Σπουδαίο το ότι μάχεται με ελλιπές ρόστερ
Ο Τσάρλυ αναλύει την εμφάνιση του Ολυμπιακού στο Τορίνο που μπορεί να μην κατάφερε να γράψει ιστορία, έδειξε όμως πως πλέον έχει κάνει "δική του" τη διοργάνωση.
Το θετικό συμπέρασμα που βγαίνει από το παιχνίδι του Ολυμπιακού στο Τορίνο είναι πως η φανέλα του έχει δυναμώσει. Έχοντας ένα προβληματικό ρόστερ καταφέρνει και επιβιώνει στο υψηλό επίπεδο. Έπαιξε δύο φορές με την Γιουβέντους και μία με την Ατλέτικο και ήταν ανταγωνιστικός. Αδυναμίες φάνηκαν σε όλα του τα παιχνίδια και μάλιστα πολλές όμως δίνει την μάχη του.
Αυτό που πρέπει να κρατήσει η διοίκηση και οι φίλοι της ομάδας είναι ότι ο σύλλογος έχει φτάσει στο επίπεδο όχι μόνο να μην φοβάται τα μεγάλα παιχνίδια του Champions League, αλλά να παίρνει ώθηση από αυτά. Είδαμε τους παίκτες της Γιουβέντους να έχουν πιο έντονο το συναίσθημα του φόβου, από αυτό των παικτών του Μίτσελ.
Δεν λειτούργησαν οι επιστροφές στον ρόμβο της Γιουβέντους
Ο Ολυμπιακός έχασε μία μεγάλη ευκαιρία να πάρει ένα αποτέλεσμα που θα έμενε στην ιστορία. Ο Αλέγκρι ήθελε να δείξει στους παίκτες του πως δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα από την νίκη και για να λειτουργήσουν πιο επιθετικά, μετέτρεψε το σύστημα του σε ρόμβο.
Στην πράξη αποδείχτηκε πως στο ανασταλτικό κομμάτι δεν είχε γίνει καλή δουλειά. Έχοντας συνηθίσει την ασφάλεια που παρέχουν οι τρεις στόπερ, οι Λίχτσταϊνερ – Ασαμόα έμεναν αρκετά ψηλά, ο Πίρλο δεν μπορεί πλέον να κυνηγήσει φάσεις στην άμυνα και ο δεξιός εσωτερικός χαφ Μαρκίζιο άφηνε χώρους στην πλάτη του.
Με τον τρόπο που εξελίχτηκε το παιχνίδι, μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως αν ο Ολυμπιακός είχε έναν ποδοσφαιριστή να αξιοποιήσει τον χώρο που άφηνε κενό η Γιουβέντους όταν χανόταν η μπάλα, θα πετύχαινε ένα εμφατικό διπλό. Ο Αφελάι δέχτηκε πολλά εγκωμιαστικά σχόλια στη διάρκεια της μετάδοσης, αλλά η αλήθεια είναι πως απλά έπαιξε στον χώρο που δεν κάλυπτε τακτικά σωστά η Γιουβέντους και δεν κατάφερε να τελειώσει τις φάσεις. Από τον Ολυμπιακό έλειπε ένας ποδοσφαιριστής ικανός να καλύψει τρέχοντας με την μπάλα τον συγκεκριμένο χώρο. Στυλ Μιραλάς, Τζόρτζεβιτς που θα μπορούσε να διασχίσει την απόσταση κέντρου αντίπαλης περιοχής και να εκτελέσει ο ίδιος ή να δημιουργήσει.
Έπαιξε με δέκα
Το μεγάλο πρόβλημα βέβαια ήταν στην κορυφή της επίθεσης. Πρακτικά, ο Ολυμπιακός έπαιξε με 10. Ο Μήτρογλου ήταν θεατής. Και το πρόβλημα ήταν μεγάλο. Δυσκολεύει πολύ την προσπάθεια μιας ομάδας που παίζει άμυνα, να μην παίρνει βοήθειες, ανάσες από τον σέντερ φορ της. Το χειρότερο είναι πως ο Μίτσελ δεν έχει επιλογή. Βάζει συνέχεια έναν ποδοσφαιριστή που σέρνεται, γιατί στο ρόστερ δεν υπάρχει άλλος. Αντικαταστάτης του είναι ο Διαμαντάκος, που -χωρίς να θέλω να προσβάλω το παιδί- δεν έχει δείξει πως ανήκει σε αυτό το επίπεδο.
Ο Ολυμπιακός πληρώνει συνολικά φέτος -πιο βίαια εγχώρια- το γεγονός ότι δεν έχει βγει καμία από τις επιλογές μεσοεπιθετικών ποδοσφαιριστών του καλοκαιριού.
Τον λύγισε ο Γιορέντε
Στο Τορίνο, το παιχνίδι έδειξε να τον θέλει αλλά στο τέλος νικήθηκε επειδή δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες της Γιουβέντους και να διαχειριστεί την είσοδο του Γιορέντε.
Ο Αλέγκρι έκανε δώρα στον Ολυμπιακό. Εκτός του ότι άλλαξε την τακτική και αμυντικά δεν ανταποκρίθηκαν στις επιστροφές οι παίκτες του, επέλεξε να παίξει απέναντι σε έναν αντίπαλο που ήξερε ότι θα αμυνθεί μαζικά χωρίς καθαρό στράικερ.
