Ο Αντώνης, ο Ρομπέρτο και ο Μπουφόν

Εκτός από άποψη για τα προσόντα του Ρομπέρτο, ο Νικοπολίδης είχε εκφράσει και τις ανησυχίες του για το γεγονός πως ο Ισπανός τερματοφύλακας είναι δανεικός χωρίς οψιόν αγοράς. “Καλό θα ήταν να μπορούσε ο Ολυμπιακός να τον αποκτήσει”, είπε ο Νικοπολίδης, σκεπτόμενος πως κάτι τέτοιο δεν είναι και πολύ πιθανό κι έτσι οι ερυθρόλευκοι θα ψάχνουν για τερματοφύλακα και το επόμενο καλοκαίρι.

Μέσα

Σχεδόν πέντε μήνες μετά, ο Νικοπολίδης έπεσε μέσα σε μία απ’τις δύο απόψεις του. Τον Ρομπέρτο τον διάβασε καλά, παρότι τότε τον είχε δει μόνο σε τέσσερα ματς πρωταθλήματος. Όταν ο Νικοπολίδης του έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης τότε, ο Ρομπέρτο δεν είχε κάνει ούτε την εμφάνιση στις Βρυξέλλες, ούτε το λάθος στη Λισαβόνα, ούτε την επική βραδιά του Ολυμπιακός-Μπενφίκα 1-0.

Πριν καν ο Ισπανός ζήσει όλα, πριν ακουστεί για πρώτη φορά το σύνθημα που τον ήθελε για πάντα στο λιμάνι, πριν αρχίσουν οι συζητήσεις για την παραμονή του και τις πιθανότητές της, ο Νικοπολίδης το είχε δει το έργο. “Αυτός είναι καλός και ωραία θα ήταν να μπορούσε να μείνει”.

Έξω

Στο μόνο που έπεσε έξω ο Νικοπολίδης, χωρίς φυσικά να φταίει, είναι στη δυσπιστία που είχε τον Σεπτέμβριο για κατά πόσο θα είναι εφικτό να αγοράσει ο Ολυμπιακός τον Ρομέρτο. Και δεν φταίει γιατί δεν θα μπορούσε τότε να προβλέψει πως τον Ιανουάριο ο Ολυμπιακός θα προσέθετε 21.8 εκατομμύρια ευρώ, στα 12 που είχε ήδη εισπράξει από πωλήσεις ποδοσφαιριστών.

Δεκαπέντε ο Μήτρογλου, 5.3 (τελικά) ο Βάις και 1.5 ο Τζιμπούρ, μας κάνουν 21.8. Μαζί με αυτά που εισπράχτηκαν το καλοκαίρι για Φέισα, Φετφατζίδη, Αμπτνούν, κτλ, το σύνολο ξεπερνάει τα 33 εκατομμύρια ευρώ. Κι αν τα καλοκαιρινά έσοδα χρησιμοποιήθηκαν για τις καλοκαιρινές μεταγραφές, τα χειμερινά ήταν σαν μποναμάς.

Αλλιώς το μετράς το χρήμα όταν παίρνεις έναν ελεύθερο και μετά από έξι μήνες τον πουλάς για 5.3 εκατομμύρια ευρώ και όταν δίνεις τον σέντερ φορ σου για 15 εκατομμύρια στη Φούλαμ. Ξαφνικά, μπορείς εύκολα με το ένα χέρι να δώσεις 2.5 για τον Πέρες και με το άλλο να καλέσεις την Ατλέτικο Μαδρίτης και να της πεις “πρέπει να μιλήσουμε για τον Ρομπέρτο”.

Ποσό

Κι έτσι, οι σκέψεις του Νικοπολίδη απ’τον Σεπτέμβριο πήραν σάρκα και οστά πέντε μήνες μετά. Ο Ρομπέρτο αποδείχθηκε εξαιρετικός και ο Ολυμπιακός κατάφερε να τον κρατήσει, δίνοντας στην Ατλέτικο έξι εκατομμύρια ευρώ. Και το πόσα λεφτά είναι τα έξι εκατομμύρια εξαρτάται από ποια μεριά τα κοιτάς.

