Η ώρα της…πληρωμής
Ο Τάσος Μαγουλάς γράφει για τους αποκλεισμούς Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας και εξηγεί γιατί όταν έχεις να κάνεις με τους "αιώνιους", δεν αρκεί μόνο η προσπάθεια.
Οι ελληνικές ομάδες έθεσαν ως στόχο το φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας. Δεν το πέτυχαν. Δεν μπορεί να μιλήσει κανείς για αποτυχία σε καμία περίπτωση, αλλά όταν έχεις να κάνεις με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό δεν γίνεται να χειροκροτήσεις μόνο την προσπάθεια. Δεν κατακτώνται εννέα ευρωπαϊκά από το 1996 απλά με την…συμπάθεια. Είναι μεγάλες ομάδες, σκληρές, οφείλουν να δουν την πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα λέει ότι θα μετρούσαν καλύτερες πιθανότητες να περάσουν αν είχαν κάνει καλύτερη διαχείριση στο τοπ-16 και τελικά, αν είχαν βρει λύση σε δύο προβλήματα που προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν από το καλοκαίρι και, ίσως αυτό να μέτρησε περισσότερο, κάποιες καταστάσεις αρνήθηκαν να τις προσεγγίσουν μόνο με αγωνιστικά κριτήρια.
Ακούστε τον αρχηγό
Το μεγάλο πλεονέκτημα του τρόπου που ηγείται μίας ομάδας ο Δημήτρης Διαμαντίδης τώρα γίνεται μειονέκτημα. Ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, καθοδηγεί με την δουλειά, την αφοσίωση και όχι την φωνή. Γι αυτό και ουδέποτε ζήτησε να έχει λόγο στην ομάδα. Δεν συμμετείχε σε καμία απόφαση. Φέτος όμως με τα παιχνίδια του φωνάζει και στα πλέι οφ κραύγαζε, ότι η ομάδα οφείλει να τον διαχειριστεί σωστά αν θέλει να την βοηθήσει.
Είναι γνωστό, πως ο Παναθηναϊκός από το καλοκαίρι έψαχνε για έναν πλέι μέικερ που θα μπορούσε να δώσει μεγαλύτερη ξεκούραση στον Διαμαντίδη αλλά και να αλλάξει ρυθμό. Τον απέκτησε τελικά μεσούντως του τοπ-16. Ο Ράιτ έκανε και κάνει καλή δουλειά αλλά ήρθε πολύ αργά για να αλλάξει τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας.
Αυτή την ταχύτητα στην επίθεση η οποία θα του έδινε κάτι πολύ παραπάνω από τους 44 της Παρασκευής αλλά και τους 59,2 πόντους μέσο όρο στην σειρά. Αυτό είναι και το βασικό ζήτημα. Σύμφωνοι με την ΤΣΣΚΑ και το πάρτι του Καούν στον πέμπτο αγώνα, όπως και σε αρκετά άλλα μεγάλα παιχνίδια δυνατών ψηλών, φάνηκε ότι ήταν λάθος η επιστροφή του Μπατίστ. Λάθος με την έννοια ότι έγινε ως μία ενέργεια αναγνώρισης της τεράστιας προσφοράς του, αλλά τελικά κατέλαβε θέση ξένου και η ομάδα έμεινε άδεια από λύσεις στην ρακέτα.
Η αλλαγή προπονητή δεν φάνηκε να επηρεάζει σε αυτή την σειρά των αγώνων, αλλά θα γίνει σαφές στο τέλος της σεζόν μετά τους τελικούς με τον Ολυμπιακό.
Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε, έδωσε τις μάχες του, δεν απέτυχε έχοντας σε αυτή την νέα εποχή του συνεπή παρουσία στην οκτάδα, παραμένει ισχυρός, αξιοπρεπής, δεν μπορεί πλέον να έχει το μεγαλύτερο προϋπολογισμό στην Ευρώπη γι αυτό και το μάθημα από την φετινή Ευρωλίγκα είναι ένα: δεν γίνεται να κινείται με την λογική του συναισθήματος διότι κάθε επιλογή τελικά…κοστίζει.
