Πότε αποκτήσαμε ποδόσφαιρο, ρε παιδιά;

Τι έχουμε να μνημονεύουμε σαν (ποδοσφαιρική) χώρα στην Ευρώπη σε συλλογικό επίπεδο; Ένα τελικό το 1971, κάποιες προκρίσεις, κάποια διπλά και κάποιες μεγάλες (σε εμφάνιση και έκταση) νίκες. Αυτά.

Κι όμως, στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει από το ποδόσφαιρο, έχουν κλωτσήσει μπάλα και ξέρουν κάτι παραπάνω από εμάς, βρε αδερφέ, που χαρακτήρισαν ως “ιδανική” την κλήρωση του Ολυμπιακού με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Και από κοντά, ως είθισται, πάσης φύσεως αθλητικογράφοι να συμφωνούν και να επαυξάνουν και φυσικά να προσθέτουν ακόμη ένα λιθαράκι γραφικότητας και ασχετοσύνης στο επάγγελμα που σε λίγο καιρό θα έχει περισσότερους άνεργους από διαζευγμένους (μέχρι πρόσφατα ίσχυε το αντίθετο).

Καμία ελληνική δεν είναι φαβορί…

Ας ξεκαθαρίσω κάτι εξ αρχής: καμία ελληνική ομάδα δεν είναι φαβορί απέναντι σε καμία ευρωπαϊκή. Τα παραδείγματα πολλά (ο Παναθηναϊκός αποκλείει τη Ρόμα και αποκλείεται από την “εύκολη”Σταντάρ Λιέγης, ο Ολυμπιακός κερδίζει ομάδες όπως η Άρσεναλ και η Ντόρτμουντ και τρώει σφαλιάρα από τη “βατή” Μέταλιστ). Απλώς υπάρχουν κάποιες ομάδες που οι δικές μας μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια, απλώς υπάρχουν βραδιές και μομέντουμ που φέρνουν νίκες και προκρίσεις. Κακά τα ψέματα, όσες φορές και να επαναληφθεί το Αγιαξ-Παναθηναϊκός του 1996, οι “πράσινοι” δεν κερδίζουν. Το ίδιο ισχύει και για τη μεγάλη βραδιά με τη Γιουβέντους το 2001, το ίδιο ισχύει και το εφετινό Άντερλεχτ-Ολυμπιακός, το Ολυμπιακός-Μπενφίκα και άλλα πολλά.

Η Γιουνάιτεντ είναι “ιδανική”!

Δεν είμαι ανθέλληνας, ούτε ο γραφικός δημοσιογράφος που θέλει να προκαλέσει και βρήκε τρόπο να θίξει τις ευρωπαϊκές πορείες των ελληνικών ομάδων. Είμαι αυτός που δεν θέλει να ακούει ότι η Γιουνάιτεντ είναι “ιδανική” επειδή στο αγγλικό πρωτάθλημα κινείται στη μετριότητα και η Μπενφίκα “βατή” επειδή ο Ολυμπιακός την άφησε εύκολα τρίτη στον όμιλό του. Καταρχάς, άλλο ο όμιλος, άλλο τα νοκ άουτ παιχνίδια. Και δεύτερον, η κακή Γιουνάιτεντ που χάνει εντός έδρας από τη Γουέστ Μπρομ, στην Ελλάδα θα πάρει το πρωτάθλημα περίπατο.

Η Ελλάδα δεν έχει ποδόσφαιρο. Ποδόσφαιρο δεν είναι οι εγχώριες διοργανώσεις, η ΕΠΟ, η Super League και οι δήθεν αρμόδιοι. Ποδόσφαιρο είναι η νοοτροπία, οι ακαδημίες, τα πλάνα, τα γήπεδα, οι υποδομές και ο σεβασμός στο προϊόν που πληρώνει για να δει ο πελάτης. Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει τίποτε από τα παραπάνω. Εχει 1-2 καλές ομάδες που τούτη τη στιγμή έχουν την οικονομική άνεση να μεγαλώσουν την ψαλίδα από τους υπόλοιπους και να διεκδικήσουν περισσότερα χρήματα, από αυτά που μοιράζει η UEFA μέσω του Champions League.

Γελάει ο κόσμος…

Καμία Ελλάδα και κανένα ποδόσφαιρό της δεν μπορεί να κοντράρει τη Μπενφίκα, πόσο μάλλον τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Μπορούμε να τους κοντράρουμε στον πύρινο λαό που ακολουθεί με βροχές και κρύα την ομάδα όπου κι αν παίζει, που γεμίζει τα γήπεδα, που στηρίζει την προεδράρα, που έχει τους παίκτες κορώνα στο κεφάλι και μετρά τις ευρωπαϊκές πορείες και τα αποτελεσμάτα των τελευταίων ετών για να μπει να σχολιάσει -διδάξει ήθος- στα social media. Γελάει ο κόσμος.

