POLL: Αυτοί είναι οι 15+1 καλύτεροι σέντερ στην ιστορία της Α1 μπάσκετ

Μετά τους καλύτερους σουτέρ, ήρθε η σειρά των σέντερ, γιατί δεν ξεχνάμε ποτέ ότι μπάσκετ είναι το άθλημα των ψηλών.

Μετά την αρχική και μακριά λίστα καταλήξαμε σε 15+1 εξ όσων έπαιξαν στο ελληνικό, επαγγελματικό, πρωτάθλημα ( Α1) και τους βάλαμε σε σειρά. Από το πιο παλιό, τότε που τους έλεγαν ακόμη πίβοτ, στον πιο πρόσφατο.

Για να μην υπάρξουν πάντως παρερμηνείες, αξίζει να διευκρινίσουμε πως εξ αρχής είχαμε αποκλείσει παίκτες που αγωνίζονταν κυρίως ως πάουερ φόργουορντ (και κατά συνθήκη ως σέντερ). Όπως ο Ντράγκαν Τάρλατς και ο Ρόι Τάρπλεϊ, ο Έντγκαρ Τζόουνς και ο Θερλ Μπέιλι.

Εύκολο επίσης ήταν να διαλέξουμε τον Τζέιμς Ντόναλτσον, όταν όμως το 1994 ήρθε στον Ηρακλή βάδιζε προς τα 37 και τα νούμερά του στην Ελλάδα δεν ήταν αντίστοιχα της σπουδαίας καριέρας που είχε χτίσει στο ΝΒΑ (Σόνικς, Κλίπερς, Μάβερικς, Τζαζ).

Διαβάστε για καθέναν ξεχωριστά και ψηφίστε τον κορυφαίο στο φινάλε του κείμενου. Ενστάσεις δεκτές.

Παναγιώτης Φασούλας

Σταμάτησε το μπάσκετ το 1999, πριν δηλαδή από 16,5 χρόνια, και ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική φτάνοντας να εκλεγεί βουλευτής και δήμαρχος Πειραιά. Παρά τη… φθορά πάντως και το γεγονός πως αγωνιστικά έχει… αραχνιάσει, ο Παναγιώτης Φασούλας θεωρείται ο κορυφαίος σέντερ που ανέδειξε ποτέ το ελληνικό μπάσκετ και μέλος της τριανδρίας με Γκάλη-Γιαννάκη. Το σουλούπι του δεν γέμιζε το μάτι, γιατί ήταν αδύνατος και ελαφρύς. Ήταν όμως πληρέστατος και όσο περνούσε ο καιρός τόσο καλύτερος γινόταν. Το ύψος τον βοήθησε να “χτίσει” το όνομά του, αφού ήταν τρομερός ριμπάουντερ και μπλοκέρ. Ταυτόχρονα όμως έγινε μια εξαιρετικά αξιόπιστη λύση στην επίθεση δουλεύοντας πολύ στο σουτ από μέση (4-5μ) απόσταση, στο χουκ και στην κίνηση χωρίς την μπάλα. Στον ΠΑΟΚ δεν του έχουν συγχωρέσει ότι πήγε στον διπλό εχθρό: στον Ολυμπιακό υπό τον Γιάννη Ιωαννίδη. Ο ίδιος το έβλεπε τότε διαφορετικά, είχε μιλήσει επ’ αυτού στο Oneman. Ο “Ξανθός” τον ήθελε για συγκεκριμένα πράγματα, εξ ου και στα 34 ήταν ακόμη βασικό κομμάτι στην πορεία των Πειραιώτών προς την κορυφή της Ευρώπης. Με τον Ίβκοβιτς πλέον.

Αντόνιο Ντέιβις

Άσχετα από το εάν στο ΝΒΑ έφτιαξε τρομερά το σουτ και έκανε μεγάλη καριέρα ως ένα 4άρι ολκής (Πέισερς, Ράπτορς, Μπουλς, Νικς), ο Αντόνιο Ντέιβις μας συστήθηκε σαν ένα δυναμικό 5άρι. Από τους πρώτους ξένους που έφερε ο Παναθηναϊκός στο ελληνικό πρωτάθλημα, αφότου άνοιξαν τα σύνορα, ξεχώριζε για την αθλητικότητά του, τα μυϊκά προσόντα του και τα εντυπωσιακά καρφώματα. Δεν ήταν ακόμη 22 ετών, απόφοιτος κολεγίου, όταν άρχισε να προπονείται στον “Τάφο του Ινδού” και άγουρος μπασκετικά ήταν ακόμη αδούλευτος. Ιδίως στις βολές, τις οποίες σπαταλούσε συνεχώς. Έμεινε πάντως για δύο σεζόν, προτού φύγει για τη Μιλάνο, και αποτέλεσε σημείο αναφοράς στην πρώτη απόπειρα του “τριφυλλιού” να ξαναχτίσει το προφίλ του ισχυρού στα ελληνικά παρκέ.

