Τα αγάλματα, ο έρωτας με τον Πράνιτς και ο… Φερέιρα
Με αφορμή την εικόνα του Παναθηναϊκού κόντρα στον Παναιτωλικό, ο Τσάρλυ καταγράφει τα θετικά και τα αρνητικά της ομάδας, αλλά και τις εμμονές του Αντρέα Στραματσόνι.
Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε με νίκη το 2016 και αυτό είναι σίγουρα θετικό για τον Στραματσόνι και τους ανθρώπους που βρίσκονται στον σύλλογο. Στο παιχνίδι με τον Παναιτωλικό βγήκαν κάποια θετικά συμπεράσματα και αρκετά αρνητικά. Πάμε να τα δούμε αναλυτικά:
Τα θετικά συμπεράσματα αφορούν, αποκλειστικά το επιθετικό κομμάτι. Το τελικό 4-2 σίγουρα είναι πλασματικό. Μιλάμε για ένα παιχνίδι, που στα πρώτα 20 λεπτά οι δύο ομάδες, έπαιζαν λες και ήταν ερασιτεχνικές, σαν να είχαν μαζευτεί δύο παρέες μεγάλων σε ηλικία ανθρώπων σε κάποιο μουντιαλίτο. Στην συνέχεια, το παιχνίδι πήγαινε περισσότερο προς το 2-3 από το 20 λεπτό μέχρι το τέλος του ημιχρόνου και προς το 3-3 στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα. Τελικά, έληξε με 4-2 και αυτό δεν αλλάζει.
Το 4-3-3 και ένας εκ των Κλωναρίδη, Καλτσά
Αφορμή για θετική κουβέντα μπορεί να φέρει το πλάτος και η δυνατότητα να μπει ο ακραίος επιθετικός μέχρι βαθιά, που δίνει η αλλαγή συστήματος από ρόμβο σε 4-3-3. Με την παρουσία δύο ακραίων ποδοσφαιριστών και την επιλογή να βρίσκεται μόνιμα ένας εκ των Κλωναρίδη, Καλτσά στο γήπεδο, βλέπουμε συχνά τους παίκτες του Παναθηναϊκού να φτιάχνουν φάσεις από τα άκρα και να μπαίνουν μέχρι βαθιά στου ύψος της μικρής περιοχής.
Μόνο στράικερ ο Πέτριτς
Δεύτερο θετικό γεγονός που έχει φέρει ο Στραματσόνι είναι πως έχει σταματήσει να υπολογίζεται ο Πέτριτς για δεκάρι. Ο Κροάτης τεχνικός παίζει στον χώρο του, στην κορυφή της επίθεσης όταν είναι ο ίδιος υγιής και ο Μπεργκ δεν είναι σε θέση να αγωνιστεί. Είναι δεδομένο πως για τις στιγμές που ο Μπεργκ δεν αγωνίζεται ή οι συνθήκες του παιχνιδιού είναι τέτοιες που μπορούν να επιβάλουν ταυτόχρονη χρησιμοποίηση τους, ο Κροάτης είναι μία χαρά. Η ποιότητα του, για δεύτερος στράικερ, είναι αρκετή για να καλύψει τις αδυναμίες του στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Το είχα γράψει πολλές φορές θέλοντας… να στοχοποιήσω και να κάνω κακό στην ομάδα, πως ο Πέτριτς δεν φταίει, αλλά εκτίθεται παίζοντας πίσω από δύο ποδοσφαιριστές.
Αμπέντ, εσωτερικός χαφ
Τρίτη αφορμή για θετική συζήτηση φέρνει η παρουσία του Αμπέντ στο επιθετικό κομμάτι. Ο Αλγερινός, παίζοντας σαν εσωτερικός μέσος, έδειξε στοιχεία τα οποία θυμόμασταν από το πρώτο πέρασμα του από την Ελλάδα. Πάτησε περιοχή, έκοβε κάθετα, εκμεταλλευόταν τον ελεύθερο διάδρομο, τελείωνε σωστά. Εκτός ότι στην επιστροφή του έχει παρουσιαστεί αρκετά πιο βαρύς, έχει ταλαιπωρηθεί και από τις επιλογές των Αναστασίου – Στραματσόνι.
Ο Παναθηναϊκός τον είχε πρώτο στην λίστα σε τρεις διαφορετικές μεταγραφικές περιόδους, για την θέση του εσωτερικού χαφ, στην προσπάθεια να ενισχυθεί ο άξονας και να δημιουργηθεί μαζί με τον Ζέκα ένα ταιριαστό δίδυμο, με σωστή χημεία.