Τεράστιο ποσό, αν τα δει κανείς με το πρίσμα του ελληνικού ποδοσφαίρου το 2014, που λέει πως πέντε εκατομμύρια ευρώ είναι τα συμβόλαια του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού. Κανονικό πόσο, όταν σκεφτείς πως είναι κάτω απ’το 1/5 των εσόδων που είχε ο Ολυμπιακός απ’τις μεταγγραφές του καλοκαιριού και του Ιανουαρίου. Μικρό ποσό, αν σκεφτείς πως είναι τα μισά απ’όσα έδωσε η Λίβερπουλ για τον Μινιολέ και πάνω απ’το 1/3 όσων πλήρωσε η Γιουνάιτεντ για τον Ντε Χέα. Όλα είναι θέμα οπτικής.

Δύσκολο

Αυτό που θα πρέπει όμως να έχουμε στο μυαλό μας είναι η θέση. Κάποιοι λένε πως είναι πολλά για τερματοφύλακα, άλλοι πως είναι η πιο σημαντική θέση. Σημαντικότερο απ’αυτά νομίζω πως είναι κάτι άλλο. Πως οι τερματοφύλακες δεν μετακινούνται στις μεταγγραφές όπως οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές.

Κι αυτό γιατί οι ομάδες ταλαιπωρούνται πολύ για να βρουν καλό τερματοφύλακα. Ειδικά οι μεγάλες, όπου οι απαιτήσεις είναι τεράστιες κι η ομάδα πρέπει να έχει μεγάλο τερματοφύλακα και στη χειρότερη των περιπτώσεων να νιώθει σιγουριά. Και τελικώς, αυτό είναι πιο σπάνιο από έναν καλό επιθετικό ή ένα μεγάλο δεκάρι.

Αυτά τα βρίσκεις εύκολα. Ο γκολτζής, ο μεγάλος μεσοεπιθετικός φαίνονται. Κι αν κάποιος δεν σου βγει, δεν πειράζει, αρκεί να έχεις λεφτά. Τον πουλάς και παίρνεις άλλον. Λεφτά να έχεις και ποιότητα βρίσκεις. Όμως οι τερματοφύλακες (και οι στόπερ) είναι άλλο έργο.

Είναι δύσκολο το σκάουτινγκ. Χρειάζεται μεγάλη παρακολούθηση, ώστε να δεις τον παίκτη σε μεγάλη διάρκεια, υπό όσο το δυνατόν περισσότερες συνθήκες. Θα πρέπει πχ να παίζει σε ομάδα με ίδιο στιλ με της ομάδας που τον θέλει, ώστε να μπορούν να τον δουν στο ίδιο στιλ παιχνιδιού. Επιπλέον, η θέση είναι δύσκολη εξ ορισμού και κανείς δεν μπορεί να τα έχει όλα: όλοι έχουν κουσούρια και πλεονεκτήματα και δεν είναι εύκολο να βγάλεις συμπέρασμα.

Δεν πωλείται

Έτσι, μοιραίο είναι να μην γίνονται μεγάλες μεταγγραφές τερματοφυλάκων. Οι μεγάλες ομάδες μπορεί να ταλαιπωρηθούν χρόνια για να βρουν τον κατάλληλο για το τέρμα τους. Κι όταν τον βρουν, δεν είναι διατεθειμένες να τον αποχωριστούν. Αν προσφέρεις σε μια μεγάλη ομάδα τρελά λεφτά για το αστέρι που έχει στην επίθεση, θα σου πει “δεν πωλείται, αλλά είμαστε ανοιχτοί σε προτάσεις”. Αν κάνεις το ίδιο για το μεγάλο όνομα που έχει στο τέρμα, θα σου πει “δεν πωλείται, τελεία και παύλα”.

