Νίκησε ως… μη Παναθηναϊκός
Ο Παναθηναϊκός πήγε στο Βερολίνο για να εξασφαλίσει την παρουσία του στην τετράδα. Για να το πετύχει δεν έπαιξε ως φαβορί, αλλά ως αουτσάιντερ που θα καταστρέψει το παιχνίδι του αντιπάλου. Το πλάνο του Ιβάνοβιτς ήταν ιδανικό και ευτυχώς δεν χάλασε απ' τη μοναδική λανθασμένη επιλογή του Μαυροβούνιου.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ο Ιβάνοβιτς είναι η φανέλα του Παναθηναϊκού. Το μέγεθος της πιο επιτυχημένης ομάδας των τελευταίων 20 χρόνων. Την σιγουριά πως κάποια στιγμή και μόνο το όνομα είναι αρκετό για να έρθει η νίκη. Οι πράσινοι φέτος δεν έχουν δυνατό ρόστερ και όπως το συγκρότησαν υπάρχουν συγκεκριμένα κενά.
Αυτό που κατανόησε άριστα, ταξιδεύοντας στο Βερολίνο ο Ιβάνοβιτς, είναι πως δεν μπορεί να κερδίσει ως… Παναθηναϊκός. Ούτε του παρελθόντος ούτε το παρόντος. Δεν μπορεί να πάει να παίξει γρήγορο μπάσκετ και να περιμένει πως θα βάλει τα σουτ.
Άλλη προσέγγιση
Στο Βερολίνο οι πράσινοι έπαιζαν ένα μεγάλο μέρος των πιθανοτήτων καταρχάς για την πρόκριση. Ουσιαστικά διασφάλιζαν σε υψηλό βαθμό την παρουσία τους στην τετράδα. Γι αυτό πήγαν με άλλη προσέγγιση. Δεν πήγαν ως φαβορί, αλλά ως το αουτσάιντερ που θα καταστρέψει το παιχνίδι του αντιπάλου. Το πλάνο ήταν συγκεκριμένο και δεν θύμισε τίποτε από τους έως τώρα αγώνες. Βεβαίως το πλάνο προσαρμοζόταν διαρκώς και αυτή ήταν η επιτυχία του που κάποια στιγμή πήγε να γίνει η απόλυτη καταστροφή. Ακόμα και ο Ιβάνοβιτς ζαλίστηκε στην προσπάθειά του να έχει πάντα μία σκληρή αμυντική πεντάδα.
Το αμυντικό πλάνο απέναντι σε έναν σοβαρό αλλά μέτριο σε ατομικό ταλέντο αντίπαλο λειτούργησε άψογα ακόμα και όταν η Άλμπα έφυγε με 11. Το ταλέντο το είχε ο Παναθηναϊκός και αρκούσε στο προπονητή του να βρει τον …Μαυροκεφαλίδη για να το μετουσιώσει σε πόντους.
Το σχήμα με τους τρεις ψηλούς (Μαυροκεφαλίδη, Φώτση, Γκιστ) η απελευθέρωση του Νέλσον στην τέταρτη περίοδο τελείωσε το παιχνίδι διότι η ομάδα του Βερολίνου ό,τι κι αν έκανε, ο αντίπαλος της σταματούσε ενώ με τέτοιο Φώτση ιστορικά δεν χάνουν οι πρωταθλητές.
Η λάθος κίνηση
Η αναμέτρηση όμως δεν είχε τελειώσει διότι ο Ιβάνοβιτς στα τελευταία τρία λεπτά έκανε την χειρότερη κίνηση που έχουμε δει από έναν προπονητή τόσο υψηλού επιπέδου. Με την Άλμπα στο -8 και να απλώνει την πίεση στο γήπεδο, σωστά επαναφέρει τον Διαμαντίδη, αλλά βάζει το Γιάνκοβιτς στο «2» αποσύροντας τον Νέλσον. Μετά ξαναβγάζει τον Διαμαντίδη, περνά τον Νέλσον και πάλι μένει ο νεαρός στο «2». Αν ο Ρέντινγκ έβαζε το τρίποντο στο 33’’ και ισοφάριζε τότε θα μιλάγαμε για το πιο αυτοκαταστροφικό κοουτσάρισμα. Αντιμετώπιση πίεσης σε όλο το γήπεδο με μόνο έναν γκαρντ δεν συναντάται πουθενά.
Ο Ιβάνοβιτς είναι ο πατέρας της νίκης με το πλάνο του με την επιλογή του να εμφανίσει ένα δεύτερο αγωνιστικό σχέδιο, οπότε ας θεωρήσουμε τον κακό επίλογο ως την μοναδική ατυχέστατη έμπνευση της βραδιάς.
Εναλλάξ
Ο Παναθηναϊκός όμως μετρήθηκε πάλι, είδε ποιος είναι, βλέπει πως το δίδυμο Διαμαντίδη-Νέλσον ακόμα δεν λειτουργεί και μπορεί να μην λειτουργήσει, οπότε η λογική του να παίζει πότε ο ένας και πότε ο άλλος ίσως είναι η καλύτερη. Διότι ο Νέλσον δεν έχει το σουτ για να βοηθήσει ως «2». Ο Λαβάλ μοιάζει με το κομμάτι που λείπει ιδιαίτερα στην επίθεση ώστε ο Διαμαντίδης να ξαναβρεί το πικ εν ρολ αλλά και πάλι, μην αισθανθεί κανείς πως αυτός ο Παναθηναϊκός είναι φαβορί για την πρώτη δυάδα.