Ότι πουλήσεις δεν…αγοράζεις
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας είδε στον πιο κρίσιμο αγώνα της χρονιάς η ομάδα του να στοιχειώνεται από το φάντασμα που προσπάθησε με κόπο και χρήμα να ξορκίσει: έναν δυνατό σέντερ. Ο Μπέγκιτς δεν βοήθησε, ο Σερμαντίνι φάνηκε λίγος και τελικά έμεινε ο Πετγουέι να παλεύει με τον Ρέγιες. Το αποτέλεσμα σε μία τέτοια μονομαχία ήταν προδιαγεγραμμένο.
Ο τέως, πλέον, πρωταθλητής Ευρώπης προσπάθησε, άλλαξε πράγματα, προσαρμόστηκε σε διάφορες καταστάσεις αλλά στο τέλος της ημέρας κατάλαβε ότι όταν πουλάς Παπανικολάου και αγοράζεις Λοτζέσκι(που παλεύει σε κάθε παιχνίδι αλλά δεν μπορεί να ηγηθεί της ομάδας όποτε χρειάζεται όσο καλοί κι αν είναι οι αριθμοί του), μειώνεις δραματικά τις ελπίδες σου. Κάπου εκεί κρύβεται η αλήθεια. Οι ερυθρόλευκοι λειτούργησαν περισσότερο με το κομπιουτεράκι όταν συμφωνούσαν να πουληθεί στην Μπαρτσελόνα ο βασικός τους φόργουορντ. Με τα χρήματά του επένδυσαν σοφά στο μέλλον με τον Παπαπέτρου, έβαλαν κι ένα ποσό για τον Λοτζέσκι από το βελγικό πρωτάθλημα. Στα λογιστικά βιβλία, κίνηση εξαιρετική. Στο παρκέ οι ερυθρόλευκοι δεν θα πάνε για το three peat που τόσο πολύ ήθελαν.
Όντως αγωνιστικά αυτή η ομάδα, τα έδωσε όλα. Αν σκεφτούμε ότι από τον περυσινό πρωταθλητή, στο φάιναλ φορ είναι ήδη δύο παίκτες του(Παπανικολάου, Χάινς), ένας άλλος βασικός στα πλέι οφ του ΝΒΑ με την Ατλάντα(Άντιτς), κι ένας άλλος τραυματίας(Λο), τα πράγματα πήραν την φυσική τους ροή.
Τίμησε τον τίτλο του, αλλά…
Ο Ολυμπιακός τίμησε τον τίτλο του στο παρκέ, κατέβασε όμως τον πήχη του αγωνιστικά κι έχασε ίσως μία ιστορική ευκαιρία να κατακτήσει τον τρίτο σερί ευρωπαϊκό του τίτλο. Συνήθως η λογιστική…τέχνη, είναι εχθρός της μπασκετικής.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο κόσμος οφείλει να είναι υπερήφανος για τις ομάδες του διότι δεν τα παράτησαν, έδειξαν εγωϊσμό, τίμησαν τα γεμάτα γήπεδα με νίκες. Σε λίγο καιρό όμως, θα δούμε πόσο υπερήφανοι θα είναι οι σύλλογοι από τους φιλάθλους, οι οποίοι ενώ έδωσαν ρεσιτάλ στα δύο ευρωπαϊκά παιχνίδια και διαδραμάτισαν πραγματικό ρόλο στις νίκες, θα θυμηθούν πόσο αρνητικά επηρεάζουν μία αναμέτρηση. Τελικά, ως φίλαθλος… λαός, προτιμούμε την απειλή μαστιγίου(τιμωρία Ευρωλίγκας) παρά το δέλεαρ καρότου.