Στόγιαν Βράνκοβιτς

Αντίπαλο δέος του Φασούλα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα υπήρξε ο Στόγιαν Βράνκοβιτς. Ο Κροάτης ήταν της ίδιας γενιάς σέντερ και παρόμοιας κοπής. Όχι πολύ γεροδεμένος, αλλά με τα 2μ17 και τα τεράστια χέρια του γινόταν φόβητρο για κάθε αντίπαλο που σκεφτόταν διπλά αν θα τολμήσει να διεισδύσει προς τη ρακέτα. Rim protector που λένε τη σήμερον. Σε Άρη για μία σεζόν (1989-90) και σε Παναθηναϊκό για άλλες τέσσερις (1992-96), ο “Στόικο” υπήρξε από τους περιζήτητους ψηλούς στην Ευρώπη, έφτασε δε να παίξει σε τρεις διαφορετικές ομάδες του ΝΒΑ. Ήταν μάλιστα αυτός που έβαλε την υπογραφή του στο πρώτο ελληνικό τρόπαιο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, αφού πρώτα πάτησε επί… πτωμάτων για να προλάβει και να κόψει (έστω και αντικανονικά) τον Μοντέρο. Το ότι ήταν μόνιμο στέλεχος της γεμάτης ταλέντο ενωμένης Γιουγκοσλαβίας (και μετέπειτα της Κροατίας) αποτελεί ξεχωριστή τιμή.

Τόνι Κόστνερ

Αν ένας ξένος έχει συνδέσει τ’ όνομά του με τον ανταγωνιστικό Σπόρτιγκ της Α1, δεν είναι ο ανυπέρβλητος Μίτσελ Γουίγκινς. Είναι -δίχως αμφιβολία- ο Τόνι Κόστνερ. Από την πρώτη θητεία του στα Πατήσια (1992-93), χωρίς τον Μιτς, ο επονομαζόμενος “παππούς” από τη Φιλαντέλφια έπαιζε σαν πρωτοετής στο κολέγιο. Εξ όψεως ήταν βαρύς και ράθυμος. Παρόλα αυτά ήταν σταθερά διψήφιος σε πόντους και ριμπάουντ, ήξερε με ακρίβεια πώς να τοποθετήσει το μεγάλο κορμί του κοντά στη ρακέτα και κέρδισε την εκτίμηση της απαιτητικής μπασκετικής Ελλάδας του τότε. Έπαιξε ακόμη σε ΑΕΚ και Παπάγο, αν όχι με τη ίδια, με παρόμοια επιτυχία.

Λανς Μπέργουολντ

Λευκός σέντερ και Αμερικανός δεν είναι μια εικόνα οικεία, ούτε συνταγή επιτυχίας, αφού οι περισσότεροι φέρνουν στο μυαλό τους τον Κρίστιαν Λέτνερ. Ο Λανς Μπέργουολντ ωστόσο ήταν από… άλλο ανέκδοτο. Με λαμπρή καριέρα στην Ισπανία και… κουμπάρο τον Όντι Νόρις που τον πρότεινε στον Σπύρο Φώσκολο, το Περιστέρι εξασφάλισε τις υπηρεσίες ενός εξαιρετικού ψηλού ο οποίος τις δύο σεζόν που έμεινε στην Ελλάδα (1993-95) έκανε θραύση στο πρωτάθλημα, αποχωρώντας έχοντας νταμπλ-νταμπλ σε πόντους και ριμπάουντ, μολονότι πατούσε τα 34. Αριστερόχειρας γαρ, δεν ήταν εύκολο να κοπεί, σούταρε με υψηλά ποσοστά, έφθειρε τους αντιπάλους του και ήταν τρομερή αξιόπιστος από τη γραμμή. Το πλήρες πακέτο. Στον Παπάγο έπαιξε λίγο και δεν… κρίνεται.

