Ακατάλληλον δια ανηλίκους, και γενικώς
Ο Θέμης Καίσαρης με αφορμή τα επεισόδια στον τελικό κυπέλλου Γ' Εθνικής μεταξύ της ΑΕΛ και της Ελευσίνας και τα υβριστικά συνθήματα στον τελικό του πρωταθλήματος Κ15 μεταξύ Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ, γράφει για τις γηπεδικές συνθήκες στην Ελλάδα που είναι εδώ και χρόνια ακατάλληλες για ανήλικους και... ενήλικους.
Όταν διάβασα για επεισόδια στον τελικό του Κυπέλλου Γ’ Εθνικής μεταξύ ΑΕΛ και Ελευσίνας σκέφτηκα πως δεν θα ήταν εγχώριος τελικός αν δεν είχε επεισόδια. Έτσι το κάνουμε εδώ και χρόνια στο Ελάντα, αυτό λέει ο κανόνας. Οι εξαιρέσεις αποτελούν είδηση, όχι το αντίστροφο.
Λίγο μετά, η είδηση αφορούσε χυδαία, αλλά και αντεθνικά συνθήματα από οπαδούς του Ολυμπιακού στον τελικό Κ-15 με τον ΠΑΟΚ στο Αγρίνιο. Και εδώ οι σκέψεις ήταν ίδιες: γιατί να έχουμε την απαίτηση για κάτι διαφορετικό;
Δεν αλλάζει με διακόπτη
Οι πάγιες συμπεριφορές δύσκολα αλλάζουν με διακόπτη. Αυτά που θα ακουστούν σε αγώνα ανδρών, θα ακουστούν και σε αγώνα παίδων, με τον ίδιο τρόπο που ακούγονται πχ και σε αγώνα γυναικών. Και αν υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν πρόβλημα να φωνάξουν “Βούλγαροι” είναι προφανές πως δεν θα σκεφτούν “μήπως δεν πρέπει, επειδή παίζουν παιδιά”. Αν κάθονταν να σκεφτούν το “μήπως δεν πρέπει”, θα έβρισκαν δεκάδες λόγους, πριν φτάσουν καν στο γεγονός πως διεξάγεται αγώνας παίδων.
Δεν το σκέφτηκαν τα καλόπαιδα του Ολυμπιακό στον τελικό Κ-15 με τον ΠΑΟΚ, δεν το σκέφτηκαν και τα καλόπαιδα του Δικεφάλου, όταν πριν τέσσερα χρόνια μετέτρεπαν σε πεδίο μάχης, με μαχαιριές, ρόπαλα, σιδερογροθιές και καδρόνια, μια αναμέτρηση με τον Άρη για το πρωτάθλημα Κ-21. Όχι, δεν εννοώ πως τα συνθήματα είναι το ίδιο με άγριες συμπλοκές. Όμως, ισχύει και πάλι ο ίδιος κανόνας: θα κάνεις “παντού και πάντα” αυτό που έχεις συνηθίσει να κάνεις “παντού και πάντα”.
Αν σου είναι εύκολο και αρεστό να ενώσεις τη φωνή σου με τους υπόλοιπους για να βρίσετε εν χορώ κάποιον αθλητή, μια ολόκληρη πόλη ή τη μάνα όποιου επιλέξετε, τότε θα σου είναι εύκολο και αρεστό “παντού και πάντα”. Κι αν είσαι απ’αυτούς που φορτώνονται με πολεμικό υλικό, είτε για ραντεβού είτε για απροειδοποίητο ντου, θα το κάνεις οπουδήποτε.
“Μα δεν μπορούσαν να σεβαστούν τα παιδιά;” είναι το ερώτημα. Αφελές, γιατί παιδιά δεν υπάρχουν μόνο σε αγώνα παίδων, αλλά στις κερκίδες όλων των αγώνων. Εννιά στα δέκα συνθήματα είναι υβριστικά “γιατί έτσι μας αρέσει” και γιατί “το γήπεδο δεν είναι εκκλησία”. Και μπορεί τα παιδιά που πάνε στο γήπεδο να είναι λίγα, αλλά είναι χιλιάδες αυτά που βρίσκονται μπροστά στις τηλεοράσεις σε κάθε αγώνα.
“Μας βλέπουν και παιδιά”
Αυτό δεν εμπόδισε κανέναν να κρεμάσει υβριστικό πανό, ούτε ευαισθητοποίησε ποτέ κάποια διοίκηση, κάποιον παρατηρητή, ώστε να ζητήσουν να κατέβει. Το “μας βλέπουν και παιδιά” δεν περνάει καν απ’το μυαλό των καναλιών που πληρώνουν για τα δικαιώματα των αγώνων και στέλνουν την εικόνα των πανό μέσα στο σπίτι μας, θα περάσει απ’το μυαλό αυτών που φτιάχνουν τα πανό;
Αφελής η ερώτηση για το αν μπορούσαν να σεβαστούν τα παιδιά. Όσο αφελές το να αναρωτιέσαι γιατί δε σέβονται τους υπόλοιπους θεατές όσοι καπνίζουν ή ανάβουν καπνογόνα μέσα σε κλειστά γυμναστήρια: δεν σέβονται τους ίδιους τους αθλητές που τους έφεραν στο γήπεδο, θα σεβαστούν εσένα;
Οι γηπεδικές συνθήκες στην Ελλάδα είναι εδώ και χρόνια ακατάλληλες για τη συντριπτική πλειοψηφία των ενήλικων. Προφανώς και είναι ακατάλληλες δια ανηλίκους. Το μόνο που λείπει είναι η ειδική σήμανση στις τηλεοπτικές μεταδόσεις των αγώνων.
Διαβάστε ακόμη:
Ένταση στον τελικό Κυπέλλου Γ’ Εθνικής (videos)
