Oι επόμενοι μεγάλοι σταρ του ΝΒΑ

Το συγκριτικό πλεονέκτημα του ΝΒΑ σε σχέση με τους μεγάλους του αντιπάλους εντός κι εκτός ΗΠΑ (ως σπορ όχι φυσικά εντός μπάσκετ) αφορά στο γεγονός πως αποτελεί έναν ζωντανό αλλά πολύ οργανωμένο οργανισμό. Θα αναπτυχθεί μεν, αλλά με μέτρο και σαφώς ελεγχόμενα. Από τότε που το πρωτάθλημα έκανε πέντε-έξι χρόνια να συνέλθει από τη δεύτερη αποχώρηση Τζόρνταν, οι ιδιοκτήτες ( μέσω του Στέρν) κατάλαβαν πως πρέπει να υφίσταται διάδοχη κατάσταση.

Ζούμε στα χρόνια του Κόμπε, του Λεμπρόν, του Γουέιντ, του Πολ, του Ντουράντ, του Χάρντεν πλέον και του Κάρι με τον Γουέστμπρουκ. Αυτοί βρίσκονται κατά βάση στην πρώτη γραμμή. Ήδη ετοιμάζεται η επόμενη ημέρα και σε αυτή θα σταθούμε. Κοιτώντας μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα δεν γίνεται να πας πολύ μακριά ώστε να δεις την εξέλιξη πρωτοετών ή δευτεροετών. Καταρχάς.

Το ΝΒΑ άλλωστε, έκων άκων, ετοιμάζεται ήδη για την επόμενη ημέρα. Ετοιμάστηκε. Οι δελφίνοι θα μπουν στην σειρά.

Επειδή δε πάντα το ΝΒΑ, εξελίσσεται σε ένα ενδιαφέρον πεδίο αντιπαράθεσης διότι όλοι ασχολούνται πραγματικά με αυτό, η επιλογή έγινε με γνώμονα περισσότερο το παρόν στάτους, την δημοφιλία και την προοπτική. Όπως θα δείτε δεν υπάρχουν μεγάλες ηλικιακές διαφορές με την τωρινή πρώτη γραμμή των σταρ όμως αυτό που αναζητούμε, είναι ποιοι είτε θα μπουν στην παρέα είτε θα την υπερκεράσουν.

Μία παρατήρηση: σε αντίθεση με την παρούσα κρατούσα τάξη, το μέλλον έχει πάλι εξαιρετικούς ψηλούς με δική τους ταυτότητα, ξεχωριστό στυλ από τα μεγάλα σέντερ των 90ς.

Επίσης παίκτες στις παρυφές στο σταρντομ, όπως ο Καουάι Λέοναρντ των Σπερς ή ο Τζίμι Μπάτλερ των Μπουλς δεν υπολογίζονται σε αυτή την παρουσίαση.

Άντονι Ντέιβις (Νέα Ορλεάνη)

Ξέρουμε από τώρα πως ο 23χρονος είναι σε δρόμο για να παλέψει με τα…θηρία για τον τίτλο του καλύτερου ψηλού. Ever. Αυτά τα προσόντα έχει. Ο ορισμός της διασταύρωσης Γκαρνέτ με Ντάνκαν. Τα αθλητικά προσόντα και το πάθος του KG με την σχεδόν άριστη γνώση των βασικών όπως ο νυν υποψήφιος (για τον γράφοντα) κορυφαίος ψηλός όλων των εποχών. Οι αριθμοί του ήδη τον έχουν νο 1 ακόμα και στα…fantasy οπότε είναι μία αρχή. Έχει καλό προπονητή, καλούς συμπαίκτες, το μόνο που δεν έχει, όπως συνέβη με τους δύο «προκατόχους» δεν υπάρχει κάποιος δίπλα του στο παρκέ να τον νουθετήσει, να τον καθοδηγήσει (όπως ο Σαμ Μίτσελ ή ο ναύαρχος). Γι αυτό ίσως του πάρει λίγο καιρό.

Ντεμάρκους Κάζινς (Σακραμέντο Κινγκς)

Όταν ένας παίκτης καλείται στην εθνική των ΗΠΑ σε παγκόσμιο πρωτάθλημα και δεν προβάλλεται ως πρωταγωνιστής στο ξεκίνημα, αλλά εξελίσσεται μέσα από το τουρνουά, αυτό σημαίνει πως κάτι…ψήνεται. Ο Κέβιν Ντουράντ για παράδειγμα συστήθηκε στο παγκόσμιο κοινό με τις επικές εμφανίσεις του 2010 στην Τουρκία. Ο Ντεμάρκους Κάζινς…καθαρίστηκε λίγο στο τελευταίο παγκόσμιο πρωτάθλημα και πλέον με την βούλα είναι ο επόμενος μεγάλος ψηλός. Αν μάλιστα δεν είχε το πρόβλημα του εκρηκτικού χαρακτήρα, ίσως να ήταν ήδη στους…από πάνω, αλλά θέλει τον χρόνο του.

