Ο Αναστασιάδης, ο Θεός και ο Πλατανιάς
Ο Κώστας Κεφαλογιάννης γράφει για τον Άγγελο Αναστασιάδη και τις συνεχείς επικλήσεις του στην Παναγία και εξηγεί γιατί η πίστη στη μαρκίζα μοιάζει περισσότερο με απωθημένο, παρά με ουσία.
Για κάθε δημοσιογραφικό σχόλιο που σαρκάζει , κριτικάρει ή απλώς ειρωνεύεται τις διαρκείς αναφορές του Άγγελου Αναστασιάδη στην Παναγία, υπάρχουν από κάτω άλλα δέκα που εγκαλούν τον δημοσιογράφο για ασέβεια απέναντι στην πίστη του Έλληνα προπονητή. Στο άρθρο « Με την Παναγιά για στόπερ», που είχε γραφτεί μετά την ήττα από την Ζίμπρου , βρέθηκα κι εγώ στο στόχαστρο, μεταξύ άλλων και επειδή, σύμφωνα με ορισμένους, δεν σεβάστηκα τα Θεία.
Ξεκαθάρισμα…
Τώρα λοιπόν που ο ΠΑΟΚ έχει περάσει στους ομίλους και για πρώτη φορά μέσα στο καλοκαίρι απέκτησε μια σχετική ηρεμία, ίσως είναι καλή ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα, για να μην επανερχόμαστε ξανά και ξανά μέσα στη σεζόν.
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ευσεβείς ανθρώπους. Με εκείνους που ζουν τη ζωή τους αφοσιωμένοι στο Θεό ή σε οτιδήποτε αντίστοιχο τους γεμίζει. Κατά τη γνώμη μου όμως, η αληθινή ευσέβεια δεν διατυμπανίζεται. Βιώνεται. Όσοι έφτασαν στον Χριστό αφού πρώτα έκαναν ένα δύσκολο και επίπονο εσωτερικό ταξίδι αυτογνωσίας, θα σου μιλήσουν για Εκείνον, όταν και εφόσον τους δοθεί η ευκαιρία, γλυκά, ήρεμα και όχι διδακτικά. Με την ελπίδα να σε βοηθήσουν να βρεις κι εσύ κάτι τόσο όμορφο στην πορεία του βίου σου. Δεν θα σου τρίψουν στη μούρη τα πιστεύω τους, δεν θα αποδώσουν τα πάντα στη βούληση του Υψίστου, δεν θα επικαλεστούν το όνομα Του επί ματαίω. Η πίστη στη μαρκίζα μου μοιάζει περισσότερο με απωθημένο, παρά με ουσία.
Τι είναι περισσότερο ασεβές;
Αναρωτιέμαι λοιπόν, τι είναι περισσότερο ασεβές; Ένα χαζό αστειάκι από τον Κεφαλογιάννη στο Contra.gr ή οι διαρκείς επικλήσεις στη Θεία βούληση από έναν επαγγελματία προπονητή; Ποιος μειώνει περισσότερο την Παναγία, ο δημοσιογράφος που σχολιάζει μια δήλωση ή εκείνος που της αποδίδει το δοκάρι του Κατσικά στη Μολδαβία, ακόμα και την κλήρωση του Europa League; Υπάρχει μεγαλύτερη γελοιοποίηση του Πανάγαθου από την… εμπλοκή του στην εξέλιξη ποδοσφαιρικών αγώνων; Ο ίδιος ο Αναστασιάδης που αγαπάει τόσο πολύ την Παναγία, δεν αντιλαμβάνεται πόσο την προσβάλει με τη συχνότητα και το πλαίσιο των αναφορών του;
Θα μου πείτε, είναι δικαίωμα του να εκφράζεται όπως θέλει και να πιστεύει ότι θέλει. Εμάς μας ενδιαφέρει η δουλειά του. Προσωπικά όμως, νομίζω, ότι ο συγκεκριμένος τρόπος σκέψης επηρεάζει και τη δουλειά του. Διότι βγάζει μια μοιρολατρία ανεπίτρεπτη για επαγγελματική ομάδα. Δηλαδή, αν ο ΠΑΟΚ αποτύχει φέτος θα είναι θέλημα της Παναγιάς, άρα δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερο; Υποθέτω πώς δεν είναι ακριβώς αυτή η θεώρηση του Αναστασιάδη. Αυτή, ωστόσο περνάει προς τα έξω.
Δεν είναι κουσούρι η πίστη, αλλά ο τρόπος
Να το πω ακόμα πιο καθαρά: Η πίστη του Αναστασιάδη δεν αποτελεί κουσούρι. Ο τρόπος που την εκφράζει διαρκώς, αποτελεί. Όπως θα με ενοχλούσε, αν έκανε δικαστικό ρεπορτάζ, ένας δικηγόρος που θα απέδιδε την φυλάκιση του πελάτη του σε θέλημα Θεού, έτσι με ενοχλεί και η επιμονή του προπονητή του ΠΑΟΚ.
Κι έπειτα, είναι και το άλλο που οι μουτζαχεντίν του Άγγελου επιμένουν να αγνοούν. Διάβασα από έναν καλό δημοσιογράφο (το εννοώ απολύτως), ότι ο πιστός που παλεύει να είναι έντιμος και ηθικός στο σύγχρονο κόσμο αξίζει τον σεβασμό μας. Σωστά. Η εντιμότητα και η ηθική δεν ταιριάζουν και πολύ με το ελληνικό ποδόσφαιρο εντούτοις. Οπότε ο εν λόγω πιστός κανονικά θα είχε αποχωρήσει από το χώρο εδώ και χρόνια απηυδισμένος. Δεν το έχει πράξει. Αντιθέτως, ο εν λόγω πιστός, ήταν στον πάγκο του Πλατανιά στην περυσινή, έντιμη και ηθική πορεία του προς τη σωτηρία. Την οποία, φυσικά και απέδωσε την Παναγιά.
Πώς ακριβώς καταφέρνουν να αγνοούν τη συγκεκριμένη παράμετρο οι ευσεβείς ΠΑΟΚτσήδες, πραγματικά δεν καταλαβαίνω.
Υ.Γ. Δεν κάνω ρεπορτάζ ΠΑΟΚ ώστε να έχω πρόβλημα με τον Αναστασιάδη επειδή με έχει αποκλείσει. Δεν γνωρίζω προσωπικά τον Ζήση Βρύζα, δεν ζω στη Θεσσαλονίκη, δεν ανήκω τέλος πάντων σε καμία από τις γνωστές κατηγορίες των «στημένων» εχθρών του Άγγελου. Αν θέλετε να με βρίσετε, τουλάχιστον βρίστε με για όσα γράφω. Όχι για όσα νομίζετε ότι με βάλανε να γράψω…