Ευθύμης Ρεντζιάς

Ο -40χρονος πλέον- Τρικαλινός υπήρξε ό,τι πιο κοντινό στους μεγάλους σέντερ του ελληνικού μπάσκετ. Υψηλό IQ, τεχνική κατάρτιση και ποικιλία κινήσεων τον έκαναν να ξεχωρίζει από μικρό όχι μόνο για τα 214 εκατοστά του ύψους του. Εξ ου και το 1993 ο ΠΑΟΚ ξόδεψε ένα μυθικό για την εποχή ποσό (300.000.000 εκατ. δρχ.) προκειμένου να τον εντάξει στο δυναμικό του, ενώ το 1995 ήταν ο ηγέτης μιας πληρέστατης εθνικής Εφήβων που έφτασε στην κορυφή του κόσμου. Ένα χρόνο μετά έγινε ντραφτ (Νο23) από τους Νάγκετς παίζοντας στο ΝΒΑ τη σεζόν 2002-03 (Σίξερς), έμεινε πέντε χρόνια στην Μπαρτσελόνα και πέρασε επίσης από Ούλκερ – Σιένα. Παραμυθένια καριέρα…

Μίρκο Μιλίσεβιτς

Τον άγουρο Ρέμπρατσα ήθελε ο Τζούροβιτς το καλοκαίρι του ’94, ο Μίρκο Μιλίσεβιτς τού προέκυψε στην πορεία. Ανεξαρτήτως πάντως φήμης και στιλ, ο Σέρβος αποδείχθηκε λίρα εκατό. Το παρουσιαστικό του του δεν γέμιζε το μάτι, το κορμί του παραπλανούσε, το ταλέντο του περίσσευε. Ο -παραπανίσιων κιλών- δεινός σκόρερ ήρθε πρώτα στην Ελλάδα για την Ένωση, προτού δίπλα στον Μπακ Τζόνσον φτιάξει ένα τρομερό δίδυμο ξένων στον ανταγωνιστικό Απόλλωνα Πάτρας. Τρίποντο από την κορυφή και ραβέρσα από την… κοιλιά τα φονικά όπλα του. Δύσκολο να κοπεί με τέτοια προσόντα.

Πριστ Λοντερντέιλ

Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς τον “έκοψε” από τον Πανιώνιο, θεωρώντας τον αγύμναστο, και την ευκαιρία άδραξε ο Ντράγκαν Σάκοτα στο Περιστέρι. Ο σημερινός τζένεραλ μάνατζερ στην ΑΕΚ έκρινε ότι ο θηριώδης Λοντερντέιλ διέθετε τα στοιχεία να εξελιχθεί σε παίκτη-φόβητρο και στα 21 του ο ύψους 2μ24 σέντερ έγινε επαγγελματίας στην Ελλάδα. Αν θέλει κάποιος να τον συγκρίνει μ’ έναν σέντερ του σήμερα ήταν… ο Μπόμπαν Μαριάνοβιτς του χθες. Ένας παίκτης που κάρφωνε χωρίς άλμα, σηκώνοντας απλά τα χέρια του. Στα δυτικά προάστια έμεινε μονάχα μία σεζόν (1995-96), αφού οι Χοκς τού χάρισαν συμβόλαιο στο ΝΒΑ, προσαρμόστηκε πάντως γρήγορα και τέλειωσε τη χρονιά με 17,2 πόντους και 11.2 ριμπάουντ. Το Περιστέρι είχε τον δικό του Βράνκοβιτς, τον δικό του Φασούλα!

Βίκτορ Αλεξάντερ

Αν και παραδοσιακά η ΑΕΚ πέφτει σε παγίδες όταν επιλέγει ξένους, 20 χρόνια φαγούρας είναι αυτά, με τον Βίκτορ Αλεξάντερ πέτυχε… διάνα. Το καλοκαίρι του ’97 ο Γιάννης Ιωαννίδης έψαχνε για ένα βαρύ κορμί και ο “Βικ” ήταν ιδανικός για να υπηρετήσει το πλάνο του. Με θητεία τεσσάρων ετών και συμπαθητικά νούμερα στο ΝΒΑ, ήρθε στην Ελλάδα από την Αργεντινή και το Πουέρτο Ρίκο, καταφέρνοντας για μια σεζόν να λειτουργήσει ως κολόνα στη ρακέτα. Δεν ήταν εύκολο ν’ αντιμετωπιστεί όταν έπαιρνε την μπάλα στα χέρια, ήξερε πολύ καλά πώς να εκμεταλλευτεί το σκαρί του και εκτελούσε τόσο με πρόσωπο όσο και πλάτη. Η ΑΕΚ τον έφερε ξανά στην επιφάνεια, μετά από δύο χρόνια έπαιξε και στον ΠΑΟΚ, ήταν πάντα εκεί για να προσφέρει στο σύνολο χωρίς φανφάρες και φανταχτερές ενέργειες. Μόνο ουσία…