Ουσιαστικά πρέπει να βάλει τους Κινγκς στα πλέι οφ, να μην βγάλει από τα ρούχα του τον μεγάλο Τζορτζ Καρλ και να επιβιώσει με την σερβική…μαφία στην διοίκηση. Πολλά, πάρα πολλά. Οι κόντρες του με τον Ντέιβις, αν μείνουν στην Δύση, θα είναι η ιστορία των επόμενων ετών.

Ντάμιεν Λίλαρντ (Πόρτλαντ Τρεϊλμπλέιζερς)

Η αποχώρηση του Λαμάρκους Όλντριτζ, του δίνει την ευκαιρία να λάμψει. Η δε φυγή και του παρτενέρ του στα γκαρντ, Νικολά Μπατούμ, θα τον κάνει σούπερ σταρ μέχρι να πεις «Ντρέξλερ». Ο 25χρονος γκαρντ των Μπλέιζερς μόλις παρέδωσε ένα μάθημα στον σαφώς καλύτερό του Γουέστμπρουκ, πώς μπορείς και να παίρνεις όλα τα σουτ και να οδηγείς την ομάδα σου σε νίκη. Έστω και σε έναν αγώνα νωρίς στην σεζόν.

Δεν θα πάρει τόσο γρήγορα τίτλο όσο ο Όλντριτζ, λογικά θα τον προσπεράσει στην κούρσα για το τους σούπερ σταρ του ΝΒΑ. Έχει την στόφα του ηγέτη, βάζει όλα, μα όλα τα μεγάλα σουτ, μόλις ετοιμαστεί η επόμενη μεγάλη ομάδα του Πόρτλαντ, θα την πάει κοντά στην κορυφή. Αλλιώς θα… κατηφορίσει.

Κρίσταπς Πορζίνγκις (Νιου Γορκ Νικς)

Ο Λεττονός είναι ήδη κομμάτι της ιστορίας: κατάφερε να τον χειροκροτήσει το κοινό του Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν από τον πρώτο μήνα στο ΝΒΑ. Δεν γράφω άλλο. Σούπερ σταρ, ο επόμενος Νοβίτσκι, Γκασόλ, Πάρκερ, Τζόρνταν, Γιούιν. Τα καλά στοιχεία του τα ξέρετε ήδη όπως και τα μειονεκτήματα. Αφού επιβίωσε τον πρώτο μήνα στο μεγάλο μήλο, θα είναι ο Ευρωπαίος που θα κυνηγήσει τα επιτεύγματα των μεγάλων προκατόχων του.

Άντριου Γουίγκινς (Μινεσότα Τίμπεργουλβς)

Ο πλέον προσφιλής σε εμάς. Άλλωστε τον θυμόμαστε να προσπαθεί να σκάσει την μπάλα στο κλειστό του Σπόρτιγκ όπου ο μεγάλος Μιτς ξέσπαγε αγωνιστικά μετά την αδυναμία του να πείσει τις ομάδες του ΝΒΑ πως είχε τελειώσει με τα ναρκωτικά. Αυτοί έχασαν.

Ο γιος όμως, Άντριου, πρέπει να είναι το απόλυτο…αθλητικό προϊόν. Ο πατέρας μεγάλος μπασκετμπολίστας, η μητέρα του Μαρίτα Πέιν, θρυλική σπρίντερ του Καναδά. Αυτό ίσως ήταν ένα ευχάριστο…εμπόδιο ως τώρα, καθώς ο 20χρονος, σε αντίθεση με τον πατέρα του, πρώτα στηρίχθηκε στα εξωπραγματικά αθλητικά προσόντα.

Φέτος βάζει στην εξίσωση και άλλα στοιχεία αλλά ακόμα το σουτ δεν είναι εκεί. Μόλις το βελτιώσει; Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις οι οποίες δεν έχουν όριο. Κυριολεκτικά.

Γιάννης Αντετοκούνμπο (Μιλγουόκι Μπακς)

Παίζει σε ομάδα μικρής αγοράς, έρχεται από μικρή χώρα, κάνει πολλά πράγματα καλά τίποτε τέλεια. Αυτή την λεπτή γραμμή καλείται να διαβεί ο Γιαννάκης για να γίνει Γιάνναρος και για τους Αμερικανούς. Ομάδα μπορεί να αλλάξει και παίζοντας σε μεγαλύτερη αγορά να ανέβει πιο γρήγορα. Την Ελλάδα δεν θα την αποχωριστεί οπότε απομένουν οι μεγάλες λεπτομέρειες: Να πλησιάσει το άριστο στα πολλά που μπορεί να κάνει. Σουτ, σωστές επιλογές, καλύτερη προσωπική άμυνα.

