Το πιστεύουν και το ευχαριστιούνται
Ο Δημήτρης Κριτής γράφει για το διπλό του Παναθηναϊκού επί του ΠΑΣ Γιάννινα, την αντίδραση των "πράσινων" στα διαιτητικά λάθη.
Αν ήταν παιχνίδι πρωταθλήματος θα μιλούσαμε πάλι για πεταμένο ημίχρονο, αλλά επειδή εδώ μπλέκεται η σκοπιμότητα του κυπέλλου, η ανάγκη του γηπεδούχου να ρισκάρει όσο κυλάει ο χρόνος (για να πάρει ένα ελαφρύ έστω προβάδισμα) που γεννά ευκαιρίες στην κόντρα επίθεση, ας το αφήσουμε στην άκρη.
Ούτως ή άλλως, η αναμέτρηση στους “Ζωσιμάδες”, το δεύτερο σαρανταπεντάλεπτό της για την ακρίβεια, πρόσφερε θέματα για συζήτηση. Και το κορυφαίο ήταν ασφαλώς το γεγονός ότι παρά τα διαιτητικά λάθη, οι “πράσινοι” ούτε μιζέριασαν, ούτε εκνευρίστηκαν, ούτε έχασαν τον προσανατολισμό τους.
Και δεν ήταν και λίγα. Πέναλτι που δεν δόθηκε στον Πέτριτς, οφσάιντ που δεν καταλογίστηκε στο γκολ του ΠΑΣ, ήταν τα σημαντικότερα που έφγειραν προς στιγμήν την πλάστιγγα υπέρ των Ηπειρωτών. Υπήρξαν ακόμη μία φάση του Μπουμάλ που δεκάδες φορές μέχρι σήμερα οδήγησε στη βούλα του πέναλτι (σωστά κατ’ εμέ δεν δόθηκε) και ένα γκολ που δεν μέτρησε ως οφσάιντ, με τον σκόρερ Καλτσά να είναι μεν εκτεθειμένος αλλά μόνο στην περίπτωση που έχει μεσολαβήσει το πόδι του Πέτριτς και το ριπλέι δεν είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό. Αμφισβητούμενες, αλλά και αυτές εις βάρος του.
Κατάρρευση ολοταχώς
Και παρ’ όλα αυτά, που προ διμήνου, τριμήνου θα είχαν οδηγήσει εκ του ασφαλούς τον Παναθηναϊκό στην ήττα και με 5-6 κίτρινες κάρτες στο φύλλο αγώνα, η ομάδα του “τριφυλλιού” όχι μόνο ισοφάρισε, αλλά και γύρισε τούμπα ένα παιχνίδι στο οποίο θα μπορούσε να ακουμπήσει ευχαριστημένη στην ισοπαλία, μετά το 1-1.
Πολλές φορές το τελικό αποτέλεσμα λειτουργεί ως παραμορφωτικός φακός, αλλοιώνει την πραγματικότητα και εξωραΐζει εικόνες και καταστάσεις, αλλά στη συγκεκριμένη δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να αποδώσει δικαιοσύνη.
Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό για τους “πράσινους”. Το αποτέλεσμα μπορεί και να μην ερχόταν. Η αίσθηση όμως που άρχισαν και πάλι να δημιουργούν στον θεατή των αγώνων τους, ότι είναι θέμα χρόνου να βρουν τον τρόπο και να φτάσουν στο γκολ, η ηρεμία με την οποία καλλιεργούν τις προϋποθέσεις, είναι σαφή σημάδια ανάκαμψης.
Αυτοπεποίθηση
Και αγωνιστικά, αλλά κυρίως ψυχολογικά. Πιστεύουν και πάλι στους εαυτούς τους και πιστεύουν στις δυνατότητες του συνόλου, στην ομάδα. Τους αρέσει ο τρόπος με τον οποίο παίζουν, ευχαριστιούνται τις κινήσεις τους στο χορτάρι και απολαμβάνουν το αποτέλεσμα.
Ακόμη και οι πανηγυρισμοί τους δεν έχουν εκείνα τα ξεσπάσματα, τους μορφασμούς έντασης, που πρόδιδαν την πίεση που αισθάνονταν και την ανασφάλεια που τους κυρίευε μέχρι να πετύχουν το γκολ, να φτάσουν στον στόχο.
Ασφαλές δείγμα δεν έχουμε ακόμη. Σημάδια έχουμε, αλλά καθ’ όλα ενθαρρυντικά. Και εικόνα που είναι πιο ελκυστική να την παρακολουθείς από τη μέση και μπροστά, ρε διάολε. Κάτι σαν το δεύτερο μισό της πρώτης χρονιάς του Αναστασίου. Μόνο που τότε ήταν ευκολότερο να ξεγελαστείς, γιατί υπήρχε το στοιχείο του αιφνιδιασμού και η συμπάθεια που γεννούσε η άνιση προσπάθεια του συλλόγου να σταθεί στα πόδια του.
Τώρα οι προσδοκίες είναι μεγαλύτερες και ο θυμός από τις αστοχίες που μεσολάβησαν οξύτερος. Ναι, περιμένουμε να δούμε σταθερότητα, αλλά οφείλουμε και να καταγράψουμε τα μικρά βήματα ανάκαμψης, σε μια περίοδο που εξωαγωνιστικά τα χτυπήματα διαδέχονται το ένα το άλλο…
