Δεν υπάρχει γιατρειά…
Ο Παναθηναϊκός δεν καταστρέφεται από κανέναν Αλαφούζο και κανέναν Βαρδινογιάννη. Ο Παναθηναϊκός καταστρέφεται από την εσωστρέφεια του, από την ανάγκη επιλογής ενός στρατοπέδου, από την ανάγκη να επιδείξεις τα παναθηναϊκά σου αισθήματα με μονάδα μέτρησης τον τυφλό οπαδισμό. Σχολιάζει ο Σταύρος Καραΐνδρος.
Στο βάθος του δωματίου ακούγεται Πλούταρχος. Στο πάτωμα διασκορπισμένα άδεια μπουκάλια ουίσκι και ο χώρος μυρίζει τσιγαρίλα. Στη γωνιά μία φιγούρα κάθεται στο πάτωμα με το πρόσωπο στα γόνατα και γύρω του λιμνούλα από τα δάκρυα.
Είναι ο Γιάννης, ο οποίος προσπαθεί να ξεχάσει ό,τι του θυμίζει το παρελθόν. Θέλει να αποτινάξει μια και καλή τα “πέτρινα” χρόνια, τις στενοχώριες, τις πίκρες. Η αποστολή μόνο εύκολη δεν είναι. Χρειάζεται κόπο και πόνο. Το cd του Πλούταρχου τελειώνει, όχι όμως το έργο του.
Ο Φάμπρι ξεπέρασε τον Μπάκε…
Η περιγραφή θυμίζει ταινία Δαλιανίδη. Θα μπορούσε να είναι εικόνα από το γραφείο του Γιάννη Αλαφούζου. Ο πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός προσπαθεί να αποτινάξει κάθε τι θυμίζει τα χρόνια του Βαρδινογιαννισμού. Ο Βύντρα ήταν το χτύπημα που ταρακούνησε τα θεμέλια. Η πρόσληψη του Φάμπρι ήρθε να επιβεβαιώσει ότι ποτέ δεν φτάνει ένας Χανς Μπάκε…
Ο Παναθηναϊκός που ξέραμε, τελείωσε. Χάθηκε κάπου στα βάθη των χρόνων. Ισως τότε, όταν ο “καπετάνιος” παραχωρούσε εκείνη τη συνέντευξη Τύπου για να ρίξει τους τίτλους τέλους. Τα δύο πρωταθλήματα του 2004 και του 2010 ήταν απλώς μία παρένθεση. Η ομάδα έγινε η Βίλα Αμαλίας του αθλητισμού και ο Γιάννης Αλαφούζος ο Δένδιας που θα επαναφέρει την τάξη και τους “πράσινους” στις ράγες της αλλαγής και της ανάπτυξης. Το είπε και ο ίδιος όταν παρουσίασε τον καμικάζι-προπονητή που προσέλαβε: “Ο Παναθηναϊκός αλλάζει σελίδα”.
Ο Παναθηναϊκός της μετριότητας…
Ωραία, λοιπόν. Περνάμε πλέον σε άλλο επίπεδο. Στον Παναθηναϊκό της μετριότητας, στον Παναθηναϊκό εκτός Ευρώπης, στον Παναθηναϊκό που θα παλεύει να ξεπεράσει στη βαθμολογία τον Λεβαδειακό και τον ΠΑΣ Γιάννινα και θα χάνει υποψήφιους μεταγραφικούς στόχους και από τον Ατρόμητο και τον Αστέρα Τρίπολης.
Χρειάζεται χρόνος για να γίνει και πάλι μεγάλος ο Παναθηναϊκός. Το λένε και οι δημοσιογράφοι που θέλουν να αποτινάξουν τη “ρετσινιά” των Βαρδινογιαννικών για να αποφύγουν τη στοχοποίηση από τους οργανωμένους. Οι οργανωμένοι που βλέπουν την αγαπημένη τους ομάδα να ξεφτιλίζεται στο βωμό της ανανέωσης, αλλά ουδόλως τους νοιάζει. Αρκεί να μην πάει χαμένος ο κόπος και το ποδαράτο στην πορεία του 2008. Ο στόχος επετεύχθη. Ο Παναθηναϊκός της πολυμετοχικότητας κατέκτησε ένα νταμπλ, μπήκε στο ποδοσφαιρικό μνημόνιο και οι δημοσιογράφοι στην ιδιότυπη… λίστα Λαγκάρντ.
Ο Παναθηναϊκός έγινε αυτός που θέλουν. Ανεξάρτητος. Το είπαν και το ξαναλένε. Τα θεμέλια ταρακουνήθηκαν και ο “κακός” Τζίγκερ θορυβημένος βλέπει το… δημιούργημά του να απειλείται από τον Γιάννη Αλαφούζο.
Δεν υπάρχει γιατρειά.
Καταστρέφεται από την εσωστρέφειά του…
Ο Παναθηναϊκός δεν καταστρέφεται από κανέναν Αλαφούζο και κανέναν Βαρδινογιάννη. Ο Παναθηναϊκός καταστρέφεται από την εσωστρέφειά του, από την ανάγκη επιλογής ενός στρατοπέδου, από την ανάγκη να επιδείξεις τα παναθηναϊκά σου αισθήματα με μονάδα μέτρησης τον τυφλό οπαδισμό.
Η απάθεια έχει κυριεύσει τον σύλλογο. Ήττα, νίκη, ισοπαλία, είναι το ίδιο. Ο Φάμπρι είναι ο προπονητής-εργάτης που “δεν ξέρεις τι γίνεται, μπορεί να πιάσει”. Ο Ρότσα ο σάκος του μποξ που απορροφά τις “γροθιές”.
Ο Παναθηναϊκός διοικείται από ανθρώπους που δεν έχουν δει πρωταθλήματα. Από οπαδούς που δεν ξέρουν τι σημαίνει τίτλος. Από δημοσιογράφους που κόλλησαν ένσημα στα “πέτρινα χρόνια”.
Και από τον Τσάκα που κέρδισε τα 15 λεπτά δημοσιότητας και ίσως και κάτι παραπάνω…
Δεν υπάρχει γιατρειά…
ΥΓ: Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, βρέθηκε κάποτε ένας “τρελός” να πει κάποια πράγματα. Τότε γραφικός, αλλά για τους ιστορικούς του μέλλοντος αληθινός…
Διαβάστε ακόμη:
