Νίκη από τον πάγκο
Ο Δημήτρης Κριτής γράφει για την εμφάνιση του Παναθηναϊκού κόντρα στον Ατρόμητο, ο οποίος παραμένει μία ομάδα που χρειάζεται μπασκετικό κοουτσάρισμα.
Δεν είχε super duper διακριθέντα στο χορτάρι, ούτε καταλυτικά ποσοστά κατοχής, αλλά είχε ξεκάθαρη υπεροχή και κατάφερε να νικήσει την μοναδική ομάδα που παρέμενε αήττητη απέναντί του και με το καθαρό 2-0.
Ήταν μία νίκη που είχε την σφραγίδα της προπονητικής του ομάδας και την υπογραφή ανταπόκρισης του υλικού της. Και όλα τα παραπάνω έχουν ιδιαίτερη σημασία στο συγκεκριμένο παιχνίδι και απέναντι σε μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια έχει ξεχωρίσει από τον σωρό των μικρομεσαίων και έχει καθιερωθεί στα υψηλότερα στρώματα της Superleague.
Ο Ατρόμητος από τη φύση του πλέον (όταν πια μιλάμε για την εποχή Δώνη κι εντεύθεν) δεν είναι η ομάδα που θα σου χαρίσει την κατοχή και θα σε αφήσει να βολοδέρνεις μέχρι να σπάσεις τα μούτρα σου σε κάποια ζώνη άμυνας, αλλά ομάδα που διεκδικεί το μερίδιό της, άλλοτε μικρότερο, άλλοτε μεγαλύτερο, στον έλεγχο του αγώνα, στον ρυθμό του και στην εξέλιξή του.
Είχε απαντήσεις
Δύο φορές μέσα στο χθεσινό ενενηντάλεπτο (μία σε κάθε ημίχρονο) επέβαλλε το παιχνίδι του και πίεσε τους “πράσινους”, προβάλλοντας τις αξιώσεις του και φτιάχνοντας τις δικές του φάσεις κοντά στην περιοχή του Στιλ. Και τις δύο υπήρξαν απαντήσεις από τον πάγκο του “τριφυλλιού” και αποκαταστάθηκαν οι ισορροπίες, χωρίς να μεσολαβήσουν… παρατράγουδα.
Η πρώτη ήταν όταν οι Περιστεριώτες προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν το μεγάλο πλάτος στη μεσαία γραμμή των γηπεδούχων και να χτυπήσουν από τον κεντρικό άξονα, εκεί που έβρισκαν ως αποκλειστική μονάδα ανάσχεσης των φιλοδοξιών τους τον Χρήστο Δώνη. Αμέσως ήρθε ο Ζέκα στον άξονα, βγήκε ο Πράνιτς στη δεξιά πτέρυγα, όπου με ανάποδο πόδι συνέκλινε φυσιολογικά, πατούσε περιοχή και δημιουργούσε ουκ ολίγους πονοκεφάλους.
Η δεύτερη ήταν όταν με την έξοδο του αρνητικού Τάτου, έδωσε την μπαγκέτα στον Χαβιέ Ούμπιδες και επιχείρησε να χτυπήσει με την ταχύτητα των μεσοεπιθετικών του και πάλι στην καρδιά της “πράσινης” αμυντικής γραμμής. Κι αφού ο Αργεντινός νικήθηκε στη φάση του 54′ από τον Στιλ, στο παιχνίδι μπήκε ο Τάσος Λαγός, όχι για να ενισχύσει αριθμητικά τον άξονα, αλλά για να κάνει καλύτερα από τους προϋπάρχοντες αυτό που ξέρει να κάνει και να στείλει πιο μπροστά τον Δώνη.
Και οι δύο αυτές κινήσεις δεν ήταν αμυντικές απαντήσεις, αλλά είχαν παράλληλο επιθετικό προσανατολισμό, έτσι ώστε να μπλοκάρουν την επιλογή των φιλοξενουμένων, χτυπώντας την στην ίδια περιοχή δράσης. Να ανακόψουν την επιθετικότητά τους, υποχρεώνοντάς τους να αμυνθούν.
Αφεντικό όταν φόρτσαρε
Και στις δύο περιπτώσεις υπήρξε πλήρης ανατροπή των ποσοστών κατοχής και της εικόνας του παιχνιδιού, δίνοντας την απλοϊκή αίσθηση ότι κάθε φορά που ο Παναθηναϊκός φόρτσαρε, γινόταν αναίμακτα το αφεντικό της αναμέτρησης. Σαν να ήταν στο χέρι του να ανεβάζει και να κατεβάζει ταχύτητα, σαν να ήταν ο μοναδικός ρυθμιστής.
Φυσικά και δεν ήταν έτσι. Απλώς είχε ενεργότερο πάγκο και υψηλότερο βαθμό ανταπόκρισης στο χορτάρι στις αναδιατάξεις που επιχειρήθηκαν. Γιατί κακά τα ψέμματα, η απουσία πολύ μεγάλων προσωπικοτήτων και παικτών-προπονητών στον αγωνιστικό χώρο, δεν βοηθά την ομάδα να μεταλλάσσεται χωρίς σαφή εντολή από τον πάγκο και ενάμιση πλέον χρόνο μετά τη δημιουργία της, παραμένει μία ομάδα που χρειάζεται μπασκετικό κοουτσάρισμα και όχι απλά σχέδια επί χάρτου από τα αποδυτήρια.
