Δεν προσφέρουν κριτήριο οι απόντες
Ο Δημήτρης Κριτής σχολιάζει την εικόνα του Παναθηναϊκού στην Κομοτηνή, στην ήττα από τον Πανθρακικό.
Το 4-3-3 ή το πιο ιταλικό 3-4-3 ή εν πάση περιπτώσει κάτι με 3 από τη μέση και μπροστά και παιχνίδι από τα άκρα ήταν η αγωνιστική φόρμουλα στην οποία είχαν εναποθέσει οι φίλοι του Παναθηναϊκού την ελπίδα για μία ανανέωση, για κάτι καλύτερο, κάτι επιθετικότερο και ελκυστικότερο και στη θεωρία δεν έχουν ακόμη διαψευστεί.
Δεν αποτελεί οδηγό
Μπορεί το τελικό αποτέλεσμα (1-0) στην Κομοτηνή κόντρα στον Πανθρακικό να ενθαρρύνει διαπιστώσεις περί του αντιθέτου, αλλά όποιος παρακολούθησε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο και όχι αποσπασματικά και ξέρει τον Παναθηναϊκό, τον φετινό Παναθηναϊκό, καταλαβαίνει ότι το συγκεκριμένο παιχνίδι, δεν μπορεί να αποτελέσει οδηγό.
Και δεν μπορεί, γιατί αυτό το 4-3-3 θα είναι εντελώς διαφορετικό, με τον Μάρκους Μπεργκ στην κορυφή. Αυτό το 4-3-3 είναι εντελώς διαφορετικό με τους παίκτες στις πτέρυγες σε στοιχειωδώς αξιοπρεπή ημέρα, σε επίπεδα απόδοσης.
Αυτό το 4-3-3 θα είναι πολύ περισσότερο αποδοτικό, αν το υπηρετήσουν μέσοι με μεγαλύτερη συγκέντρωση και λιγότερη επιπολαιότητα, με πρόθεση να δημιουργήσουν χωρίς “ηρωικές” επιλογές και διάθεση να πατήσουν κάθε σπιθαμή του χώρου ευθύνης τους δίνοντας επιλογές στον κάτοχο της μπάλας και όχι ενθαρρύνοντάς τον να γεμίσει στην αντίπαλη περιοχή.
Επιγραμματικά, με τον Βέμερ να εγείρει για μία ακόμη φορά ερωτηματικά για το τι μπορεί να είδαν αυτοί που τον ξεχώρισαν και τον έφεραν στην Αθήνα και τον Νάνο να απέχει μίλια μακριά από τον Νάνο των δύο πρώτων χρόνων με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, τα ακραία μπακ δεν είχαν καμία συμμετοχή στην ανάπτυξη.
Με τον Πράνιτς απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα κόντρα στην ομάδα του Ελευθερόπουλου και τον Ζέκα πηγή κινδύνων αλλά… για την εστία του Στιλ, με σωρεία αβίαστων λαθών και εξεζητημένες ενέργειες παταγωδώς ατυχήσασες, η μεσαία γραμμή των “πράσινων” κρεμάστηκε πάνω στον Εσιέν, που ήταν συγκινητικός αλλά προκλητικά ολομόναχος.
Δεν φτάνει ένας Καρέλης
Με τον Κλωναρίδη αρνητικό στο σύνολο του χρόνου και τον Καλτσά να ξεφουσκώνει στην επανάληψη (χωρίς πάντως να εντυπωσιάσει στο πρώτο μέρος), η επιθετική τριάδα ήταν μονάδα και ένας Καρέλης δεν μπορεί αν φέρει την Άνοιξη.
Με τόσους ποδοσφαιριστές απομακρυσμένους ακόμη και από τους μέσους όρους τους, θα ήταν παράλογο να πανηγυρίσει νικηφόρο αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός και αποτέλεσμα εξωγενών παραγόντων, όχι ποδοσφαιρική παραγωγή στο χορτάρι. Και είναι εξίσου παράλογο να κρίνεται σε μία τέτοια μέρα η καταλληλότητα του συστήματος ή το αξιόμαχο του προπονητή.
