Τίποτα δεν είναι το ίδιο
Πολλά έχουν αλλάξει στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού από το ξεκίνημα του πρωταθλήματος μέχρι σήμερα. Ή μάλλον πιο σωστά, τίποτε -εκτός από τα πρόσωπα- δεν είναι το ίδιο.
Για παράδειγμα, στην αρχή ήταν το ολλανδικό μοντέλο και το 4-3-3 που οφείλεις να σέβεσαι, όσο και την μικρή ολλανδέζα που μεγαλώνει γερά παιδιά. Ο Παναθηναϊκός προσπαθούσε να κάνει το παιχνίδι του, δεν είχε τους αυτοματισμούς αλλά είχε την επιθετική πίεση, σου έδειχνε ότι θα βρει τον τρόπο να φτάσει μέχρι τα αντίπαλα δίχτυα αλλά από την άλλη κιόλας, δεν σε έπειθε ότι θα βάλει περισσότερα απ’ όσα θα φάει.
Μία κατάσταση “όσα έρθουν και όσα πάνε” αλλά στο πιο σκληρό ροκ. Και μετά περάσαμε στο 4-2-3-1, στο 4-3-2-1 και άλλες παραλλαγές που είχαν πάντα έναν επιθετικό κορυφής και πραγματεύονταν απλά όσους θα κινούνταν πλάι και στην πλάτη του.
Ώσπου η “πράσινη” καθημερινότητα γέμισε με ερωτήματα τύπου “μπορεί ο Παναθηναϊκός να παίξει με δύο φορ;” και “χωράνε στην ίδια ενδεκάδα Μπεργκ και Φιγκερόα;”. Τα ερωτήματα βρήκαν απάντηση και ο Παναθηναϊκός βρήκε ένα σύστημα που τον βοήθησε να πατήσει καλύτερα και να γεμίσει περισσότερο την αντίπαλη περιοχή.
Αυτά ως προς το επιθετικό κομμάτι, το οποίο δεν ήταν το αδύνατό του σημείο. Δεν έχει και το καλύτερο ποσοστό αξιοποίησης τελικών προσπαθειών, αλλά ευκαιρίες παράγει, αν αυτό είναι το ζητούμενο.
Εκεί που φαίνεται να κάνει την διαφορά εσχάτως, είναι στο ανασταλτικό παιχνίδι. Και στην επιθετική άμυνα και πίεση ψηλά, που ξεχαρβαλώνει πολλές φορές τον αντίπαλο, αλλά και στις “ασφάλειες” που ενεργοποιεί στην ευκαιρία του αντιπάλου για κόντρα επίθεση.
Στα χρονικά σημεία που ο Παναθηναϊκός αυξάνει την ένταση στο μαρκάρισμα, θα δούμε σχεδόν πάντα τον αντίπαλο μέσο να εγκλωβίζεται μεταξύ δύο αντιπάλων.
Αν βρίσκεται πριν τη μεσαία γραμμή και έχει γυρίσει για να πάρει μπάλα θα βρεθεί μεταξύ Μπεργκ και Αμπεΐντ, αν καταφέρει να περάσει τον χώρο της μεσαίας γραμμής, τότε θα μπει ανάμεσα σε Ζέκα ή Λαγό και τον αμυντικό στην περιοχή ευθύνης του οποίου κινείται.
Κάτι σαν τον πύθωνα. “Πνίγει” το θύμα και μετά το αποτελειώνει. Εγκλωβίζει τον αντίπαλο, δεν τον αφήνει να επιβάλλει ρυθμό και να κάνει το παιχνίδι του και κλέβει μπάλες που τον βοηθάνε να αξιοποιήσει την ταχύτητα των Καρέλη, Κλωναρίδη και να πάρει εύκολα γκολ.
Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ξεχαρβαλώνει την επιθετική μηχανή του αντιπάλου. Μπορεί μετά το τέλος του αγώνα να ακούσει ότι νίκησε τον “κακό ΠΑΟΚ” ή τον “μέτριο Πανθρακικό”, αλλά τη δουλειά του θα την έχει κάνει, χωρίς να νοιάζεται ιδιαίτερα για την αξιοπιστία των συμπερασμάτων και αν ο αντίπαλος ήταν κακός ή ο καλός Παναθηναϊκός τον έκανε να φαίνεται έτσι.
Κάτι σαν να λέμε, αν έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα ένα πράγμα…
Κι ας έχει κάθε τόσο απουσίες, που υπό διαφορετικές συνθήκες θα επηρέαζαν. Με τον Εργοτέλη πάντως, επανέρχονται οι Μπεργκ και Τριανταφυλλόπουλος που έλειψαν χθες, ενώ αναμένεται να επιστρέψουν σε κανονικούς ρυθμούς προπόνησης και οι Μέντες, Ρισβάνης και Μπαϊράμι και να τεθούν στη διάθεση του Γιάννη Αναστασίου. Αν δεν υπάρχουν απρόοπτα, θα είναι από τις ελάχιστες φορές που ο Έλληνας τεχνικός θα έχει “ευχάριστους πονοκεφάλους” για τη συγκρότηση της ενδεκάδας και παράλληλα την ευκαιρία να φρεσκάρει λίγο την ομάδα μετά από 7 αγώνες σε 21 ημέρες.
Δείτε την εκπομπή Super BALL, με σχόλια, ρεπορτάζ και στιγμιότυπα από όλα τα γήπεδα της Ελλάδας.
Διαβάστε ακόμη:
Ατζαγκούν: “Όταν παίζει η ομάδα, ανεβαίνω και εγώ”
