Γιατί ρε Διαμαντή;
Ο Δημήτρης Κριτής γράφει για την παρουσία του σκόρερ Διαμαντή Χουχούμη στη νίκη του Παναθηναϊκού επί της Κέρκυρας (2-0) και σκιαγραφεί το προφίλ του νεαρού άσου που έχει όλα τα στοιχεία για να πετύχει.
Ήταν 4 Νοεμβρίου του 2012 και ο Παναθηναϊκός φιλοξενούσε την ΑΕΚ στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Τελικό σκορ 1-0 με γκολ του Τοτσέ. Ο 18χρονος Διαμαντής Χουχούμης πήρε τη θέση του Σπύρου Φουρλάνου στο 46′ και η ιδιαίτερη ευαισθησία των φίλων του Παναθηναϊκού για ό,τι προέρχεται από τα σπλάχνα του, ταρακουνήθηκε συθέμελα.
Ο θρασύς ξανθομπούμπουρας δεν σταμάτησε να οργώνει την αριστερή πτέρυγα, με σέντρες-ξυραφιές στα πλευρά της ΑΕΚ, που θύμισαν πολύ (χωρίς να ενοχλήσουν τα όρια της… ιεροσυλίας) τον τρελο-Γερμανό Μάρκους Μινχ. Ο ενθουσιασμός περίσσεψε για τα μελλούμενα, αλλά για λόγους που προφανώς δεν ανάγονται στη σφαίρα του μεταφυσικού, δεν δικαιώθηκε τουλάχιστον άμεσα.
Έκτοτε ο Χουχούμης, σε μιάμιση αγωνιστική περίοδο (Αύγουστος 2013-Δεκέμβριος 2014) υπό τις οδηγίες του Γιάννη Αναστασίου, μετράει 12 συμμετοχές, αλλά μόλις 520 λεπτά συμμετοχής, αφού μόνο οι έξι ήταν στην αρχική ενδεκάδα (τις 2 αντικαταστάθηκε) και ισάριθμες είχε ολιγόλεπτες παρουσίες ως αλλαγή.
Μπακ-απ του Νάνο
Ο νεαρός που γέννησε τις ζωηρότερες ελπίδες εκείνης της περιόδου, παρέμεινε μπακ-απ του Νάνο. Αυτό από μόνο του δεν είναι ισοπεδωτικό της παρουσίας του, με δεδομένο ότι ο Ισπανός αποτέλεσε την πιο ευχάριστη έκπληξη των περσινών μεταγραφών του Παναθηναϊκού.
Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Στα πρώτα (τουλάχιστον 7-8) παιχνίδια που ακόμη ο Μαριάνο Γκονζάλεζ Μαρότο έψαχνε τα πατήματά του, δεν ένιωσε στιγμή την καυτή ανάσα του συνδιεκδικητή της θέσης στο σβέρκο του και αποτελεί ακόμη και φέτος τον πιο επιβαρυμένο (σε χρόνο συμμετοχής, μαζί με τον αρχηγό Ζέκα) παίκτη στο ρόστερ των “πρασίνων”.
Υπήρξαν βέβαια και κάποιες σύντομες περίοδοι που ο Χουχούμης ταλαιπωρήθηκε μυϊκά από την ποδοσφαιρική ενηλικίωση και τη μετάβαση από την Κ20 στην προπονητική ένταση της επαγγελματικής ομάδας. Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι δεν κρίνονται από μόνες του αρκετές για να δικαιολογήσουν το φρενάρισμα στην εξέλιξή του.
Στις συμμετοχές του δεν έβγαλε το πάθος της εναλλακτικής λύσης που ψάχνει το εισιτήριο για το αρχικό σχήμα και είναι ενδεικτικό ότι σε μία ομάδα από τις πιο επιβαρυμένες στον πειθαρχικό έλεγχο των διαιτητών τα τελευταία χρόνια, ο ίδιος διατηρεί λευκό “ποινικό μητρώο” με μηδενικό παθητικό κίτρινων καρτών.
Άνθρωποι που τον παρακολουθούν καθημερινά διηγούνται ότι υπήρξαν κάποιες (ευτυχώς λίγες) στιγμές που έδειξε παραιτημένος στην προσπάθεια να κερδίσει μια θέση στα σχέδια της προπονητικής ομάδας, διαπιστώνοντας τη δυναμική και την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Νάνο. Κάποιος μάλιστα το περιέγραψε ως τη σχέση Βάντσικ-Νικοπολίδη. Υπερβολικό; Ίσως. Με τη διαφορά ότι ο Νικοπολίδης δεν σταμάτησε να δουλεύει και ο Χουχούμης δεν θα χρειαστεί σε καμία περίπτωση να κάνει την υπομονή του.
Να το αποδείξει με δουλειά
Πριν λοιπόν περάσουμε σε τίτλους “ο Παναθηναϊκός κέρδισε τον Χουχούμη”, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία να το ακούσουμε από τον ίδιο και κυρίως να το αποδείξει με περισσότερη δουλειά και την αυτοπεποίθηση που του πρόσφερε το παιχνίδι κόντρα στην Κέρκυρα, όπου πέτυχε και το παρθενικό του τέρμα ως επαγγελματίας.
Αν πρώτος ο ίδιος αντιληφθεί και πιστέψει πάνω απ’ όλα, ότι θα έχει εγκληματήσει σε βάρος του εαυτού του, αν δεν κάνει την καριέρα που τα αδιαμφισβήτητα προσόντα του υπόσχονται, τότε καμία πίστη και κανένας ενθουσιασμός τρίτων δεν έχει την παραμικρή σημασία. Τα τεχνικά χαρακτηριστικά του εξαρτώνται πολύ από την προπόνηση. Το μεγαλύτερο ατού του, η εκρηκτικότητα και ο δρασκελισμός στην κίνηση, που του επιτρέπουν να κερδίζει τον ελεύθερο χρόνο και χώρο (έναντι του προσωπικού του αντιπάλου) για να σερβίρει (γιατί δεν “γεμίζει” απλά) φάσεις στην αντίπαλη περιοχή, θέλουν το 100% της φυσικής κατάστασης διαθέσιμο.
Όπως και οι επιστροφές βεβαίως, μετά από επιθετικές προσπάθειες, ώστε να μην προδίδεται στα ανασταλτικά του καθήκοντα. Λοιπόν, αυτός αποφασίζει. Και θα ξαναπούμε αυτό που είπαμε και για τον Χρήστο Δώνη. Αν δεν κάνει τον επόμενο ενάμιση χρόνο το βήμα παραπάνω, έφυγε η γάτα από το σπίτι, που λεν’ κι οι φίλοι μας οι Άγγλοι.
Και ξέρετε, η γάτα δεν είναι σαν στον σκύλο. Πολλές φορές δεν επιστρέφει…
Διαβάστε ακόμη:
Παναθηναϊκός – Κέρκυρα 2-0 (VIDEOS)
Αναστασίου: “Εχω κάνει τις εισηγήσεις μου για τις μεταγραφές”
