Το αίμα θα τρέξει στο παρκέ…
Ο Ολυμπιακός δεν είναι και πιθανότατα δεν θα γίνει εφέτος η πιο θεαματική ομάδα της Ευρωλίγκας. Αυτό όμως ουδόλως ενοχλεί. Ο Νίκος Γιαννόπουλος αναλύει το γιατί υποκλινόμενος στο χαρακτήρα που βγάζει ο πρωταθλητής στο παρκέ.
Το καταλαβαίνουμε, το κατανοούμε, συμβιβαζόμαστε μ’ αυτό. Ο Ολυμπιακός δεν πρόκειται να παίξει εφέτος (όπως δεν έπαιξε και πέρυσι) το καλύτερο, το πιο φαντεζί μπάσκετ στην Ευρώπη. Όποιος θέλει να δει θέαμα και μόνο θέαμα, ας συντονιστεί σε άλλα κανάλια, ίσως και σε άλλη (μπασκετική) ήπειρο.
Ο Ολυμπιακός βγαίνει εκεί έξω για να πουλήσει πολύ ακριβά το τομάρι του, να ματώσει, να δαγκώσει το παρκέ αν χρειαστεί, να φτύσει στη συνέχεια το ξύλο και να συνεχίσει απτόητος για την επόμενη κατοχή, την επόμενη άμυνα και το επόμενο ριμπάουντ. Δεν πουλάει αυτό στους ουδέτερους αλλά μπορεί κάλλιστα να συσπειρώσει τον κόσμο του και να δώσει το απαραίτητο win spirit στους παίκτες του (που το διαθέτουν και με το παραπάνω είναι η αλήθεια).
Νωρίτερα (πριν από το τζάμπολ του αγώνα του Ολυμπιακού) στο γραφείο συνάδελφοι εξέφραζαν το θαυμασμό τους για τον τρόπο με τον οποίο αγωνίστηκαν η ΤΣΣΚΑ και η Χίμκι. Οντως, πρόσφεραν υψηλού επιπέδου μπάσκετ οι δύο ρωσικές ομάδες, σε μεγάλα είναι η αλήθεια χρονικά διαστήματα αλλά ποιος μπορεί πραγματικά να στοιχηματίσει ότι το στοιχείο που θα κάνει τη διαφορά σ’ αυτό το μαραθώνιο των 14 ματς (στο top-16) θα είναι το υψηλό επίπεδο των παικτών και το καλό μπάσκετ;
Δεν έχει να φοβάται κάτι ο Ολυμπιακός σ’ αυτόν τον πολύ μπερδεμένο όμιλο γιατί αποδεικνύει στην πράξη (και όχι στα λόγια) ότι μπορεί να αναπληρώσει την όποια έλλειψη ποιότητας με την αψεγάδιαστη ομαδική του λειτουργία που μπορεί στο τέλος να κάνει και τη διαφορά. Ρίξτε μία απλή ματιά στο στατιστικό του αγώνα με την Μπαρτσελόνα. Ο Σφαιρόπουλος έριξε στη φωτιά 11 παίκτες και πήρε σημαντικά πράγματα από ΟΛΟΥΣ.
Κατά κυριολεξία από όλους. Ο Τζέιμς ξεντύθηκε για μόλις πέντε λεπτά και μέσα σ’ αυτό το πολύ μικρό χρονικό διάστημα πρόλαβε ο αθεόφοβος να πετύχει 6 πόντους (σερί μάλιστα) και να μαζέψει 2 ριμπάουντ. Ο Μιλουτίνοφ αγωνίστηκε για 13 λεπτά αλλά έσπρωξε όσο χρειαζόταν τον Τόμιτς για να μην κάνει μεγαλύτερη ζημιά από αυτή που τελικά έκανε. Ο Αθηναίου δεν έβαλε σουτ αλλά στα 13 λεπτά που παρέμεινε στο παρκέ έδωσε και την ψυχή του σε άμυνα και επίθεση.
Στρατηγός… Σφαιρόπουλος
Τα παραπάνω ανδραγαθήματα συνθέτουν ένα πολύ μεγάλο γαλόνι που τοποθετήθηκε ήδη στις επωμίδες της στολής του στρατηγού Σφαιρόπουλου. Δεν είναι δα και εύκολο να αντλείς λύσεις από το σύνολο του δυναμικού που έχει στα χέρια σου. Αυτό όμως διακρίνει τον καλό προπονητή από τον μεγάλο προπονητή-manager. Ουδείς έπαιξε περισσότερα από 27 λεπτά ουδείς επέτρεψε στον εγωισμό του να υπερβεί το εμείς της ομάδας ουδείς παρουσιάστηκε απροετοίμαστος για την πολύ μεγάλη μάχη.
Το μυστικό της επιτυχίας του Ολυμπιακού όλα αυτά τα τελευταία χρόνια (από την δεύτερη σεζόν του Ιβκοβιτς και μετά) ήταν ακριβώς αυτό. Οι ξεκάθαροι ρόλοι και το ομαδικό πνεύμα. Με τον Σφαιρόπουλο στο τιμόνι, το εμείς όμως πηγαίνει σε άλλη διάσταση και γίνεται εκκωφαντικά δυνατό.
Ο πρωταθλητής Ελλάδας (και δευτεραθλητής Ευρώπης για να μην ξεχνιόμαστε) είναι εδώ. Με τον Σπανούλη να ανεβαίνει μετά τον τραυματισμό του, τον νεοαποκτηθέντα Οντομ να είναι έτοιμος να προσφέρει έξτρα πράγματα από την περιφέρεια και τους υπόλοιπους πολεμιστές του να ακονίζουν σπαθιά και ασπίδες για τις επόμενες μεγάλες μάχες. Πυθία στο σύγχρονο κόσμο δεν υπάρχει για να μας πληροφορήσει αν θα περάσει ο Ολυμπιακός στα πλέι οφ αλλά δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται κανείς να μασήσει φύλλα δάφνης για να διαπιστώσει το αυτονόητο.
Το αίμα του Ολυμπιακού θα τρέξει στο παρκέ σε κάθε ματς, το είπαμε και παραπάνω. Το αν αυτό είναι αρκετό θα φανεί σε περίπου τρεις μήνες. Αλλά δεν μπορούμε να αφήσουμε την αυταπάρνηση να περάσει απαρατήρητη.
ΥΓ: Υποδειγματικός ακόμα και στις στιγμές που επέλεξε να πάρει τα time-out στο δεύτερο ημίχρονο ο Σφαιρόπουλος. Σε κάθε μικρό σερί που έχτιζε ο αντίπαλος, ο κόουτς του Ολυμπιακού έκοβε χωρίς πολλά-πολλά το ρυθμό.
