Η Εθνική έπεσε, ζήτω η νέα Εθνική

Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίσεις μία ήττα, μία αποτυχία, την ίδια τη ζωή σε τελική ανάλυση. Ο ένας προβλέπει ότι θα κρατήσεις τα θετικά, θα επιχειρήσεις να βελτιώσεις τα αρνητικά και στο τέλος της ημέρας θα δεις το ποτήρι μισογεμάτο. Ο άλλος λέει ότι θα πρέπει να μαυρίσει η ψυχή σου, να αγνοήσεις κάθε τι θετικό και να γεμίσεις ενοχές για τα λάθη σου. Να δεις, σε τελική ανάλυση, το ποτήρι μισοάδειο ή και εντελώς άδειο.

Για την Εθνική επιλέγουμε το πρώτο τρόπο. Όχι για να γλυκάνουμε τον πόνο της ήττας αλλά γιατί πραγματικά έτσι πρέπει να κάνουμε. Δόξα τω Θεώ συνέβησαν πολλά όμορφα πράγματα σ’ αυτήν την ομάδα στη μεγάλη περιπέτεια της Βραζιλίας που καλό θα είναι να μείνουν ως παρακαταθήκη, ως προίκα για ένα ακόμη πιο λαμπρό ποδοσφαιρικό μέλλον (σε εθνικό επίπεδο, σε συλλογικό δεν προσδοκούμε βελτίωση έτσι και αλλιώς).

Δεν το λέμε εμείς, το είπε ο ίδιος ο μεγάλος αρχηγός, ο Γιώργος Καραγκούνης στις δηλώσεις του. “Σ’ αυτό το τουρνουά νέα παιδιά κέρδισαν πολύτιμες, πολύ σημαντικές εμπειρίες”. Πόσο δίκιο έχει. Ο Σάμαρης έγινε άντρας σε επίπεδο Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο Μανωλάς καθιερώθηκε ως στόπερ ολκής, ο Καρνέζης (έστω και αν δεν πήγε καλά κόντρα στην Κόστα Ρίκα) είναι ο τερματοφύλακας της επόμενης πενταετίας, ο Σαμαράς ο νέος ηγέτης, ο Μανιάτης ένας μεγάλος χαφ που ο επόμενος προπονητής θα ακουμπήσει πάνω του.

Αυτά δεν είναι λίγα πράγματα για την επόμενη μέρα. Και κατακτήθηκαν μέσα στο γήπεδο με ιδρώτα και αίμα, αυταπάρνηση και πάθος, ποδοσφαιρική λογική αλλά και συναίσθημα. Με τα προτερήματα και τα ελαττώματα αυτής της ομάδας, των ποδοσφαιριστών της και του προπονητή της (που ειρήσθω εν παρόδω έκλεισε επιτυχημένα την ιδιαίτερη θετική θητεία του). Υπάρχει μέλλον, αυτό είναι το δεδομένο. Υπάρχει ποδοσφαιρική μαγιά με την οποία μπορούμε να φουρνίσουμε ακόμα καλύτερο ψωμί, υπάρχει ποιότητα, υπάρχει και μεγάλη, πλέον, παράδοση. Είμαστε μέσα στα ισχυρά, ποδοσφαιρικώς, έθνη της Ευρώπης, δεν είναι δα και αποτυχία αυτό για την Ελλάδα της κρίσης και των 11 εκατομμυρίων ψυχών.

Χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία…

Παράλληλα, επειδή όλα τα παραπάνω ισχύουν, οφείλουμε να είμαστε και αυστηροί στην κριτική μας. Κριτική φυσικά δεν βαφτίζεται η διαπόμπευση στο facebook, οι εξυπνακισμοί στο twitter και η ακατάσχετη φλυαρία στα κανάλια. Χορτάσαμε από αυτού του είδους τους λεονταρισμούς όλο αυτό το τελευταίο διάστημα. Η κριτική, κατά την ταπεινή μας άποψη, πρέπει να επικεντρωθεί στο γεγονός ότι χάθηκε μία πολύ μεγάλη ευκαιρία διάκρισης που δύσκολα θα παρουσιαστεί στο μέλλον. Και χάθηκε όχι γιατί οι παίκτες δεν προσπάθησαν αλλά διότι δεν είχαν το καθαρό μυαλό να σκεφτούν λογικά και αμιγώς ποδοσφαιρικά σε κρίσιμες στιγμές του αγώνα.

Θα τελειώσει η ηλεκτρονική πένα μας να το γράφουμε αλλά είναι αλήθεια. Είναι κρίμα η Ελλάδα να μην διαθέτει ένα ξεκάθαρο σχέδιο για το τι θέλει να κάνει με την μπάλα. Διαθέτουμε μέσους με ποιότητα, πλάγιους μπακ με ταχύτητα και εκρητικότητα, στόπερ-βολίδες, γιατί να μην ξέρουμε να παίζουμε καλά έχοντας την καταραμένη στα πόδια μας; Απάντηση: Δεν το έχουμε δουλέψει όσο θα έπρεπε, δεν το έχουμε πιστέψει όσο θα έπρεπε. Με τον Σάντος έγιναν κάποια δειλά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση τα οποία μάλιστα συνδυάστηκαν με ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Η ευθύνη του νέου ομοσπονδιακού θα είναι αυτή ακριβώς. Να προσδώσει ακόμη μεγαλύτερη σιγουριά στην ομάδα και να την βοηθήσει να απελευθερωθεί στο επιθετικό κομμάτι του παιχνιδιού. Ανασταλτικά μπορεί να έχουμε και την καλύτερη λειτουργία ομάδας στην Ευρώπη. Οταν βελτιωθούμε και στο δημιουργικό κομμάτι, δεν θα έχουμε να φοβηθούμε τίποτα και κανέναν.

Επιμύθιο: Στη Βραζιλία καταφέραμε πολλά, αλλά θα μπορούσαμε να κάνουμε και περισσότερα. Ηταν, πέρα από κάθε αμφιβολία, μία εξαιρετική προσπάθεια κάτω από δύσκολες συνθήκες και χωρίς να υπάρχει το ιδανικό κλίμα (για να μην ξεχνιόμαστε).

ΥΓ: Ο ποδοσφαιριστής-σύμβολο της Εθνικής ομάδας της Ελλάδας έφτασε στο τέλος της διαδρομής. Γιώργο Καραγκούνη, θα είσαι πάντα ο αρχηγός…

Διαβάστε ακόμη

Σχόλιο Δημήτρης Κριτής: Τώρα σηκώνουμε εμείς τα μανίκια

Σχόλιο Στέλιος Γρηγοριάδης: Από την… καρπαζιά, στην ελίτ

Σχόλιο Θέμης Καίσαρης: Μας πονάει, αλλά είναι απόδειξη μεγέθους

Σχόλιο Σταύρος Καραΐνδρος: Ακόμα και γι’ αυτό που ζήσαμε, σας ευχαριστώ