Ντίνο Ράτζα

Ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα που ήρθαν ever στην ελληνική Α1. Ο Ντίνο Ράτζα ήταν η επιτομή του σύγχρονου ψηλού από τα τέλη των 80s κιόλας. Τότε που με τη Γιουγκοπλάστικάα και την Εθνική της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας έκανε θραύση. Παρά τα 2μ11 έτρεχε σαν το ελάφι στον αιφνιδιασμό, έπαιζε πλάτη ή πρόσωπο με την ίδια ακριβώς ευχέρεια, σούταρε τρίποντα, ήταν ριμπάουντερ και σούπερ αμυντικός (όποτε ήθελε). Όταν το καλοκαίρι του 1997 τον έφεραν από το ΝΒΑ (Σέλτικς) οι Γιαννακόπουλοι έγινε τεράστιος ντόρος, ο εκρηκτικός ηγετικός χαρακτήρας του είχε -κυρίως- θετικό και αρνητικό (κάποιες αντίκτυπο) στην ομάδα. Αργότερα για τους δικούς του λόγους αποφάσισε να παίξει στον Ολυμπιακό του Ηλία Ζούρου, κάνοντας το κομμάτι του.

Χοσέ Πικουλίν Ορτίθ

Έχει μπάτσελορ στην επικοινωνία και… μάστερ στο μπάσκετ. Ο Πορτορικάνος ψηλός με τις πλαστικές κινήσεις έπαιξε μέσα σε 3,5 χρόνια (1994-97) υψηλού επιπέδου μπάσκετ σε τρεις ελληνικές ομάδες (Γυμναστικός Λάρισας, Ηράκλειο, Άρης, αφού στον ΠΑΟΚ δεν πρόλαβε) και μόνο συμπάθειες αποκόμισε. Με τους “κίτρινους” μάλιστα κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς μέσα στην Προύσα, όντας ένας από τους τρεις πυλώνες της επιτυχίας (μαζί με Λιαδέλη-Μπόνι). Τον ξεχώριζε το μόνιμα ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπο, έφυγε με τις καλύτερες αναμνήσεις παρά τα χρήματα που δεν πήρε και την κηλίδα περί ντόπινγκ που στην πορεία κατέρρευσε ως κατηγορία. Το ότι συνέχισε να παίζει μπάσκετ ως το 2006, στα 43 του δηλαδή, ήταν δείγμα τεράστιας κλάσης και αγάπης για το σπορ.

Ζέλικο Ρέμπρατσα

Προϊόν των ακαδημιών της Παρτιζάν ο Σέρβος σέντερ, ήταν ίσως ο πιο τεχνίτης ψηλός που έπαιξε στην Α1, χωρίς όμως να υστερεί είτε μυϊκά είτε σε δύναμη. Αυτός ακριβώς ήταν ο συνδυασμός που έπεισε τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς να τον χρίσει βασικό σέντερ του Παναθηναϊκού στην πρώτη σεζόν του στο “τριφύλλι”, αντί του πολύ Ντίνο Ράτζα, που είχε πέσει σε δυσμένεια. Αυτόν ήξερε από τη συνεργασία τους στην Τρεβίζο και στην Εθνική ο “Ζοτς”, αυτόν έφερε για να υπηρετήσει το σκοπό του. Ο Ρέμπρατσα, σταρ των μεγάλων αγώνων, έκανε μια καταπληκτική πρώτη σεζόν, η δεύτερή του στο “τριφύλλι” είχε αρκετούς τριγμούς. Παρόλα αυτά δεν αμφισβητήθηκε ποτέ η τεράστια αξία του και το ηγετικό του χαρακτήρα του. Ειδάλλως δεν θα τον επέλεγαν στο ΝΒΑ.