Ο Φέργκιουσον στην Γιουνάιτεντ θα μπορούσε να πουλήσει τον οποιονδήποτε, τον Σμάιχελ όμως ποτέ. Τον κράτησε μέχρι να του δώσει και το τρεμπλ το 1999, μέχρι τα 36. Ταλαιπωρήθηκε πολύ στα επόμενα χρόνια κι όταν βρήκε την ησυχία του με τον Φαν ντερ Σαρ δήλωσε πως ένα απ’τα μεγαλύτερα λάθη της καριέρας του ήταν που τον άφησε πολύ στη Φούλαμ και δεν τον έφερε νωρίτερα στο Ολντ Τράφορντ. Αυτόν τον κράτησε μέχρι τα 41. Και αφού άλλον έμπειρο και έτοιμο δεν μπορούσε να βρει, αναγκάστηκε όχι μόνο να πάρει ρίσκο με έναν 21χρονο, αλλά να πληρώσει και 21 εκατομμύρια ευρώ για πάρει τον Ντε Χέα.

Ο Κασίγιας αν δεν είχε τα αναπάντεχα προσωπικά προβλήματα, θα ήταν ένας παίκτης που η Ρεάλ Μαδρίτης δεν θα πωλούσε ποτέ. Η Γιουβέντους τίναξε το 2001 την μπάνκα στον αέρα όταν έδωσε τα 50 εκατομμύρια στην Πάρμα για τον Μπουφόν, αλλά αυτό ήταν: δεν θα τον αποχωριζόταν ποτέ ξανά, ούτε στη Β’ Εθνική.

Ηρεμία

Οι μεγάλοι τερματοφύλακες δεν παραχωρούνται, αλλά και οι ίδιοι δεν θέλουν να φεύγουν. Όση ηρεμία θέλει να έχει η ομάδα για τον τερματοφύλακα, άλλη τόση χρειάζεται ο ίδιος ο τερματοφύλακας απ’το περιβάλλον του. Ο φορ πιστεύει πως όπου κι αν πάει θα σκοράρει, ο επιτελικός πως όπου κι αν παίξει θα μαγεύει. Τον τερματοφύλακα δύσκολα τον βγάζεις από εκεί που τα πράγματα του πάνε καλά.

Το τελευταίο εξηγεί γιατί και ο Ρομπέρτο ήθελε να μείνει. Το έζησε ήδη αρκετές φορές το πέρα-δώθε σε Σαραγόσες, Ατλέτικο, Μπενφίκες και λοιπές Ρεκρατίβο, τους δανεισμούς και τις αμφιβολίες. Στα 27 βρέθηκε να ζει τις μεγαλύτερες στιγμές στην καριέρα του στον Ολυμπιακό. Γιατί να θέλει να βγει ξανά, αμέσως στα ανοιχτά; Μια χαρά λιμάνι, επιτέλους κάτι σταθερό. Και βλέπουμε για το μέλλον.

Δυσεύρετοι

Όλα τα παραπάνω νομίζω εξηγούν και την πλευρά του Ολυμπιακού. Όπως όλες οι μεγάλες ομάδες, οι ερυθρόλευκοι ξέρουν τι σημαίνει να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο κάτω απ’τα δοκάρια και πως είναι όταν για χρόνια ψάχνεις μια μόνιμη λύση και δεν τη βρίσκεις. Το έργο το έζησαν και παλιά, όταν έχασαν τον Σαργκάνη, και πρόσφατα, όταν η αποχώρηση του Νικοπολίδη τους έφερε ξανά στο ψάξιμο.

Κι επειδή εγκλήματα-δώρα σαν κι αυτό που έκανε ο Παναθηναϊκός με τον Νικοπολίδη γίνονται μια φορά στα εκατό χρόνια, αυτή τη φορά ο Ολυμπιακός έπρεπε να πληρώσει. Κι απ’τη στιγμή που τα είχε, καλώς τα έδωσε για τον Ρομπέρτο. Όταν έχεις την ευκαιρία για πολύ καλό στόπερ ή τερματοφύλακα, δεν την αφήνεις να πάει χαμένη. Αυτοί είναι οι πραγματικά δυσεύρετοι, γκολ, ασίστ και πνευμόνια πάντα βρίσκεις.

Γι’αυτό και ο Νικοπολίδης δεν χρειαζόταν πάνω από τέσσερα ματς του Ρομπέρτο για να πει “καλό θα ήταν να μπορούσε ο Ολυμπιακός να τον αποκτήσει”. Γιατί ξέρει πως πάντα φαίνονται πολλά, αλλά τελικά όσα κι αν δίνεις για το τέρμα είναι λίγα.