Για έναν περίεργο λόγο τον Αμπέντ τον βλέπαμε είτε εξτρέμ είτε δεκάρι είτε έμενε στον πάγκο. Μαζί με τον Ζέκα όμως δίδυμο στον άξονα δεν έχουν δοκιμαστεί. Το θετικό είναι πως η παρουσία του Αμπέντ και τα κενά μέτρα στον άξονα που δημιούργησε η απουσία του Ζέκα, θα ανάγκαζε κάθε λογικό προπονητή να τους παντρέψει σαν δίδυμο στον χώρο του κέντρου. Βέβαια εδώ υπάρχει και η παράμετρος Πράνιτς.
Ερωτευμένος με τον Πράνιτς!
Και όπως καταλαβαίνετε αρχίσαμε με τα αρνητικά. Βλέπουμε πως ο Στραματσόνι, είναι ερωτευμένος ποδοσφαιρικά με τον Πράνιτς. Φάνταζε απίθανο ο Παναθηναϊκός να βρει προπονητή με μεγαλύτερο κόλλημα με τον Κροάτη, από τον Αναστασίου. Και όμως, αυτό έχει συμβεί. Εδώ πρόκειται για εμμονή! Όσες φορές μέχρι το παιχνίδι με τον Παναιτωλικό είχε αποφασίσει ο Στραματσινι να βάλει άλλον σαν αριστερό εσωτερικό χαφ στον άξονα, έχει βγάλει από αριστερό μπακ τον Νάνο και πέρασε μπακ τον Πράνιτς. Είναι σαν να λέει πως για εμένα, ο καλύτερος μου αριστερός μπακ είναι ο Πράνιτς, αλλά ξεκινά τον Νάνο αριστερά, επειδή ο έμπειρος Κροάτης μπορεί να παίξει και σε άλλες θέσεις!
Έπαιζαν τα αγάλματα
Το απίστευτο όμως έγινε τη Δευτέρα. Για μεγάλο διάστημα οι Εσιέν, Πράνιτς έπαιζαν τα αγάλματα! Το κέντρο του Παναθηναϊκού δεν έκοβε με τίποτα, γύρω στο 70ο λεπτό περνά η σκέψη από το μυαλό του Ιταλού να δέσει τον άξονα του και να περάσει στο κέντρο τον πιο σκληρό Λαγό. Ποτέ όμως δεν πέρασε από το μυαλό του Ιταλού τεχνικού να βγει ο Πράνιτς.
Η πρώτη απόφαση ήταν να βγει ο συνήθης ύποπτος Νάνο και να πάει ο Πράνιτς με το τατουάζ με την πιπιλιά στο λαιμό στα αριστερά της άμυνας. Το πράγμα όμως προχώρησε περισσότερο, τελικά βγήκε ο Πέτριτς και ο Πράνιτς προωθήθηκε πιο ψηλά. Γίνομαι κακός και φταίω εγώ μετά, αλλά το γράφω γιατί είναι φανερό πως θα βοηθηθεί πολύ και συνολικά η λειτουργία της ομάδας, αν επιτέλους βγει ο Πράνιτς από την ενδεκάδα και δούμε στον άξονα το δίδυμο Ζέκα, Αμπέντ.
Κινδυνεύει να γίνει κέντρο αποκατάστασης
Η απουσία του Ζέκα ήταν φυσικό πως μεγάλωσε τους χώρους και ανέδειξε τις αδυναμίες της ανασταλτικής λειτουργίας του Παναθηναϊκού. Ο Πορτογάλος αναγκάζεται να τρέχει για τους Πράνιτς, Εσιέν. Είναι απόφαση του συλλόγου να μην παίζει ο Λαγός, που μπορεί να προσφέρει περισσότερο και να χρησιμοποιείται ο Εσιέν ελπίζοντας πως τα παιχνίδια θα του επιτρέψουν κάποια στιγμή να βρει ρυθμό. Θεμιτό λόγω του ονόματος που κουβαλά ο ποδοσφαιριστής, αλλά ακόμα και σε αυτήν την λογική, παίζει υπερβολικά περισσότερο από ό,τι και ο ίδιος μπορεί. Από το να περπατά 90 λεπτά είναι πιο λογικό, να δούμε μήπως μπορεί να βγάλει περισσότερη ενέργεια για 45. Σίγουρα όμως δεν υπάρχει περιθώριο μαζί με τον Εσιέν να παίζει και ο Πράνιτς.
