Ήταν το καλύτερο φροντιστήριο
Ο Δημήτρης Κριτής σχολιάζει την παρουσία του Παναθηναϊκού κόντρα στην Αϊντχόφεν. Οι θύμησες του '96, τα άλογα ιπποδρόμου των Ολλανδών και οι ωφέλιμες διδακτικές ώρες για το τριφύλλι.
Εντάξει, τα ολλανδικά… ιπποφορβεία είχαν πάντοτε υψηλής ποιότητας παραγωγή, αλλά και ιδιαίτερη πρώτη ύλη, με πολύ “τσιμπημένα” ειδικά χαρακτηριστικά (ταχύτητα, δύναμη-εκτόπισμα). Και το διαπιστώσαμε και χθες στο χορτάρι του “Απόστολος Νικολαΐδης”. Ο Παναθηναϊκός, ίσως η πιο sporty και fit ομάδα του περσινού πρωταθλήματος, που πλησίασε, όσο ποτέ άλλοτε φέτος, τους υψηλότερους δείκτες του, ήταν τουλάχιστον μία ταχύτητα πιο χαμηλά στο 60% των φάσεων.
Αδρεναλίνη στο κόκκινο
Υπήρξαν στιγμές που παρακολουθώντας τα σλάλομ των Ντεπάι, Νάρσιν και τις μετωπικές εφορμήσεις των Βαϊνάλντουμ και Μαχέρ, ένιωθες την αδρεναλίνη σου να χτυπάει στο χρώμα της φανέλας τους. Λύθηκα στα γέλια όταν μου τηλεφώνησε αθεράπευτος αλογομούρης των δεκαετιών ’80 και ’90, για να μου προσφέρει μία από τις κλασσικές ατάκες του: “Τι είναι αυτός ο Βαϊνάλντουμ μωρ’ αδερφάκι μου; Γιος της Κλάρας και του Λάι Λάι; Πω πω…”.
Πολλά από ιππόδρομο δεν ξέρω. Αγνοώ την Κλάρα, πιθανολογώ ότι ο Λάι Λάι θα πρέπει να ήταν ένας από τους περιζήτητους επιβήτορες της εποχής του και δεν αμφισβητώ τις γνώσεις του φιλαράκου περί των γενεαλογικών δέντρων. Προσωπικά πάντως ήταν άλλες οι στιγμές που μου ξύπνησαν θύμησες του ’96. Ήταν εκείνες οι προσπάθειες του εξαιρετικά ταχυδυναμικού Νίκου Καρέλη να βγει σε κόντρα επίθεση.
Όπως ο Δώνης το ’96
Το τζαρτζάρισμα-εκτόπισμα με το οποίο ξεφορτώνεται εύκολα τους προσωπικούς του αντιπάλους στην ελληνική Superleague, έμοιαζε τούτη τη φορά να προσκρούει σε τοίχο, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που τα βρήκε… μπαστούνια και στο σπριντ με το αργό (;) κεντρικό αμυντικό δίδυμο των Ολλανδών. (με τις απαραίτητες αλληλοκαλύψεις βέβαια). Και μου θύμισε τον Δώνη (τον μπαμπά), εκείνο το βράδυ της 17ης Απριλίου του 1996, στο Ολυμπιακό Στάδιο, που πάλευε μάταια να επαναλάβει έστω και μία φορά την κούρσα του Άμστερνταμ, χωρίς αποτέλεσμα.
Κάποια προβλήματα υγείας που έβγαλαν στην πορεία, ο Κανού και ο Μπογκάρντε, γιγάντωσαν τις υποψίες μας περί “πειραγμένης μηχανής”, αλλά μην γελιόμαστε, οι υποψίες δεν γεννήθηκαν παρά μόνο ως προσπάθεια να εξηγηθεί το απίστευτο θέαμα που παρουσίαζαν στο χορτάρι οι Ολλανδοί, που ένα μήνα αργότερα γονάτισαν στα πέναλτι του τελικού από τη Γιουβέντους.
Γι’ αυτό και μου ακούγονται λίγο περίεργα όλα αυτά τα περί συνεργασιών σε επίπεδο τμημάτων υποδομής. Όχι ότι τα θεωρώ ανώφελα. Εποικοδομητικά είναι. Απλώς είναι αστείο να προσδοκά κάποιος τα ίδια αποτελέσματα, με εντελώς διαφορετική πρώτη ύλη. Είναι όπως οι ασυγχώρητοι Έλληνες παράγοντες που ονειρεύονται ως τρόπο πλουτισμού, το μοντέλο της Πόρτο.
