Κάθε κατεργάρης στη… θέση του
Ο Τάσος Μαγουλάς αρθρογραφεί για το πώς η επιστροφή του Σπανούλη κατένειμε καλύτερα τους ρόλους στο παρκέ και γιατί πλέον ο Ολυμπιακός έχει περισσότερες πιθανότητες πρόκρισης στο Final-4 του Μιλάνου.
Το σερί του Ολυμπιακού που σταμάτησε στις 23 νίκες είχε παρασύρει αρκετό κόσμο να πιστεύει πως μία ομάδα βρίσκεται στην κορύφωση της φόρμας της. Η δική μας θέση και όχι από ζέση για αντίδραση, ήταν πως οι πρωταθλητές Ευρώπης απείχαν πολύ από το να χαρακτηριστούν “σε φόρμα”. Όταν δυσκολεύεσαι εντός κι εκτός από κάθε πιθανό και απίθανο αντίπαλο, τότε δεν είσαι σε καμία “φόρμα” όμως και αποδείχθηκε περίτρανα τους επόμενους μήνες.
Όπως όμως κυρίως αποδεικνύεται τώρα που οι “ερυθρόλευκοι” παίζουν πραγματικά καλά και είναι το τρίτο παιχνίδι στην σειρά, ο τρίτος τελικός, που κερδίζουν με άνεση. Σύμφωνοι η αναμέτρηση τελικά ήταν ο ορισμός της αδιαφορίας, αλλά το ίδιο δεν συνέβαινε στην πρώτη φάση με την Μπάγερν ή τη Ζιελόνα Γκόρα; Το να παίζεις πραγματικά καλά δεν είναι θέμα σημαντικότητας της αναμέτρησης αλλά μπορούμε να επικαλεστούμε τον τελικό στην Μάλαγα όπου η ομάδα του Μπαρτζώκα ισοπέδωσε τον αντίπαλο.
Νέοι ρόλοι
Είναι σαφές πως η επιστροφή του Σπανούλη άλλαξε τα πάντα και αυτό είναι λογικό. Όπως είναι σαφές πως ο προπονητής βρήκε τις ισορροπίες που ήθελε ώστε η ομάδα του να μπορεί να πιάσει το 100%. Δεν θα γίνουν καλύτεροι παίκτες οι ξένοι του Ολυμπιακού, αλλά ο Ντάνστον για παράδειγμα παίζοντας στο “4”, που είναι η θέση του, θα είναι πολύ πιο αποτελεσματικός. Ο Σερμαντίνι θα παίρνει στα λεπτά που πρέπει τις πάσες από το πικ εν ρολ για να τελειώνει τις φάσεις, ο Λοτζέσκι δεν θα είναι ηγέτης αλλά μία σταθερή… διψήφια παρουσία στον πίνακα των σκόρερ. Ακόμα και ο Κόλινς θα μπορεί να μοιράζει πέντε ασίστ χωρίς λάθος.
Γιατί τώρα; Διότι ο Ολυμπιακός άλλαξε πολύ φέτος και ο Μπαρτζώκας ήθελε να περάσει δικά του στοιχεία στο παιχνίδι. Πειραματίστηκε, έβαλε στον εαυτό του υπερβολική πίεση στο σερί νικών, βλέπουμε τώρα σημαντικές αλλαγές στην προσέγγιση του παιχνιδιού. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα; Το σκοράρισμα από τη ρακέτα. Κάτι που κόστισε πέρυσι στο πρωτάθλημα και φέτος όλη την χρονιά, αρχίζει και γίνεται συνήθεια.
Μέχρι και ο Κόλινς
Ο “αμαρτωλός” Μάρντι Κόλινς δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι Λο. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι άχρηστος, η ομάδα όμως του ζητούσε να κάνει όσα δεν μπορούσε να πετύχει ούτε στο λύκειο. Όταν ο Κόλινς μπαίνει για να βγάλει πάσες, να παίξει σε αργό τέμπο και να βοηθήσει στην άμυνα είναι χρήσιμος. Οι Αμερικανοί παίκτες άλλωστε είναι οι πιο τίμιοι. Θα κάνουν ακριβώς ό,τι γνωρίζουν, άρα ξέρεις εκ των προτέρων αγωνιστικά τι παίρνεις. Ο Έλληνας προπονητής προσπάθησε να βάλει Ντάνστον και Κόλινς στο ήδη υπάρχον πλάνο (αντί-Χάινς και αντί-Λο), αλλά δεν λειτούργησε γι’ αυτό και ο καλός τεχνικός βρίσκει τρόπο να προσαρμόσει το παιχνίδι στον παίκτη.
Ίσως βεβαίως στο τέλος της ημέρας, όταν θα έρθει η ώρα των πλέι οφ, η ελληνική ομάδα να πληρώσει το γεγονός ότι επένδυσε περισσότερο σε “χρήσιμους” παρά σε παίκτες με μεγαλύτερες δυνατότητες, αλλά αυτός είναι ο σχεδιασμός και θα φανεί στα πλέι οφ αν είναι αρκετός για να έρθει το τρίτο σερί φάιναλ φορ. Σίγουρα πάντως ο Ολυμπιακός που είδαμε στην Πόλη ή την Μάλαγα έχει περισσότερες πιθανότητες πρόκρισης από τον Ολυμπιακό του Μονάχου ή του Μιλάνου.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ένα μεγάλο ευχαριστώ προς τον δάσκαλο και φίλο (η σειρά δεν έχει σημασία) Μανώλη Γρηγοράκη για ακόμα μια συνεργασία μας. Από το 1992 όταν ο γράφων περνούσε με το μαλλί ως τους ώμους την πόρτα της Αθλητικής Ηχούς, μέχρι τώρα στο contra.gr που η κοιλιά πάει ως τους ώμους, ήταν χαρά και τιμή η συνεργασία με έναν πραγματικό δημοσιογράφο.
Το “τα λέμε δημοσιογράφε μου” με τη μοναδική μαντινάδα που γνωρίζω (στην Κεφαλλονιά έχουμε καντάδες άλλωστε) που μοιάζει άσχετη, αλλά…αυτή είναι: “απόψε κάτης θα γεννώ να βγω να κατσουλίσω, κι όποια μου κάνει ψου και ψου, εκιά θα πα καθίσω”. Hasta luego.