Και εδώ έρχεται ένας ακόμα προβληματισμός. Βλέποντας τον Παναθηναϊκό να αγωνίζεται με τους Εσιέν, Πράνιτς, Πέτρις, Ταυλαρίδη πιστεύει κανείς πως αυτή η ομάδα έχει την δυνατότητα να εντάξει στην σύνθεση της και άλλον έναν ποδοσφαιριστή χωρίς ρυθμό από παιχνίδια; Κοιτάξτε ο Μέστο, είχε στο παρελθόν γεμάτες χρονιές και ο συναγωνισμός που θα βρει στην θέση του είναι μικρός, όμως δεν παύει να μπαίνει στο ρόστερ της ομάδας ακόμα ένας παίκτης μεγάλος σε ηλικία, ανενεργός για περίπου 1 ½ χρόνο. Δεν είχε καν ομάδα από το καλοκαίρι και πέρσι έπαιξε μόλις 275 λεπτά.
Προσέξτε δεν ακυρώνω τον ποδοσφαιριστή. Μιλάμε άλλωστε για αθλητή που συνολικά έχει παίξει 331 παιχνίδια στην Serie Α. Αυτό που εξετάζω είναι την φιλοσοφία του Παναθηναϊκού. Μαζεύονται πλέον αρκετοί ποδοσφαιριστές που δύσκολα θα έβρισκαν συμβόλαιο στην Ευρώπη, αν δεν υπήρχε ο Παναθηναϊκός, κινδυνεύει να γίνει ο σύλλογος κέντρο αποκατάστασης (για να μην πούμε για τον Βλαχοδήμο που από το καλοκαίρι είναι χωρίς ομάδα).
Θυμίζει την εποχή Φερέιρα
Πριν δυόμιση χρόνια ξεκίνησε μία προσπάθεια, στην λογική να βγουν νέα παιδιά από την Ακαδημία. Υπήρχε μία συγκεκριμένη λογική, στην δομή και στην δημιουργία της ομάδας, που οδήγησε στο να είναι γυμνασμένος ο Παναθηναϊκός και να τελειώσει εκπληκτικά την προπέρσινη χρονιά, ακόμα και την περσινή.
Το πλάνο κάπου άλλαξε, δεν έβγαλαν κάποιο πραγματικό μεγάλο ταλέντο τα τμήματα υποδομής και έγινε μία προσπάθεια να κάνουμε μεγαλύτερα συμβόλαια και να στραφούμε σε έμπειρους παίκτες για να διεκδικήσουμε τίτλους. Αυτή η στροφή δεν βγήκε, όχι γιατί απαραίτητα ήταν λανθασμένη, αλλά γιατί το καλοκαίρι δεν έγιναν καλές επιλογές, ο Αναστασίου δεν διαχειρίστηκε σωστά τα ευρωπαϊκά παιχνίδια με την Καμπάλα, ήρθε και το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό και χάθηκαν σημαντικά έσοδα.
Αυτό που βλέπω είναι πως ο Παναθηναϊκός κατεβάζει τον πήχη, αλλάζει κατεύθυνση, αλλά το καράβι δεν στρίβει στην λογική αυτής που είχε η ομάδα την πρώτη χρονιά με τον Νταμπίζα. Δηλαδή, ανανέωση, μικρά συμβόλαια, στοχευμένες επιλογές παικτών που στην πλειοψηφία τους έχουν μέλλον μπροστά τους, αλλά στρέφεται περισσότερο στην λογική της καταστροφικής εποχής Φερέιρα. Ο Πορτογάλος έκανε πολλά λάθη, κόστισε ακριβά στον Αλαφούζο, αλλά υπάρχει και μία λογική να τον εμπιστευθείς, είχε βιογραφικό βαρβάτο. Ο Στραματσόνι, σαν προπονητής ανδρικής ομάδας δεν έχει την παραμικρή επιτυχία, δεν είναι λογικό να του δίνεις τα κλειδιά.
Να δέχεσαι να σου μαυρίζει παίκτες από την Ακαδημία, που δεν θα ενοχλούν να συνεχίσουν, να υπάρχουν σαν συμπληρωματικοί , να επιβάλει την απομάκρυνση του Νίνη και να θέλει να γεμίσει την ομάδα με ποδοσφαιριστές που δεν βρίσκουν καθόλου χρόνο στην χώρα του. Η ίδια λογική υπήρχε και την εποχή Φερέιρα-Βαρέλα και τότε έγκαιρα τόνιζα πως δεν είναι η ορθή και τότε ήμουν κακός, αλλά στο τέλος, τον λογαριασμό που άφησε ο Φερέιρα, δεν τον πλήρωσα εγώ, αλλά ο Αλαφούζος.