Μάικ Μπατίστ

Είναι μια περίεργη περίπτωση ο Καλιφορνέζος, αφού στον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι ήρθε ως φόργουορντ, 3-4αρο, και από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς “βαφτίστηκε” σέντερ, παρότι μόλις 2μ03. Δεν ήταν πιτσιρικάς, ήδη στα 26, μπόρεσε όμως ν’ αλλάξει μια για πάντα το στιλ του και να συνδέσει σχεδόν όλη την καριέρα του με το “τριφύλλι” και τη θέση “5”. Ουδείς θυμάται, αν δεν ψάξει στο διαδίκτυο, ότι έπαιξε στη Σαρλερουά και στην Μπιέλα, έγινε ακαταμάχητο δίδυμο με τον Δημήτρη Διαμαντίδη καταφέρνοντας με την ταχύτητά του να βυθίζεται γρήγορα στη ρακέτα και να τελειώνει τις μπάλες. Οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού τον ψήφισαν δεύτερο καλύτερο σέντερ της 25ετίας, αν δεν είχε φύγει για τη Φενέρμπαχτσε, ίσως ήταν πρώτος.

Γιάννης Μπουρούσης

Εφέτος είναι από τους πιο αποτελεσματικούς σέντερ στην Ευρωλίγκα, κάνοντας μία από τις καλύτερες σεζόν στην καριέρα του, αφού και πιο ώριμος νιώθει και μεγάλη ανάγκη τον έχει η Μπασκόνια. Τούτο δεν σημαίνει πάντως πως στις δέκα σεζόν που έπαιξε επαγγελματικό μπάσκετ στην Ελλάδα δεν διακρίθηκε το ίδιο. Η ΑΕΚ τον έβαλε στο παιχνίδι, μας το σύστησε, και πήρε μαζί της το ηρωικό πρωτάθλημα του 2002. Ο Ολυμπιακός τον εξέλιξε και του έδωσε την ευκαιρία να δοκιμαστεί σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο. Στη Μιλάνο και στη Ρεάλ απέδειξε ότι μπορεί να έχει διάρκεια, αρκεί να τον περικλείουν με εμπιστοσύνη, να τον κάνουν να νιώθει όχι μόνο χρήσιμος, σημαντικός.

Νίκολα Πέκοβιτς

Μοιάζει πολύ με την περίπτωση του Ζέλικο Ρέμπρατσα. Ήρθε στην Ελλάδα στα 24 του και στον Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς ο Νίκολα Πέκοβιτς βρέθηκε στο πικ της καριέρας του, αφού με συμπαίκτες τον Διαμαντίδη, τον Σπανούλη και τον Γιασικεβίτσιους (να του πασάρουν εκεί που έπρεπε την μπάλα) δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά. Μετά από δύο χρόνια πάντως, μία Ευρωλίγκα, δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο αποφάσισε να φύγει για το ΝΒΑ (Μινεσότα), αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη ρακέτα του “τριφυλλιού”. Ιδανικός για να ολοκληρώνει τα πικ εν ρολ που στήνονταν στην περιφέρεια, ανίκητος όταν έπαιρνε την μπάλα κοντά στο καλάθι. Εξ ου και οι Τίμπεργουλβς επένδυσαν πάνω του και αυτός ανταποκρίθηκε στο μέτρο που του επέτρεψαν οι τραυματισμοί.

Κάιλ Χάινς

Είναι σίγουρα η πιο ξεχωριστή περίπτωση απ’ όλες, καθώς μετά βίας αγγίζει σε ύψος τα δύο μέτρα (1.98), ούτε έχει μεγάλα άκρα. Το μειονέκτημα ωστόσο του μικρού δέματος, ο Κάιλ Χάινς μπόρεσε να το καλύψει με την πολλή δουλειά πάνω στη συνεχή κίνηση, το επιτόπιο άλμα, την ταχύτητα στα πόδια, την έκρηξη, τη γρήγορη σκέψη και την… καρδιά. Από δαύτη έχει μάλιστα μπόλικη. Ο 29χρονος πλέον Αμερικανός από το Νιου Τζέρσεϊ έμεινε δύο χρόνια στην Ελλάδα και υπήρξε, με την απόδοσή του, κομβικός στους τρεις τίτλους που κατέκτησε ο Ολυμπιακός σε αυτό το διάστημα. Ήταν (και είναι) ένας σέντερ… τσέπης που άξιζε (και αξίζει) πολλά. Μεγάλος σε όλα του.

Ψηφίστε στο POLL του Contra.gr τον κορυφαίο σέντερ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Mythbusters: Ο Σπανούλης εναντίον του Παναθηναϊκού