Ε, όχι και χρυσό deal

Συνθήκη

Πέρσι έφευγαν ποδοσφαιριστές (άλλοι με καλό τρόπο, άλλοι ως στημένοι, άλλοι με πογκρόμ), μόνο και μόνο για να απαλλαγεί η ομάδα απ’τα συμβόλαιά τους, χωρίς το παραμικρό όφελος. Ακόμα και μ’αυτές τις κινήσεις, το καλοκαίρι έφυγε για 7-8 κατοστάρικα ο βασικός τερματοφύλακας μουντιαλικής Εθνικής ομάδας, που ήταν απλήρωτος ενάμιση χρόνο, και πουλήθηκε για τρία εκατομμύρια το μεγαλύτερο ταλέντο της ομάδας στη Σάντερλαντ.

Μ’ αυτά ως δεδομένα, είναι λογικό πως αν σου δώσουν άλλα 7-8 κατοστάρικα για 32χρονο ποδοσφαιριστή, με αρκετά προβλήματα τραυματισμών, τον τυλίγεις με μια κορδέλα και τον στέλνεις στο αεροδρόμιο. Όταν οι συνθήκες σε μια ομάδα είναι τέτοιες, δεν υπάρχουν τα κλασικά κριτήρια: αν είναι καλός παίκτης, πόσα προσφέρει, πόσα είναι τα λεφτά που θα πάρει η ομάδα, αν θα λείψει, πως θα αντικατασταθεί, αν τον γουστάρει ο κόσμος, κτλ.

Μία είναι η συνθήκη που καθορίζει τα πάντα, το χέρι που μπαίνει στην τσέπη και πιάνει το παπούτσι. Όταν συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχουν ούτε απαιτήσεις, ούτε αντιρρήσεις, ούτε δεύτερες σκέψεις: στο φινάλε, ενδίδεις και λες και ευχαριστώ.

Ένσταση

Οπότε, δεν υπάρχει ένσταση για την πώληση του Φιγκερόα . Αρέσει-δεν αρέσει, αυτές είναι οι συνθήκες κι αυτά επιβάλλουν. Ένσταση, όμως, υπάρχει όσον αφορά την επικοινωνία της είδησης και της υποδοχής που έτυχε απ’τον Τύπο. Άλλο πράγμα το “δεν γινόταν αλλιώς” κι άλλο το “χρυσό deal”: η απόσταση που τα χωρίζει είναι μεγάλη κι η αίσθηση που δημιουργείται τελείως διαφορετική.

Το θέμα δεν είναι να συζητήσουμε αν βγήκε κερδισμένος ο Παναθηναϊκός ή όχι. Τέτοια κουβέντα θα είχε νόημα εάν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Το θέμα είναι πως τα οικονομικά οφέλη απ’την πώληση και την απαλλαγή του συμβολαίου παρουσιάζονται ως χρυσό deal. Γιατί μπορεί ακόμα και το ένα εκατομμύριο συνολικό “κέρδος” να είναι όφελος για μια ομάδα στην κατάσταση του Παναθηναϊκού, αλλά χρυσό deal δεν είναι.

Χρυσή θα είναι η οποιαδήποτε συμφωνία ή εξέλιξη θα δώσει τη δυνατότητα στον Παναθηναϊκό να βγάλει τις υποχρεώσεις της χρονιάς και (κυρίως) να αδειοδοτηθεί για την συμμετοχή του στην Ευρώπη. Και γι’αυτούς τους στόχους, τα λεφτά του Φιγκερόα δεν αλλάζουν πολλά, παρά μόνο ελάχιστα: τα ποσά που απαιτούνται (και θα απαιτηθούν την κρίσιμη ώρα) είναι (μάλλον) τουλάχιστον δεκαπλάσια των 700-800 χιλιάδων ευρώ.

Πέρυσι

Τέτοια “χρυσά deal” έκανε πολλά πέρσι ο Παναθηναϊκός, σε μια προσπάθεια να πέσει κατακόρυφα το μπάτζετ του ποδοσφαιρικού τμήματος. Όμως, παρά την τεράστια πτώση, τα συνολικά χρέη δεν μειώθηκαν θεαματικά και όταν ήρθε η ώρα του ελέγχου, έπρεπε να μπει το χέρι στην τσέπη και να βρεθεί χρήμα που θα έκλεινε την τρύπα.

Όταν η ομάδα δεν πήρε άδεια απ’την ΕΠΟ, ο Παναθηναϊκός τα έβαλε με την “κόκκινη ομοσπονδία”, τον Σαρρή και τον Δημητρίου και έκανε έφεση. Η Επιτροπή Εφέσεων ( με τις γνωστές τότε “πιέσεις”) του έδωσε άδεια και έμενε να αποφανθεί η UEFΑ. Υποθέτω πως θυμάστε τότε την αισιοδοξία που υπήρχε για την έκβαση της υπόθεσης, αφού τα ρεπορτάζ έλεγαν πως δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα και πως θα αποδειχθεί περίτρανα πως η ΕΠΟ το δημιουργούσε.

Κι όταν η UEFA έκρινε παράτυπη την άδεια που έδωσε η Επιτροπή Εφέσεων και απέκλεισε τον Παναθηναϊκό (και τον ΠΑΣ), συμφωνώντας 100% με την πρώτη απόφαση της ΕΠΟ, η ομάδα σφύριξε κλέφτικα. Σύμφωνα με την τότε ανακοίνωση, “ αιτία στάθηκε το γεγονός οτι η UEFA δέχθηκε τις θέσεις και τις εισηγήσεις της ΕΠΟ”. Η αλήθεια βέβαια ήταν πως οι νόμοι απαιτούσαν χρήμα (εγγυητική επιστολή) που θα εξασφάλιζε τη βιωσιμότητα και δεν μπορούσαν να κάνουν αποδεκτά τερτίπια όπως χορηγίες από διαφημιστικό χρόνο στον ΣΚΑΙ. Δεν ήταν θέμα θέσεων και εισηγήσεων, και αποδείχθηκε.

