Ο Κλοπ εγκλώβισε τον Μουρίνιο

Ας ξεκινήσουμε από τα πιο πρόσφατα. Στο χθεσινό chat για το Champions League, το μεγαλύτερο ποσοστό της κουβέντας έγινε για το Μπάγερν-Μπαρτσελόνα και μόλις δύο φορές αναφερθήκαμε στο Ντόρτμουντ – Ρεάλ.

Η πρώτη αφορμή ήταν ένα σχόλιο φίλου που έλεγε να μην βιαζόμαστε να δώσουμε τον τίτλο στους Γερμανούς, γιατί η Ρεάλ ξέρει να παίζει άμυνα, σε αντίθεση με την Μπαρτσελόνα. Η απάντησή μου ήταν με ερωτήσεις: “Αν η Ρεάλ ξέρει τόσο καλά να παίζει άμυνα, γιατί της έκανε πλάκα στην κόντρα η Γιουνάιτεντ; Γιατί η Γαλατάσαραϊ βρήκε τόσες φάσεις στο ‘Μπερναμπέου’ και έβαλε τόσα γκολ στην Τουρκία; Κάτσε να τους δούμε και με την Ντόρτμουντ”.

Η δεύτερη αναφορά ήταν πάλι σε σχόλιο φίλου που ζητούσε να μην προεξοφλούμε πως η Ρεάλ θα παίξει τελικό και τόνισε πως φέτος έχει δώσει βάρος στο Champions League, δεν έχει χειρότερο ρόστερ από την Ρεάλ και πήγε καλά απέναντί της στον όμιλο. Απάντησα πως κι εγώ δεν προεξοφλώ κάτι και σημείωσα πως απέναντι στην Μάλαγα ήταν κακή γιατί είχε τον ρόλο του φαβορί. Την βολεύει να είναι αουτσάιντερ, να αγωνίζεται απέναντι σε ομάδες που θέλουν να την κερδίσουν, πράγμα που φάνηκε στα ματς των ομίλων, κόντρα σε Ρεάλ, Σίτι και Άγιαξ.

Περίμενα ένα τελικό σκορ 4-1; Όχι, θα ήταν γελοίο να υποστηρίξω κάτι τέτοιο. Απλώς, ήταν εμφανές στα μάτια μου πως η Ρεάλ δεν φοβίζει κι η Ντόρτμουντ δεν είναι αμελητέα ποσότητα, που θα παραδοθεί διαδικαστικά. Δεν φτάνεις χωρίς ήττα στους ημιτελικούς “έτσι απλά, επειδή έτυχε”. Κάτι θα κάνεις σωστά.

Προβλήματα

Η πορεία της Ρεάλ μέχρι εδώ ήταν γεμάτη προβληματισμούς. Κόντρα στην Γιουνάιτεντ, αγωνίστηκε επί 146’ με 11 εναντίον 11 κι ήταν προβληματική και σε επίθεση και σε άμυνα. Κόντρα σε οργανωμένη άμυνα, δεν είχε φτιάξει παρά ελάχιστες φάσεις, ενώ ταυτόχρονα η Γιουνάιτεντ έβρισκε διαρκώς φάσεις στην κόντρα, με χαρακτηριστική ευκολία.

Πήρε την πρόκριση χάρις στην συμπεριφορά μετά την κόκκινη, που δικαίως χειροκροτήθηκε ως υποδειγματική, αλλά η συνολική εικόνα δεν ήταν καλή. Στο τότε κείμενο μάλιστα, είχαμε σημειώσει πως οι δηλώσεις του Ζοζέ πως πέρασε η χειρότερη ομάδα δεν έγιναν επειδή ήθελε να δείξει ανώτερος, αλλά γιατί γνώριζε πως η εικόνα της ομάδας του δεν ήταν αυτή που έπρεπε: “Για να φτάσει μέχρι τέλους η Ρεάλ θα πρέπει να βελτιωθεί πολύ κι ο Ζοζέ ήθελε αυτό οι παίκτες του να το ακούσουν αμέσως, πριν καν κοπάσουν οι πανηγυρισμοί”.

