Μία ήττα, δύο αναγνώσεις και ένα συμπέρασμα
Ο Ολυμπιακός πέρασε τις εξετάσεις στο Τορίνο έστω και αν έχασε το παιχνίδι από τη Γιουβέντους κοιτάζοντας κατάματα τον αντίπαλο. Η ήττα του όμως, εκτός από την ευχάριστη εκδοχή έχε και μία άλλη που προκαλεί προβληματισμό.
Υπάρχουν δύο τρόποι να “διαβάσει” κανείς το παιχνίδι του Ολυμπιακού με τη Γιουβέντους που η αλήθεια είναι ότι άφησε μία γλυκόπικρη γεύση σε όσους το παρακολούθησαν.
Ο τρόπος του μισογεμάτου ποτηριού: Ο Ολυμπιακός κοίταξε στα μάτια την πρωταθλήτρια Ιταλίας στην έδρα της, αυτό δεν χωρά την παραμικρή αμφισβήτηση. Αν προσπαθήσουμε να το αποδείξουμε με τη βοήθεια των αριθμών, θα υπογραμμίσουμε ότι οι “ερυθρόλευκοι” είχαν σχεδόν τις ίδιες ευκαιρίες με τη φημισμένο αντίπαλό τους (9-9 τις κατέγραψαν τα περισσότερα ευρωπαϊκά ΜΜΕ) και σχεδόν τις ίδιες τελικές στο τέρμα (6-5). Είχαν επίσης επιτυχία 79% στις πάσες τους (έναντι 85%) και περισσότερα κόρνερ.
Αν ξεφύγουμε από την πεζή πραγματικότητα των αριθμών και μπούμε στην πιο βαθιά ποδοσφαιρική ουσία, θα επισημάνουμε την πολύ ώριμη αντίδραση του Ολυμπιακού μετά το 3-2, τις τολμηρές (αλλά και απολύτως λογικές) αλλαγές του Μίτσελ, την εν γένει νοοτροπία με την οποία έδειξε να μην συμβιβάζεται με την ήττα και να κυνηγά και το τρίτο γκολ, έστω και αν το 3-2 τον εξασφάλιζε στην ισοβαθμία (όπως και έγινε τελικά).
Οι παίκτες του τέλος δεν “κοιτούσαν” πολλές φορές τους αντιπάλους τους. Τι να ζηλέψει ο Αφελάι από τον Μοράτα, ο Ελαμπντελαουί από τον Λιστάινερ, ο Μανιάτης από τον Μαρκίζιο, ο Μαζουακού από τον Ασαμοά; Αν μην τι άλλο μία μεγάλη προίκα για τον Ολυμπιακό, έστω και αν στο τέλος δεν έρθει η πρόκριση (που θα έρθει πιθανότατα αλλά αυτό είναι μία άλλη κουβέντα). Οι “ερυθρόλευκοι” “ψηλώνουν” σε κάθε παιχνίδι και περισσότερο, βάζουν ολοένα και περισσότερο απόσταγμα εμπειρίας στο βαρέλι τους που θα έλεγε κανείς ότι είναι πλέον σχεδόν γεμάτο σε ότι αφορά αυτό το υλικό.
Στον αντίποδα, ο τρόπος ανάγνωσης του μισοάδειου ποτηριού φέρνει στο νου κάποιες ποιο ιδιαίτερες σκέψεις. Ποια θα ήταν η παρουσία του Ολυμπιακού στη διοργάνωση, ας πούμε, αν εφέτος υπήρχε στην άμυνα ένα πιο αξιόπιστο αμυντικό δίδυμο, ένας καλός Μανωλάς και ένας καλός Σιόβας ας πούμε; Ακόμα και στο Τορίνο, που η γενικότερη εμφάνιση ήταν πολύ καλή, ο Ολυμπιακός πληγώθηκε από την αδυναμία του στο κέντρο της άμυνας ή, αν θέλετε, από τη συνολική αδυναμία του να αμυνθεί αποτελεσματικά στον άξονα.
Δείτε, ας πούμε, το δεύτερο γκολ της Γιουβέντους (πέρα, φυσικά, από την άτυχη στιγμή του Ρομπέρτο)
Είναι επίσης κρίμα ο πρωταθλητής να χάσει αυτήν την πρόκριση λόγω της απροσδόκητης ήττας του στη Σουηδία η οποία ήρθε μάλιστα με εξοργιστικό, ποδοσφαιρικά μιλώντας, τρόπο. Δύο φθηνά λάθη που έδωσαν το δικαίωμα στους Σουηδούς να σκοράρουν ισάριθμες φορές, ένα σπυρί για τον Ολυμπιακό που εξακολουθεί να βγάζει πύον σχεδόν σε κάθε ευρωπαϊκό ματς.
Να μιλήσουμε και εδώ με τη αμείλικτη γλώσσα των αριθμών; Επτά γκολ παθητικό σε τέσσερα παιχνίδια είναι κακός απολογισμός όπως και να το δει κανείς. Σχεδόν δύο γκολ ανά ματς. Προφανώς, πρόκειται για ανορθογραφία διαρκείας που δύσκολα θα διορθωθεί στα δύο τελευταία ματς. Οπότε για τον Ολυμπιακό μένει μία λύση,να προκριθεί μέσω της δημιουργικότητάς του, της μεγάλης τόλμης του στην τακτική και των γκολ του. Κάπου εδώ όμως θα πρέπει να έλθει και η βοήθεια του Κώστα Μήτρογλου. Για πόσο καιρό ακόμα ο πρωταθλητής θα στερείται το βασικό του φορ; Ο Μίτσελ οφείλει να δώσει μία απάντηση, ο Ελληνας στράικερ, προσώρας σκιά του καλού του εαυτού, άλλη μία.
Διαβάστε ακόμη:
Γιουβέντους – Ολυμπιακός 3-2 (VIDEO)