Ήταν δώρο για τον Ολυμπιακού, που έπαιξε για περισσότερα από 150 λεπτά στα δύο παιχνίδια άμυνα στο μισό γήπεδο, να μην υπάρχει κλασικός στράικερ ανάμεσα στα στόπερ. Οι παίκτες του Αλέγκρι απέναντι στην πολυπρόσωπη άμυνα του Ολυμπιακού πήγαιναν συχνά σε μεγάλες μπαλιές για να αλλάξουν γήπεδο, αλλά δεν υπήρχε στην επίθεση κάποιο σημείο αναφοράς, να τους επιτρέψει με μεγάλη συχνότητα να βάλουν την μπάλα στην περιοχή του Ολυμπιακού.
Ο Μοράτα εκτός του ότι δεν το “μάτωνε” , έβγαινε εκτός περιοχής στα πλάγια και δεν κούραζε τους Αμπιντάλ, Μποτία. Αποδείχτηκε στην πράξη, στα 35 λεπτά που αγωνίστηκε ο Γιορέντε, πως δεν μπορεί να αντέξει την πίεση ενός καθαρού στράικερ το δίδυμο Αμπιντάλ – Μποτία. Το είδαμε και με τη Μάλμε, που ο Ρόζενμπεργκ οργίασε, παίζοντας ανάμεσα στα στόπερ του Ολυμπιακού.
Άργησε να αντιδράσει από τον πάγκο ο Μίτσελ
Στον Μίτσελ δεν είναι δίκαιο να επιρρίπτουμε ευθύνες στα παιχνίδια του Champions League. Πρέπει να του αναγνωριστεί πως, παρότι έχει στα χέρια του ένα ρόστερ ικανό να διασυρθεί σε υψηλό επίπεδο, αυτός καταφέρνει και με την ψυχολογική προετοιμασία που κάνει αλλά και με τον τρόπο που προετοιμάζει τακτικά τα παιχνίδια, να μικραίνει τους χώρους για τους παίκτες του, να τους κρύβει όσο γίνεται τις αδυναμίες και ο Ολυμπιακός να είναι ανταγωνιστικός.
Είναι όμως λίγο βαρύ που ενώ είχε για μεγάλο διάστημα θετικό αποτέλεσμα τις αλλαγές τις έκανε όταν το παιχνίδι γύρισε. Και η αλήθεια είναι πως έπαιζε με 10. Από την στιγμή που για 66 λεπτά δεν κυνηγάς το γκολ κάποια στιγμή τον Μήτρογλου τον βγάζεις.
Ο Ισπανός τεχνικός με αιφνιδίασε που δεν ξεκίνησε τον Κασάμι. Διαβάσαμε στα ρεπορτάζ πριν το παιχνίδι σαν αιτιολόγηση ότι δεν έπαιξε καλά στην Τρίπολη. Δεν πιστεύω να ήταν αυτός ο λόγος, καθώς ο Μίτσελ σίγουρα καταλαβαίνει πως πρόκειται για παιχνίδια με διαφορετικά ζητούμενα. Και στους αγώνες του Champions League τα προσόντα που έχει ο Κασάμι ταιριάζουν απόλυτα με το πλάνο που πρέπει να έχει μία ομάδα που καλείται να παίξει πίσω από την μπάλα και να βγάλει ενέργεια. Η τοποθέτηση του Μίτσελ μετά από το παιχνίδι σε ερώτηση για τη μη χρησιμοποίηση του Κασάμι ( “σίγουρα κάτι θα ξέρω για να μην έπαιξε από την αρχή ο Κασάμι και να έπαιξε κάποιος άλλος. Σίγουρα και ο ίδιος ο παίκτης το ξέρει”) δείχνει πως η απόφαση έχει να κάνει με κάποιο πειθαρχικό παράπτωμα.
Έχει την διοργάνωση θέλει παίκτες να κάνουν την διαφορά
Ο Ολυμπιακός έχασε μία μεγάλη ευκαιρία να διορθώσει το λάθος που έκανε στο Μάλμε. Παρά τα προβλήματα που παρουσιάζει το ρόστερ σε κάθε παιχνίδι, είναι ακόμα στο κόλπο. Η εκπληκτική απόκρουση του Ρομπέρτο στο πέναλτι του Βιδάλ τον κάνει να χρειάζεται 4 βαθμούς για να περάσει. Με δύο νίκες θα τερματίσει πρώτος και με μηδέν τέταρτος.
Η φετινή ευρωπαϊκή πορεία ακόμα δεν μπορεί να κριθεί. Δείχνει όμως ότι ο Ολυμπιακός, συνολικά ως οργανισμός, πως έχει κάνει δική του την διοργάνωση του Champions League. Χρειάζεται όμως μία πραγματική βοήθεια από τη διοίκηση. Μου θυμίζει λίγο αυτό που συνέβαινε στις αρχές του 2000, όταν ο Παναθηναϊκός ήταν αυτός που ήξερε να διαχειρίζεται τους μεγάλους αγώνες και χρειαζόταν μία βοήθεια από τη διοίκηση για να πετύχει κάτι πραγματικά σπουδαίο. Πλέον ο Ολυμπιακός έχει καταφέρει να έχει πολλά έσοδα κάθε σεζόν και απαιτείται να διαθέτει κάποιους ποδοσφαιριστές μεσοεπιθετικά, που να μπορούν να κάνουν την διαφορά. Αν αυτοί υπήρχαν στο Τορίνο ο Ολυμπιακός θα έγραφε ιστορία.
Η αρθρογραφία του Contra.gr
Σταύρος Γεωργακόπουλος: Ένα μεγάλο μπράβο σ’ αυτόν το Θρύλο!
Θέμης Καίσαρης: Έχασε γιατί προσπάθησε να κερδίσει
Κώστας Κεφαλογιάννης: Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται ψεύτικους επαίνους