Ναι, μπορεί ο Έλληνας φόργουορντ να μπει στην παρέα των επόμενων μεγάλων παίζοντας το δικό του παιχνίδι. Ίσως δε το να φύγει από μία ομάδα που διαθέτει και άλλους πεινασμένους φόργουορντ(Κρις Μίντλετον, Τζαμπάρι Πάρκερ) να είναι η κομβική επιλογή που θα του δώσει στο απώτερο μέλλον και μία θέση στην ιστορία του ΝΒΑ.

Αντρέ Ντράμοντ (Ντιτρόιτ Πίστονς)

Δεν είναι ούτε Κάζινς σε ταλέντο, ούτε Ντέιβις σε προοπτική. Αλλά…Παίζει στο Ντιτρόιτ, είναι μόλις 22 και ήδη σαρώνει σε ριμπάουντ και πόντους. Ηγείται των Πίστονς σε ριμπάουντ, κοψίματα, κλεψίματα, δεύτερος σκόρερ και άλλα τινά. Οι Πίστονς ξέρουν να αναδεικνύουν τους ψηλούς τους και ο Ντράμοντ δεν είναι απίθανο σε μία τριετία να είναι σούπερ σταρ. Ως…Πίστον βεβαίως βεβαίως.

Γκόρντον Χέιγουορντ (Γιούτα Τζαζ)

Δεν γίνεται να μην βάλουμε ένα λευκό. Άλλωστε το παιδί από το Μπάτλερ είναι από τα κολλεγιακά του χρόνια γνωστός στις ΗΠΑ και πολύ αγαπητός. Κομμάτι μία από τις πιο όμορφες ιστορίες η οποία δεν είναι απίθανο στο εγγύς μέλλον να την δούμε να μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη.

Ο γκαρντ/φόργουορντ των Τζαζ όμως δεν είναι απλά μία ωραία ιστορία αλλά ο μοναδικός που κρατάει όρθια την Γιούτα. Πλήρες πακέτο, εξαιρετικός σε κάθε παράμετρο του παιχνιδιού, υπερκαλύπτει τα αθλητικά προσόντα με μπάσκετ. Θα είναι στην Γιούτα; Θα είναι στους Λέικερς; Κάπου θα γίνει η έκρηξη για τον επόμενο μεγάλο λευκό.

Κάιρι Ίρβινγκ(Κλίβελαντ Καβαλίερς)

Ο …Κύριε Ίρβινγκ όπως και ο Κάζινς συστήθηκε στο παγκόσμιο της Ισπανίας. Δίπλα στον Λεμπρόν μπορεί να γίνει ίσως και κάτι παραπάνω από ένας παρτενέρ του μεγάλου. Έχει την ηγετική φυσιογνωμία και την ποιότητα να γίνει κάτι μεγάλο στα επόμενα χρόνια. Με ή χωρίς Λεμπρόν; Θα είναι ένα ζήτημα αλλά όσα έχει δείξει είναι αρκούντως ενθαρρυντικά.

Καρλ Άντονι Τάουνς (Μινεσότα Τίμπεργουλβς)

Ως δείχνει θα είναι ο ρούκι της χρονιάς και η ως τώρα σοβαρότητά του νο1 του ντραφτ τον βάζει αρκετά πιο μπροστά από τον θεωρητικά(ίσως) πιο ταλαντούχο Τζαχλίλ Όκαφορ. Σίγουρα σε αυτό βοηθάει πως στην Μινεσότα υπάρχει ο Γκαρνέτ που δαγκώνει λαρύγγια αν δεν προπονείσαι ή κάνεις ανοησίες εκτός του παρκέ όπως για παράδειγμα το νο3 του ντραφτ στην Φιλαδέλφία. Ήδη οι αριθμοί του είναι σούπερ και η συνέχεια καλύτερη γιατί όλα δείχνουν πως ο Γκαρνέτ θα μείνει στην πόλη και με κοστούμι.

Ο Όκαφορ θα έπρεπε να είναι στην λίστα, έχοντας μάλιστα και το συγκριτικό πλεονέκτημα μίας ομάδας η οποία αμέσως πήγε να τον κάνει ηγέτη. Αυτό δεν το…άντεξε. Προσεχώς καλύτερα.

Ντ’Άντζελο Ράσελ (Λέικερς) ή Εμμανουέλ Μουντιάι (Νάγκετς)

Ένας από τους δύο πρέπει να βγει. Ο πρώτος πλέι μέικερ με τεράστια ποιότητα υψηλότατο IQ, αλλά χωρίς τα μεγάλα αθλητικά προσόντα. Ο δεύτερος, ήδη παιγμένος έστω και στην Κίνα, παίζει με το ένστικτο, τα σημαντικά του προσόντα και κυρίως σε μικρότερη πίεση.

Ένας από τους δύο σίγουρα θα τα καταφέρει ίσως και οι δύο. Αν γίνει αυτό, αμφότεροι θα ορίσουν μαζί με τους λίγο μεγαλύτερους της θέσης, το ΝΒΑ τα επόμενα 15 χρόνια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Είναι ο Πορζίνγκις ο νέος Νοβίτσκι;