Πάντα αναρωτιόμουν, δεν βρέθηκε ποτέ κανείς να τους πει ότι η Πόρτο κουβαλάει κάθε χρόνο 15-20 Βραζιλιάνους, που έχουν δικαίωμα συμμετοχής ως Πορτογάλοι στο πρωτάθλημά της, για να αναδείξει τον έναν ή τους δύο που θα μοσχοπουλήσει τα αμέσως επόμενα χρόνια. Και πού ‘σαι; Αυτό το έκανε κάποτε. Πλέον και αφού γέμισε τα σεντούκια της με euros, πλέον κάνει και μεταγραφές των 4-5 εκατομμυρίων ευρώ από τις “αποικίες”, για να περιορίσει τη δουλειά στη Λισαβόνα και το περιθώρια σφάλματος.
Ωφέλιμες διδακτικές ώρες
Τελοσπάντων. Η ουσία, για να ξαναγυρίσουμε στο χθεσινό παιχνίδι, είναι ότι ο Παναθηναϊκός είχε τις πιο ωφέλιμες διδακτικές ώρες της μέχρι τώρα περιόδου και μάλιστα ως εργαστήρια και όχι θεωρία, τεστάροντας τις δυνάμεις του, απέναντι στο original ταχυδυναμικό ποδόσφαιρο. Και όταν μετά το άδικο γκολ της δεύτερης ισοφάρισης που δέχθηκε, έγινε το παιχνίδι ροντέο, γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι η Αϊντχόφεν είχε το πλεονέκτημα. Ακόμη και τότε όμως, ήταν αυτός που είχε 2-3 καλές φάσεις να κάνει πρώτος το 3-2 και ενδεχομένως να αλλάξει τον ρου της αναμέτρησης.
Οι ελπίδες του για πρόκριση -θα επαναλάβω για πολλοστή φορά- ήταν ούτως ή άλλως μαθηματικές. Ακόμη και στην περίπτωση νίκης, που θα έφερνε τους “πράσινους” ισόβαθμους με τους Ολλανδούς και με πλεονέκτημα στην ισοβαθμία, τα δύο επόμενα παιχνίδια εγγυώνται μεγαλύτερη συγκομιδή για την Αϊντχόφεν. Ως φιλοξενούμενοι στο Εστορίλ και υποδεχόμενοι την παντελώς αδιάφορη Ντινάμο στο “Φίλιπς Στάντιον” είναι πολύ πιο κοντά στους 6 πόντους, απ’ ότι ο Παναθηναϊκός που θα πήγαινε να παίξει στη Μόσχα.
Ως εκ τούτου, δεν είδα ποτέ το ματς της Λεωφόρου στην πραγματική διάσταση του “win or die” παιχνιδιού. Ήθελα όμως να δω (και το είδα), τον Παναθηναϊκό να κοντράρει στα ίσα αυτή την εξαιρετικά ταλαντούχα ομάδα, ακόμη κι αν χρειαζόταν (που θα χρειαζόταν) να παίξει στο δικό της τακτικό γήπεδο. Ίσως γι αυτό και διέκρινα μόνο κέρδη, από ένα παιχνίδι που για άλλους αποτέλεσε μία ακόμη αφορμή, απλώς για να διαπιστώσουν… πόσο έχει μικρύνει ο ευρωπαίος Παναθηναϊκός.
Ο Παναθηναϊκός της υποχρεωτικής ανανέωσης, που ψάχνει να βρει τους δικούς του Ντεπάι (21), Βαϊνάλντουμ (24), Νάρσιν (24), Βίλεμς (20), Μαχέρ (21), ντε Γιονγκ (24) και παράλληλα -μέσα από αυτή την διαδικασία- να προοδεύσει και ως σύνολο, ώστε να πετύχει αγωνιστικούς στόχους. Ο Παναθηναϊκός που -συν τοις άλλοις- ταλαιπωρείται και από τη γαμ…η περσινή υπέρβαση, επειδή ακριβώς κάποιοι δεν την εισέπραξαν ή δεν την ερμήνευσαν ποτέ ως τέτοια.
