Βριλησσίων και να ξεκινήσει την συλλογή τίτλων. Με την ομάδα των Βορείων Προαστίων κατέκτησε ένα πρωτάθλημα και τρία κύπελλα Ελλάδας, ώσπου το καλοκαίρι του 2003 ντύθηκε στα πράσινα για να σαρώσει τα πάντα.

Με εξαίρεση την πρώτη σεζόν της στο "τριφύλλι", η Ρούξι Ντουμιτρέσκου κατέκτησε όλους τους εγχώριους τίτλους της τελευταίας πενταετίας, εκτός από εκείνον του κυπέλλου του 2007 ο οποίος είχε διακοπεί λόγω του θανάτου του Μιχάλη Φιλόπουλου. Με συνολικό απολογισμό 15 τίτλους, η Ρουμάνα ακραία δικαίως μπορεί να χαρακτηριστεί ως η κορυφαία ξένη βολεϊμπολίστρια που αγωνίστηκε στην χώρα μας.

Οι τίτλοι τέλους στην καριέρα της σπουδαίας αυτής αθλήτριας, σε ηλικία 33 ετών, έπεσαν με τον καλύτερο τρόπο, μετά την κατάκτηση του νταμπλ και την αποθέωση που γνώρισε από 55.000 κόσμο στην φιέστα του Ολυμπιακού Σταδίου, την περασμένη Κυριακή (2/5).

Η Ρούξι Ντουμιτρέσκου με αριθμούς

Πρωταθλήματα (7):

1999 Βριλήσσια

2005 Παναθηναϊκός

2006 Παναθηναϊκός

2007 Παναθηναϊκός

2008 Παναθηναϊκός

2009 Παναθηναϊκός

2010 Παναθηναϊκός

Κύπελλα (8):

1999: Βριλήσσια

2000: Βριλήσσια

2003: Βριλήσσια

2005: Παναθηναϊκός

2006: Παναθηναϊκός

2008: Παναθηναϊκός

2009: Παναθηναϊκός

2010: Παναθηναϊκός

Διακρίσεις:

2η θέση στο Τσάλεντζ Καπ (2009)

3η θέση στο Κύπελλο Κυπελλούχων (1999)

2 φορές MVP σε τελικούς Κυπέλλου (2005, 2008)



Αναλυτικά η ανακοίνωση της Ρούξι Ντουμιτρέσκου:

"Ευλογία και κατάρα"



"Έπαιξα 25 χρόνια βόλεϊ αλλά θυμάμαι μόνο τα τελευταία 7, γιατί αυτά που έζησα σε αυτά τα 7 χρόνια στον ΠΑΟ δεν συγκρίνονται με τα υπόλοιπα 18 που έπαιζα σε άλλες ομάδες.

Ήταν τιμή μου να είμαι μέλος αυτής της τεράστιας οικογένειας και να αγωνιστώ με το τριφύλλι στο στήθος. Το έχω ξαναπεί ότι δεν γεννήθηκα Παναθηναϊκός αλλά έγινα στην πορεία επειδή με έκανε ο κόσμος του Παναθηναϊκού. Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, το μόνο που θα άλλαζα είναι να ερχόμουν πολύ πιο νωρίς στον ΠΑΟ, αλλά τελικά όσα χρόνια και αν αγωνίζεσαι σε αυτήν την ομάδα και μπροστά σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι ποτέ αρκετά.

Ευχαριστώ όλους τους Παναθηναϊκούς για τις μοναδικές στιγμές που μου έχουν προσφέρει, οι οποίες με έχουν στιγματίσει για το υπόλοιπο της ζωής μου. Να είστε σίγουροι, ότι έδωσα ότι είχα και δεν είχα σε αυτήν την ομάδα, αλλά όσα και να έδωσα, δεν είναι ποτέ αρκετά, γιατί πολύ απλά ο Παναθηναϊκός είναι τεράστιος.



Θέλω να ευχαριστήσω τον κύριο Βασίλη Πιστιόλη γιατί αυτός με έφερε στον Παναθηναϊκό, στάθηκε σε αυτήν την ομάδα και δίπλα μας όσο κανείς άλλος, ακόμη και σε στιγμές δύσκολες για την ομάδα μας. Γιατί είχε την υπομονή, την επιμονή και τον τρόπο να μας περάσει την νοοτροπία του νικητή και γιατί πάντα πίστευε σε εμάς.

Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κύριο Θανάση Γιαννακόπουλο, χωρίς τον οποίο δεν θα μπορούσαμε ούτε να φτάσουμε, ούτε να μείνουμε στην κορυφή. Είναι σπάνιος άνθρωπος και ας μην ξεχάσουμε, ότι όλα αυτά που έχει προσφέρει και συνεχίζει να προσφέρει είναι καθαρά και μόνο από την αγάπη του για τον Παναθηναϊκό.

Να ευχαριστήσω τις συμπαίκτριές μου και όλα τα προπονητικά τιμ που είχα αυτά τα 7 χρόνια, για όλα αυτά που έχουμε ζήσει και έχουμε περάσει μαζί και για το ότι με βοήθησαν να κλείσω την καριέρα μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, που ούτε καν είχα ονειρευτεί.

Και τέλος αλλά κάθε άλλο πάρα τελευταίο θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον κόσμο του Παναθηναϊκό, που μου χάρισε 7 ανεπανάληπτα χρόνια, τα οποία δεν θα άλλαζα με τίποτα άλλο στον κόσμο. Έχουμε ζήσει χαρές και λύπες, σε όλα τα γήπεδα της Ελλάδας, αλλά και του εξωτερικού και τελικά καταφέραμε να βγούμε όλοι νικητές και να χτίσουμε μια σχέση μεταξύ μας, που σπανίζει στις ημέρες μας. Να τους ευχαριστήσω που με έμαθαν τι σημαίνει ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ, μου έμαθαν να εκτιμώ και να σέβομαι την ιστορία 102 χρόνων αυτού του τεράστιου συλλόγου.

Δυστυχώς για όλους τους αθλητές έρχεται η στιγμή που πρέπει να αποχωρήσουμε και να δώσουμε τόπο στα νιάτα, να συνεχίσουν αυτό που οι ίδιοι ξεκινήσαμε. Ευτυχώς όμως που όλα αυτά τελειώνουν με ένα τόσο όμορφο τρόπο, στον Παναθηναϊκό που τελικά έγινε η ομάδα της καρδιάς μου.

Τελικά αν κάποιος με ρωτήσει αν είναι ευλογία ή κατάρα όλα αυτά που έχω ζήσει τα τελευταία 7 χρόνια δεν ξέρω τι να απαντήσω. Είναι ευλογία που φόρεσα το τριφύλλι στην καρδιά. Και κατάρα γιατί πρέπει να συνεχίσω την ζωή μου χωρίς να το υπηρετώ. Το ευχαριστώ είναι πολύ λίγο και μικρό, αλλά δεν βρίσκω άλλα λόγια..."

Columns

Ο Γιάννης δεν μίλησε μόνο για τον Θανάση

Με αφορμή τη ρατσιστική επίθεση στον Θανάση Αντετοκούνμπο, ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης εξηγεί την αναγκαιότητα της παρέμβασης του Γιάννη κυρίως για λογαριασμό των ανώνυμων θυμάτων του ρατσισμού.