Ήρθε το καλύτερο δυνατό ζευγάρωμα στους προημιτελικούς, ο χαμηλός πήχης της Γαλατάσαραϊ. Εύκολη νίκη με 3-0 στο “Μπερναμπέου”, με τους Τούρκους να κάνουν δώρα στα γκολ, αλλά και να βρίσκουν πάμπολλες φάσεις στην επίθεση, με χαρακτηριστική ευκολία. Ταξίδι στην Τουρκία, απόλυτα διαδικαστικός ο αγώνας, ειδικά με το 0-1 του Ρονάλντο νωρίς. Παρόλα αυτά, τρία γκολ η Γαλατάσαραϊ, ευκαιρίες, χαμός, μέχρι και σωστά ακυρωθέν γκολ για να γίνει το 4-1 και να πάρει φωτιά το γήπεδο.

Καμία ουσιαστική βελτίωση σε σχέση με την εικόνα κόντρα στην Γιουνάιτεντ. Ακόμα και στους ομίλους, η Ρεάλ νίκησε μόνο δύο φορές τον Άγιαξ (που έκανε μόλις τέσσερις πόντους) και την Σίτι στην Μαδρίτη, στο τελευταίο λεπτό του αγώνα. Γιατί να μην χάσει κι από την μόνη αήττητη ομάδα του Champions League;

Ρεάλ

Ο Ζοζέ είναι δεδομένο πως φοβήθηκε το ματς κι αυτό φάνηκε από την ταυτόχρονη παρουσία των Αλόνσο, Μόντριτς, Εζίλ. Τρεις χαφ, που έκαναν την Ρεάλ να αμύνεται περισσότερο με 4-3-3 παρά με 4-2-3-1, και να έχει πιο ενισχυμένο το κέντρο της, για ασφαλέστερη κατοχή κι έλεγχο του ματς. Δεν πέτυχε τίποτα απ’ αυτά, κυρίως γιατί η Ντόρτμουντ αποδείχθηκε πολύ καλύτερη της Ρεάλ ακριβώς στο παιχνίδι των Μαδριλένων.

Η Ρεάλ του Μουρίνιο δεν κυνηγάει την κατοχή και τις μεγάλες χρονικά επιθέσεις, ενώ επιπλέον το ότι δεν έχει τρόπους να ανοίγει με υπομονή μαζικές άμυνες, φάνηκε και κόντρα στην Γιουνάιτεντ. Το παιχνίδι της είναι η μεγάλη ένταση, με πίεση απ’όλους στην μπάλα, το transition, με την μπάλα να μεταφέρεται αστραπιαία στους φορ για να τελειώσουν τις φάσεις. Ακόμα κι όταν η Ρεάλ γίνεται κάτοχος της μπάλας χαμηλά στο δικό της μισό, δεν προτιμάει να χτίσει επίθεση με πολλούς παίκτες, αλλά να ταξιδέψει γρήγορα την μπάλα με τον Αλόνσο.

Κυριαρχία

Σ’ ’αυτό ακριβώς το παιχνίδι, στην υψηλή ένταση, με τον αντίπαλο να έχει ακριβώς την ίδια λογική, ισοπεδώθηκε. Φάνηκε από τα πρώτα κιόλας λεπτά, πριν καν έρθει το 1-0. Οι μέσοι της Ρεάλ υπέφεραν από τους αντίστοιχους των Γερμανών, οι στόπερ της Ντόρτμουντ κέρδιζαν τις μονομαχίες και δεν άφηναν την μπάλα να ακουμπήσει στην επίθεση, η άμυνα των Ισπανών βρισκόταν διαρκώς υπό την απειλή της φάσης που θα έρθει μετά από κλέψιμο ή κερδισμένη μονομαχία, η μπάλα ακουμπούσε με ευκολία σε Ρόις, Γκέτσε και Λεβαντόβσκι.

Από τη στιγμή που η Ντόρτμουντ κυριαρχούσε σ’αυτό το παιχνίδι, το μόνο που έμενε να κάνει ήταν να αμυνθεί σωστά στα στημένα, γιατί ξέραμε πως απέναντι σε οργανωμένη άμυνα, η Ρεάλ δεν μπορεί να φτιάξει και πολλά πράγματα. Το έκανε κι έτσι η μοναδική ευκαιρία των φιλοξενούμενων στην κανονική ροή του αγώνα ήταν η κάθετη στον Ρονάλντο στις καθυστερήσεις, με τον τερματοφύλακα να προλαβαίνει. Φάση που ήρθε περισσότερο εξαιτίας της απειρίας των παικτών της Ντόρτμουντ και τις αδυναμίας τους να “σβήσουν” το ματς.