Εξήγηση

Το θέμα δεν είναι πως ο Παναθηναϊκός δεν προσέφυγε τότε στο CAS, όπως δήλωνε στην τότε ανακοίνωση: αυτό ήταν για τα μάτια του κόσμου. Το θέμα είναι πως τα αυτιά του κόσμου της ομάδας (εντός και εκτός Συμμαχίας) ακόμα δεν έχουν ακούσει μια εξήγηση για το τι συνέβη τότε: γιατί υπήρχε αισιοδοξία για κάτι που δεν μπορούσε με τίποτα να γίνει αποδεκτό; Επρόκειτο για αμέλεια ή αβλεψία και πόσα ήταν τελικά τα λεφτά που χρειάζονταν και γιατί δεν μπήκαν; Γιατί δεν άκουσε ο Παναθηναϊκός την ΕΠΟ που έλεγε πως χωρίς εγγυητική επιστολή δεν γίνεται;

Αξίζει δε να σημειωθεί πως στη μεγάλη συνέντευξη του στην “Πράσινη”, ο Αλαφούζος είχε δηλώσει πέρσι πως τυχόν αποκλεισμός απ’την Ευρώπη θα ήταν ο,τι πιο καταστροφικό μπορούσε να συμβεί στον Παναθηναϊκό στην προηγούμενη σεζόν. Οξύμωρο να έρθει τελικώς η καταστροφή και η ομάδα ακόμα να μην έχει εξηγήσει το πως και το γιατί, αρκετούς μήνες μετά.

Μέλλον

Φτάνοντας στο σήμερα και κοιτώντας στο αύριο, μπορεί η διοίκηση να έχει ρίξει το μπάτζετ απ’τα 28 στα 4 εκατομμύρια και να εξασφαλίζει “κέρδη” από εξελίξεις σαν του Φιγκερόα, αλλά η μεγάλη εικόνα δεν έχει αλλάξει: τα χρέη (έστω ως διακανονισμένα) είναι ακόμα πολύ υψηλά, τα ετήσια έσοδα είναι ακόμα πολύ λιγότερα απ’τα έξοδα, σχεδόν τα μισά. Νομοτελειακά όταν θα έρθει η ώρα της αδειοδότησης, οι μέχρι τώρα κινήσεις δεν θα είναι αρκετές και θα απαιτείται το ίδιο που απαιτούνταν και πέρσι: χρήμα για να καλυφθούν τα όσα προβλέπουν οι νόμοι.

Μέχρι τότε, η εξέλιξη με τον Φιγκερόα μπορεί να είναι μία ακόμα τρύπα στο ζωνάρι, ένα ακόμα ποσό στις προσθαφαιρέσεις, αλλά “χρυσό deal” δεν είναι. Χρυσή θα είναι οποιαδήποτε κίνηση εξασφαλίζει στον Παναθηναϊκό πως όταν θα έρθει η ώρα της σούμας θα μπουν (απ’τον Αλαφούζο, τον Γιαννακόπουλο, τον οποιονδήποτε) όσα θα λείπουν, είτε είναι 7 εκατομμύρια, είτε 10, είτε 15.

Όχι για να εκτοξευθεί ο Παναθηναϊκός, όχι για να γίνει δυναστεία. Για να αποτρέψει την επανάληψη του περσινού (καταστροφικού σύμφωνα με τον Αλαφούζο) σεναρίου, για να έχει χειροπιαστό νόημα η πορεία των τελευταίων χρόνων, για να αρχίσει μια ουσιαστική άνοδος απ’το τέλμα.

Για ζήτω

Όταν κινδυνεύεις να χάσεις τη μονοκατοικία που μένεις, το πρώτο σου μέλημα δεν είναι ούτε να την ανακαινίσεις, ούτε να “ανεβάσεις” 3-4 ορόφους ακόμα. “Καίγεσαι” για να βρεις τρόπο να κρατήσεις το σπίτι σου και να μην μείνεις σε υπόγειο του χρόνου.

Σ’αυτήν την προσπάθεια, μια εξέλιξη που σου εξασφαλίζει ένα πολύ μικρό ποσό είναι απλώς κάτι θετικό, ευπρόσδεκτο. Δεν είναι “χρυσή”, δεν είναι για πανυγηρισμούς. Γιατί σε σχέση με αυτά που θα χρειαστείς την κρίσιμη ώρα, δεν είναι ούτε για ζήτω.

ΥΓ: Αποδείχθηκε και γράφτηκε ήδη πως στο θέμα του Φιγκερόα ο ελληνικός Τύπος “κοιμήθηκε”. Ξένα σάιτ έγραφαν για τη δεδομένη συμφωνία απ’την προηγούμενη εβδομάδα κι εδώ το μάθαμε τελευταίοι. Η απορία είναι εύλογη: έτυχε να ξεφύγει για μέρες απ’το ρεπορτάζ όλων των δημοσιογράφων ή έγινε η σκέψη “δεν γίνεται να πουλάμε παίκτη την ίδια εβδομάδα που τα πρωτοσέλιδα μιλάνε για εκτόξευση”;