Ο Ζαρντίμ, ο Σίλβα και η ματιά που άλλαξε

Ο κόσμος αποδοκίμασε μετά τη λήξη του αγώνα του Ολυμπιακού με τον Παναιτωλικό. Στα site ανέβηκαν κείμενα που μιλούσαν για το χειρότερο παιχνίδι του Ολυμπιακού στο φετινό πρωτάθλημα, για παίκτες ξενερωμένους απ’τον αποκλεισμό, για αγγαρεία, κτλ. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχουν κυκλοφορήσει οι εφημερίδες της Δευτέρας, αλλά με ασφάλεια υποθέτω πως θα κινηθούν στο ίδιο μήκος κύματος.

Τι διαφορετικό είχε απ’το ματς με τον Ηρακλή

Να με συγχωρέσουν, αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω. Όχι γιατί μου άρεσε ο Ολυμπιακός με τον Παναιτωλικό. Δεν συμφωνώ πολύ απλά γιατί δεν είδα κάτι διαφορετικό απ’όσα δείχνει η ομάδα του Σίλβα στα περισσότερα απ’τα φετινά της ματς στο πρωτάθλημα. Εκτός απ’το τελικό σκορ, που ήταν το πιο φτωχό απ’τις 13 φετινές νίκες του Ολυμπιακού, τι το τόσο διαφορετικό έκαναν οι ερυθρόλευκοι απ’όσα κάνουν συνήθως;

Δεν κατάφεραν να φτιάξουν καθαρές ευκαιρίες απέναντι σε οργανωμένη άμυνα και βρήκαν το γκολ που τους έδωσε το προβάδισμα με φάση που συνδύαζε τον κλασικό τρόπο που ανοίγει φέτος το σκορ ο Ολυμπιακός: ή στημένη φάση ή σουτ έξω απ’την περιοχή. Κι αν ο Τσόρι είχε ευστοχήσει στο πέναλτι, ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να έχει νικήσει με 2-0.

Τι διαφορετικό απ’ότι έγινε στο 2-0 με τον Ηρακλή στο Φάληρο; Ένα γκολ στο πρώτο ημίχρονο από στημένη φάση (Μιλιβόγεβιτς) κι άλλο ένα στο δεύτερο. Πιστεύετε πως αν θυμηθείτε τα highlights θα δείτε κάποια τεράστια διαφορά απ’τον αγώνα με τον Παναιτωλικό;

Πρώτο γκολ με στημένα, μακρινό σουτ ή πέναλτι

Αυτός είναι εν πολλοίς ο φετινός Ολυμπιακός και σίγουρα αυτός είναι στα τελευταία του ματς για το πρωτάθλημα. Δυσκολία στην παραγωγή καθαρών ευκαιριών, λύσεις από στημένα, μακρινά σουτ ή αντεπιθέσεις. Με τον Ατρόμητο το πρώτο γκολ (και το δεύτερο) ήρθε από στημένο με τον Μποτία. Με τον Ηρακλή από στημένο με τον Μιλιβόγεβιτς. Με τον Αστέρα με πέναλτι. Με τον Πανθρακικό με φάουλ του Ντουρμάζ και την Κυριακή με σουτ έξω απ’την περιοχή μετά από κόρνερ.

Μόνο κόντρα στη Βέροια ο Ολυμπιακός προηγήθηκε με γκολ που ήρθε στην κανονική ροή του αγώνα και προφανώς θυμάστε πως ήταν το κατά τύχη γκολ του Ιντέγε. Κι ο μοναδικός αγώνας απ’αυτούς τους έξι που οι ερυθρόλευκοι είχαν για ένα διάστημα καλή επιθετική λειτουργία και έφτιαξαν φάσεις απέναντι σε οργανωμένη άμυνα ήταν απ’το 45’ μέχρι το 71’ κόντρα στον Αστέρα.

Ακόμα κι αν γυρίσουμε πιο πίσω, θα θυμηθούμε τον Ολυμπιακό να προηγείται με στημένη φάση κόντρα στην ΑΕΚ και να μην έχει άλλη ευκαιρία μέχρι το 65’, πριν τη διαλύσει στην κόντρα μετά την περίφημη αλλαγή του Δέλλα. Στην Τούμπα μία αντεπίθεση και ένα στημένο, στην Ξάνθη πρώτο γκολ με σουτ έξω απ’την περιοχή, με τον Λεβαδειακό πρώτο γκολ η freak κόντρα πάνω στον Μιλιβόγεβιτς.

Ο Ολυμπιακός είναι απόλυτα συνεπής στα θέλω και τα μπορώ του. Κι ακόμα κι αν συμφωνήσουμε πως το 1-0 με τον Παναιτωλικό ήταν η χειρότερη φετινή του εμφάνιση, τότε θα πρέπει να συμφωνήσουμε πως δεν διαφέρει δα και τόσο πολύ από αρκετές άλλες μέσα στη σεζόν.

Μόνη διαφορά η φρεσκάδα

Να βρούμε πραγματικές διαφορές; Ναι, υπάρχει μία κι έχει να κάνει με τα τρεξίματα και την ένταση που βγάζει συνολικά. Στο ξεκίνημα της σεζόν ο Ολυμπιακός ήταν τουλάχιστον ομάδα που αφού προηγηθεί έβρισκε φάσεις στην κόντρα μετά από πίεση και κλεψίματα. Σ’αυτό ναι, υπάρχει αισθητή διαφορά στο τελευταίο διάστημα και προφανώς έχει να κάνει με το μη-rotation του Σίλβα.

Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως οι αποδοκιμασίες και τα σχόλια που ακολούθησαν αφορούσαν απλώς και μόνο την έλλειψη ροτέισον. Αφορούσαν την εικόνα και την απόδοση και αν δικαιολογούνται μετά το 1-0 με τον Παναιτωλικό, τότε θα έπρεπε να υπάρχουν και μετά το 2-0 με τον Ηρακλή.

Η ματιά άλλαξε

Δεν άλλαξε ξαφνικά ο Ολυμπιακός. Αυτό που άλλαξε είναι η ματιά των απ’έξω. Η πρόκριση-υπέρβαση στο Champions League δεν ήρθε, οι νίκες με Άρσεναλ, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ μοιάζουν αυτή τη στιγμή μακρινές, το ρεκόρ των συνεχόμενων νικών πέρασε κι αυτό. Ξαφνικά αφαιρέθηκε το πρίσμα “η σεζόν είναι φανταστική, όλα μας αρέσουν και τα χειροκροτάμε” και έμεινε η πραγματικότητα. Ίδια ήταν και πριν, απλώς τώρα ξαφνικά δεν αρέσει.

Μπορεί να παραξενεύει κάποιους, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Ο Ολυμπιακός έχει ελάχιστες διαφορές απ’την ομάδα που ενθουσίαζε κι αυτές έχουν να κάνουν με φρεσκάδα, ένταση, τρεξίματα. Η φιλοσοφία, ο τρόπος που δουλεύεται απ’τον προπονητή του ως κλασική reactive ομάδα, ο τρόπος που σκοράρει, τα χαρακτηριστικά, όλα είναι ίδια με την εποχή της αποθέωσης.

Η ματιά άλλαξε, όχι η ομάδα.

Και ροτέισον και να κερδίζει παντού

Για να επιστρέψουμε και στο ροτέισον που δεν έχει γίνει, τα πράγματα είναι λίγο οξύμωρα. Γιατί αυτό συμβαίνει όταν ζητάς από έναν 38χρονο προπονητή να κερδίζει παντού και πάντα, στην πορεία προκύπτει και ο στόχος ενός ρεκόρ συνεχόμενων νικών και μετά του λες “καλά, δεν μπορούσες να δοκιμάσεις κι άλλους;”

Δεν στέκει. Γιατί οποιοσδήποτε βρισκόταν στη θέση του Σίλβα και σ’αυτές τις συνθήκες, θα έβαζε όσο περισσότερους απ’τους βασικούς μπορούσε. Τον Ιντέγε στην κορυφή, τον Φορτούνη πάντα βασικό, τον Ντουρμάζ (που δεν είναι στο Champions League) μαζί με έναν εκ των Πάρντο-Σεμπά, τους ίδιους στην άμυνα, στο κέντρο, κτλ.

Και ροτέισον και ευκαιρίες σε μικρούς και μόνο νίκες δεν πάνε μαζί. Άλλωστε, δεν θυμάμαι παρόμοια γκρίνια πριν από έναν μήνα. Τώρα προέκυψε, γιατί τώρα άλλαξε η ματιά.

Που θα φτάσει η γκρίνια;

Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον το από εδώ και πέρα. Είμαι πραγματικά περίεργος να δω αν η γκρίνια φτάσει σε σημείο να αγγίξει τον τρόπο που είναι φτιαγμένος να παίζει ο Ολυμπιακός, πέντε μήνες μετά την έναρξη της σεζόν.

Θα είναι ένα ακόμα ερυθρόλευκο παράδοξο, να μαζέψει γκρίνια ο Σίλβα που δεν παράγει περισσότερα η ομάδα του και δεν είναι τόσο ελκυστική στο μάτι, όταν ο ίδιος χτίζει απ’την αρχή μια ομάδα αντεπιθέσεων και όταν το ρόστερ δεν έχει παίκτες που θα παίξουν στο πλάι θα δώσουν οι ίδιοι τη μεγαλύτερη επιθετική απειλή, το πιο ωραίο στο μάτι.

Ο Ζαρντίμ και η λογική

Άλλωστε, κάτι παρόμοιο συνέβη και σ’έναν έτερο Πορτογάλο, με παρόμοια ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Ο Ζαρντίμ βγήκε τρίτος στον όμιλο και έφυγε αήττητος τον Ιανουάριο. Είχε χειρότερο υλικό απ’αυτό του Σίλβα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο τωρινός προπονητής του Ολυμπιακού έχει παίκτες στα άκρα για να κάνουν πολλά περισσότερα.

Αν πρέπει να υπάρχει ένα παράπονο, αυτό αφορά τη φρεσκάδα και την ένταση που έβγαζε ο Ολυμπιακός αφού έβρισκε το προβάδισμα. Στοιχείο που πλέον δεν έχει και μπορεί να βρει με ένα σχετικό ροτέισον. Αυτή η απαίτηση έχει μια λογική.

Το να ζητάς διαφορετικό ποδόσφαιρο επειδή μετά από πέντε μήνες κατάλαβες πως αυτό που παίζει η ομάδα σου δεν σε ικανοποιεί είναι μάλλον παράλογο. Αλλά δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα συμβεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Σταύρος Γεωργακόπουλος: Ο Σίλβα, τα παράπονα και το λίφτινγκ του Γενάρη

Διονύσης Βερβελές: Οι επαγγελματίες και τα… παιδιά της αγγαρείας