Για όλα αυτά δεν χρειάζονται τα γραφήματα που βάζουμε συνήθως μετά από τέτοια ματς. Θα χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα μόνο τα νούμερα του Εζίλ. Αγωνίστηκε 90’ λεπτά, είχε μόλις 69% στις πάσες και βρήκε συμπαίκτη στην αντίπαλη περιοχή μόλις δύο φορές. Δεν έκανε ούτε ένα σουτ, έστω και άστοχο, δεν έκανε ούτε μία σέντρα, έστω και άστοχη, δεν επιχείρησε ούτε μια ντρίμπλα, έστω και αποτυχημένη, δεν έκανε ούτε ένα τάκλινγκ, έστω και χαμένο. Ισοπεδώθηκε, τον πάτησαν, πέρασαν από πάνω του.

Δίκαια

Το χειρότερο για την Ρεάλ, και ταυτόχρονα παράσημο για την Ντόρτμουντ, είναι πως αμφότερες επηρεάστηκαν ελάχιστα από το γκολ – δώρο του Χούμελς. Η Ρεάλ είχε την ευκαιρία να πάει στα αποδυτήρια με καλό σκορ, να βρει τη συνοχή της, να αμυνθεί πιο χαμηλά και να χτυπήσει αυτή στην κόντρα. Η Ντόρτμουντ είδε ένα αβίαστο λάθος να την φέρνει στο “κακό” 1-1, παρότι το πρώτο ημίχρονο ήταν όλο δικό της, θα ήταν λογικό να χάσει την ψυχολογία της και να παρουσιαστεί πιο ευάλωτη στο 2ο ημίχρονο, αφού πλέον έπρεπε σώνει και ντε να βρει γκολ.

Δεν συνέβη τίποτε απ’αυτά, η Ντόρτμουντ συνέχισε να κυριαρχεί, η Ρεάλ να παραπαίει. Δέκα λεπτά μετά τη σέντρα στην επανάληψη το σκορ ήταν 3-1, 22 λεπτά μετά ήταν 4-1. Ούτε περίεργο, ούτε “μαγικό”, απολύτως σωστό και δίκαιο. Walkover που λένε και στο Νησί.

Κι αν η Ρεάλ έχει ακόμα κάποιες ελπίδες (εκτός του “όλα γίνονται”) είναι για τρεις λόγους. Την απειρία των παικτών της Ντόρτμουντ, το μικρό ρόστερ της ομάδας του Κλοπ και κυρίως την αδυναμία των Γερμανών να λειτουργήσουν το ίδιο καλά σε πιο χαμηλή ένταση, να σβήσουν το ματς, όταν χρειάζεται.

ΥΓ: Για το Μπάγερν-Μπαρτσελόνα θα μιλήσουμε στο επόμενο κείμενο, παρότι δεν έχει πολλά μυστικά, ούτε σηκώνει μεγάλη ανάλυση. Αξίζει, όμως, να σημειωθούν κάποια πράγματα για το πως έφτασαν οι δύο ομάδες στο 4-0 που μοιάζει ορόσημο και για τις δύο και για την στρεβλή οπτική που έχουμε για τους Καταλανούς, ακόμα και στις αποτυχίες τους. Μέχρι τότε, είναι νομίζω χρήσιμο το κείμενο που ανέβηκε πριν τη σέντρα στο Μόναχο, που εξηγεί αρκετά απ’ όσα είδαμε ή δεν είδαμε στο χορτάρι.

Διαβάστε ακόμη

Ντόρτμουντ – Ρεάλ Μαδρίτης 4-1

Μουρίνιο: “Το ποδόσφαιρο απένειμε δικαιοσύνη”

Κλοπ: “Ήμασταν σαν τον Ρομπέν των Δασών και κλέψαμε από τους πλούσιους”

Λεβαντόβσκι: “Τρέλα!”

Διεθνής Τύπος: “Πανωλεθρία για Ρεάλ”