Ναι, ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ έχουν ελπίδες απέναντι σε Γιουνάιτεντ και Μπενφίκα. Εννοείται πως ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι κρίνεται στη βραδιά και μπορεί σε αυτή να περάσουν τα αουτσάιντερ. Εννοείται πως οι δύο ελληνικές ομάδες μπορούν να κάνουν την υπέρβαση (σας προλαβαίνω για να μην αρχίσετε να γράφετε σχόλια του στιλ “Ρε Καραϊνδρε, να δω τι θα λες τον Φλεβάρη άμα περάσουμε), αλλά αυτή θα είναι η εξαίρεση. Ο ΑΠΟΕΛ απέκλεισε τη Λιόν και προκρίθηκε στους “8”. Αυτό ήταν εξαίρεση. Η Ελλάδα πήρε το Euro. Αυτό ήταν εξαίρεση. Ο Παναθηναϊκός απέκλεισε τη Ρόμα. Αυτό ήταν εξαίρεση. Ο Ολυμπιακός νίκησε τη Ντόρτμουντ. Αυτό ήταν εξαίρεση. Ο ΠΑΟΚ νίκησε την Τότεναμ. Αυτό ήταν εξαίρεση. Γι’ αυτό τα μνημονεύουμε, γι’ αυτό και τα ετήσια αφιερώματα, γι’ αυτό και τα διθυραμβικά σχόλια και οι παχυλοί τίτλοι.

Η Γιουνάιτεντ αήττητη από τη φάση των ομίλων

Πρέπει να μάθουμε στην Ελλάδα (εμείς οι δημοσιογράφοι για να το μάθουν και οι φίλαθλοι) ότι αναλύεις μία κλήρωση όχι μόνο ως προς την αγωνιστική κατάσταση των ομάδων -που προφανώς δεν θα είναι ίδια σε δύο μήνες που θα συναντηθούν- αλλά και βάσει της ιστορίας τους, του ρόστερ, της δυναμικής και των κινήτρων. Για παράδειγμα, αυτοί που χαρακτήρισαν ιδανική την κλήρωση με τους Άγγλους, ανάθεμα κι αν γνωρίζουν ότι η Γιουνάιτεντ πέρασε αήττητη από τη φάση των ομίλων. Ανάθεμα κι αν γνωρίζουν ότι ψάχνει την εξιλέωση μέσω Ευρώπης, αφού ξέρει πως εφέτος είναι πιο δύσκολα τα πράγματα στο πρωτάθλημα.

Δεν είναι δύσκολο. Μπείτε και διαβάστε 2-3 βασικά αθλητικά σάιτ της Βρετανίας. Το ίδιο να πράξετε και για τη Μπενφίκα. Η ανάλυση είναι απλή, όπως θα έπρεπε να είναι. Από δημοσιογράφους που γνωρίζουν τις καταστάσεις, γνωρίζουν τις δυνατότητες των ομάδων τους και -το βασικότερο- γνωρίζουν ποδόσφαιρο, χωρίς να φοβούνται για ενδεχόμενα εμπάργκο. Δεν ρωτούν κανένα τυχάρπαστο προπονητή και παλαίμαχο ποδοσφαιριστή τη γνώμη για τα αυτονόητα και έχουν τη δύναμη της δικής τους χωρίς κύκλους και τετράγωνα.

Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης…

Και κάπου εδώ, σαν να βλέπω το σχόλιο από κάτω: “Κι εσείς, ρε Καραϊνδρε, τι κάνετε για όλα αυτά; Εσείς έχετε το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης που ακολουθείτε τη δημοσιογραφία της καφρίλας και των non paper”. Και τι να απαντήσω σε αυτό; 100% δίκιο έχεις. Το μόνο που έχω να αντιπαραθέσω είναι ότι δεν είναι όλοι ίδιοι, όσο κι αν δεν το πιστεύετε. Υπάρχουν κι αυτοί που ξέρουν κι αυτοί που διαβάζουν κι αυτοί που έβλεπαν ποδόσφαιρο πριν επικρατήσει ο οπαδικός Τύπος. Αλλά είναι άνεργοι.

Για να επιστρέψω και να ολοκληρώσω το σεντόνι, το μόνο θετικό σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι οι προπονητές. Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ έχουν σοβαρούς ανθρώπους, γνώστες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου που ξέρουν να μεταφέρουν στους παίκτες την πραγματικότητα. Και το βασικότερο ξέρουν πως μέχρι τον Φεβρουάριο και τα πρώτα παιχνίδια μεσολαβούν δύο μήνες και μία μεταγραφική περίοδος.

Διαβάστε ακόμη:

Προσοχή στη Γιουνάιτεντ και στην… Τούμπα : Σχόλιο Θέμης Καίσαρης

Πρό(σ)κληση στο “Θέατρο των Ονείρων” : Σχόλιο Δημήτρης Χριστοφιδέλλης