Ένα ευχαριστώ στον Πολίτη
Ο Τάσος Μαγουλάς γράφει για την έξοδο του Νίκου Γκάλη από το μπάσκετ. Τον Νίκο Γκάλη που έφυγε πληγωμένος, προδομένος, αλλά με ψηλά το κεφάλι. Σαν λαϊκός ήρωας.
Δεν υπάρχει κάτι που να μην έχει γραφτεί για την περίφημη αποχώρηση του Γκάλη. Για εκείνο το τελευταίο παιχνίδι, την αποχώρηση από το Μετς και το φινάλε.
Απίστευτες ιστορίες με αλλαγές, προσαρμογές, διορθώσεις, επιβεβαιώσεις.
Τι να πει κανείς 20 χρόνια μετά; Δεν είναι εύκολο να προσθέσεις κάτι που θα κάνει τον κόσμο σοφότερο.
Η πραγματικότητα 20 χρόνια μετά, ζώντας τα γεγονότα πιτσιρικάς, τελευταίος τροχός της αμάξης στο τμήμα μπάσκετ στην Αθλητική Ηχώ, είναι μόνο… υποκειμενική. Για το ποιος φταίει. Στην αρχή ήταν ο Γκάλης και ο εγωισμός του. Μετά οι Γιαννακόπουλοι και ο εγωισμός τους, τώρα προς το τέλος η μπίλια κάθεται στον Πολίτη και τον εγωισμό του.
Μετά τον Γκάλη, ο Μπάνε
Υπάρχει μία ιστορία, πέντε χρόνια αργότερα που ακροβατεί μεταξύ αλήθειας και μύθου. Ο Κώστας Πολίτης είναι προπονητής στην ΑΕΚ και ο Μπάνε Πρέλεβιτς στη δεύτερή του σεζόν με τον “δικέφαλο” προσπαθεί να βρει χρόνο συμμετοχής με τον προπονητή να αναλαμβάνει μεσούσης της περιόδου.
Στα πρώτα παράπονα του Μπάνε για το γεγονός ότι δεν έπαιζε η απάντηση, όπως είχε καταγραφεί από τους ρεπόρτερ ΑΕΚ της εποχής κι… ελέγχεται ήταν: “εδώ έκοψα το μπάσκετ στον Γκάλη, σε εσένα θα κωλώσω;”.
Μπορεί να ειπώθηκε, μπορεί και όχι. Ο Μπάνε αρνείται να πάρει θέση, αλλά επί Πολίτη τελείωσε από την ΑΕΚ.
Αν πάμε λίγο πιο μπροστά, θα δούμε αρκετά αφιερώματα τα τελευταία χρόνια που αφορούν στον Γκάλη και μιλούν μπασκετικοί πρωταγωνιστές της εποχής. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς από τα λόγια μίας μικρής μερίδας, πως υπήρχε η προσπάθεια για το: “δεν ήταν μόνο ο Γκάλης. Είμασταν κι εμείς”.
Οι αντί… γκαλικοί
Ακούς συγκεκριμένους, σημαντικούς ανθρώπους, όχι τους συμπαίκτες του, να καθιστούν σαφές πως η έκρηξη του μπάσκετ, το έπος της εθνικής, οφείλονταν σε πολλούς περισσότερους και σίγουρα όχι μόνο στον Γκάλη.
Ο Κώστας Πολίτης υπήρξε μέλος αυτής της συντροφιάς και ουσιαστικά αυτό που έκανε στον Παναθηναϊκό με τον κορυφαίο της ιστορίας του ελληνικού αθλητισμού, ήταν να πει… φωναχτά αυτό που σκεφτόταν ο ίδιος και κάποιοι άλλοι: ήμασταν κι εμείς, δεν ήταν μόνος του.
Ακόμα και τώρα, στη συνέντευξή του στο Contra.gr, ο ευρωκόουτς αντιμετωπίζει τον Γκάλη, τη σχέση του μαζί του, ως τη σχέση του προπονητή με τον οποιονδήποτε παίκτη.
Ο Πολίτης υπήρξε ένα σημαντικό κομμάτι της επιτυχίας και της καθοδήγησης της καλύτερης πεντάδας στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Αυτός κράτησε ισορροπίες, αυτός μοίρασε ρόλους. Ο Γκάλης όμως κέρδισε την μερίδα του λεόντος όχι μόνο για το ’87, αλλά για όλη την πορεία του μπάσκετ.
Δίκαια ή άδικα, το κρίνει μόνο ο κόσμος. Ο Πολίτης ήθελε για πρώτη φορά στην καριέρα του να επιβληθεί στον Γκάλη και να δείξει το αφεντικό. Δεν το έκανε μόνος του. Οι χειρισμοί του Παναθηναϊκού εκείνης της εποχής τον βοήθησαν να αισθανθεί πιο δυνατός απ’ όσο θα έπρεπε να αισθάνεται.
Τον σκότωσαν κι έγινε πιο δυνατός
Ο Γκάλης έφυγε και ίσως τελικά, 20 χρόνια μετά, να έφυγε όχι όπως άξιζε στον κορυφαίο αθλητή, αλλά όπως… άξιζε σε ένα λαϊκό ήρωα: Πληγωμένος, προδομένος, αλλά υπερήφανος και με ψηλά το κεφάλι. Έφυγε, δεν τον…έφυγαν.
Αν ο Γκάλης έπαιζε στα 38 ή στα 39 και οι τελευταίες αναμνήσεις ήταν τάπες ακόμα πιο θεαματικές από του Χένρι Τέρνερ, δεν θα χανόταν τίποτε από την προσφορά και το θρύλο, αλλά σίγουρα θα χανόταν κάτι από το μύθο και τη μαγεία.
Τελικά ο Πολίτης και η… παρέα πέτυχε αυτό που ήθελε να αποφύγει: “τελείωσε” μπασκετικά τον Γκάλη, αλλά γιγάντωσε ως ύψη που δεν θα φτάσει ποτέ αθλητής, την κληρονομιά του.
Τώρα, περισσότερο από ποτέ, το μπάσκετ είναι συνώνυμο του Νικ Γκάλη. Είτε τον συμπαθούσες είτε όχι. Είτε τον… έβριζες στην κερκίδα του Παπάγου ως αντίπαλο, αυτός είναι ο λόγος που το αγαπητό στον Έλληνα μπάσκετ, έγινε αγαπημένο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ποιοι είναι στην παρέα; Αυτό μπορεί να το κρίνει ο καθένας. Δεν είναι η ημέρα τέτοια για… ονόματα. Θα γίνει κάποια στιγμή.
