Μέσι ή Τζόρνταν: Ποιος είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών;
Λιονέλ Μέσι ή Μάικλ Τζόρνταν; Ο απόλυτος μύθος ενός αθλήματος ή ο ισοπεδωτής κάθε ρεκόρ και θεμελιωτής μιας νέας γενιάς; Το Contra.gr αναζητεί τον κορυφαίο των κορυφαίων και σας ζητά να ψηφίσετε.
Ήταν Μάρτιος του 2012, όταν ο Λιονέλ Μέσι είχε σκοράρει για 234η φορά με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα και με το όγδοο χατ τρικ εκείνης της σεζόν έπαιρνε το στέμμα του πρώτου σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου. Στα 113 χρόνια ιστορίας, μόνο το “πυροβολικό” της δεκαετίας του ’40 και του ’50, Θέσαρ Ροντρίγκεθ, είχε καταφέρει να σημειώσει περισσότερα γκολ από τον -τότε- 24χρονο Αργεντινό.
Η σύγκριση του Πεπ Γκουαρδιόλα, αναπόφευκτη: “Υπάρχουν ελάχιστοι παίκτες που κυριαρχούν κατ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά αυτός το κάνει. Μπορείς να τον συγκρίνεις τέλεια με τον Μάικλ Τζόρνταν” . Μία ημέρα μετά από την πέμπτη κατάκτηση της “Χρυσής Μπάλας”, τα λόγια ενός από τους κορυφαίους προπονητές στην ιστορία του αθλητισμού δεν μοιάζουν και τόσο βλάσφημα.
Δεν θέλει να χάνει λεπτό
Έναν χρόνο πριν, στις 5 Ιανουαρίου του 2015, τα ισπανικά ΜΜΕ αναζητούσαν τον Λιονέλ Μέσι. Ο ηγέτης της Μπαρτσελόνα απουσίασε από την προπόνηση με πρόφαση μια γαστρεντερίτιδα, αλλά η πραγματικότητα δεν άργησε να αποκαλυφθεί: ήταν εκνευρισμένος από την παραμονή στον πάγκο για το 1ο ημίχρονο του αγώνα με τη Ρεάλ Σοθιεδάδ στο “Ανοέτα”.
Ο Λουίς Ενρίκε δεν τον χρησιμοποίησε στο βασικό σχήμα, αφού είχε προπονηθεί μόλις δύο φορές μετά από την επιστροφή του από την Αργεντινή, όπου βρέθηκε για τις εορταστικές διακοπές, αλλά κυρίως διότι είχε τσακωθεί μαζί του και λίγο έλειψαν να έρθουν στα χέρια. Αιτία; Ένα φάουλ που δεν πήρε ο Αργεντινός κατά τη διάρκεια της προπόνησης, με συνέπεια αμφότεροι να λύνουν το ζωνάρι, προτού τους χωρίσει ο Νεϊμάρ.
Σε μία σεζόν που ο συναγωνισμός στους “μπλαουγκράνα” είχε εκτοξευθεί, μετά και από το τέλος της τιμωρίας του Λουίς Σουάρες που έφερε μετάθεση θέσης στον Μέσι και επιστροφή στην αριστερή πτέρυγα, ο ηγέτης των Καταλανών έπρεπε να στείλει το μήνυμα: ήταν εκεί και θα ήταν εκεί για όσο ο ίδιος σχεδίαζε.
Η ανταγωνιστικότητά του ήταν φανερή σε κάθε προπόνηση, όπου έχει φτάσει σε σημείο να πάει με δικές του μπάλες για να κάνει επιπλέον εξάσκηση στα σουτ. Ήταν πρόδηλη σε κάθε ανακοίνωση συνθέσεων επαναληπτικού αγώνα Copa del Rey, όπου συγκαταλέγεται το όνομά του, όσο αχρείαστος κι αν είναι. Και φυσικά, η ανταγωνιστικότητά του “κραυγάζει” στην αναζήτηση του τελευταίου αγώνα που βγήκε ως αλλαγή χωρίς να είναι τραυματίας: 21 Οκτωβρίου 2014, στην εντός έδρας νίκη κόντρα στον Άγιαξ για το Champions League. Ο προηγούμενος; 15 Φεβρουαρίου 2014, στο 6-0 επί της Ράγιο Βαγεκάνο για το πρωτάθλημα. Πριν από αυτό; 24 Σεπτεμβρίου 2013, στο 4-1 επί της Ρεάλ Σοθιεδάδ για την Primera Division.
Η Μπαρτσελόνα νικάει με πέντε, έξι, επτά ή και οκτώ γκολ διαφορά και ο Μέσι βρίσκεται στο χορτάρι μέχρι και τις καθυστερήσεις του 2ου μέρους. Δεν καταδέχεται να γίνει αλλαγή, παρότι καταγράφει σταθερά πάνω από 55 αγώνες ετησίως με σύλλογο και εθνική, χωρίς να ξεκουράζεται τα καλοκαίρια εξαιτίας Μουντιάλ και Κόπα Αμέρικα.
Έβριζε τον Μάτζικ, ο Τζάκσον τον άλλαζε ομάδα
Εάν μπορεί να συγκριθεί με κάτι αυτή η “φλόγα” για το παιχνίδι, είναι με την αντίστοιχη που κυρίευε τον Μάικλ Τζόρνταν καθ’ όλη τη διάρκεια της δικής του πορείας. Σύμφωνα με το βιβλίο του Σαμ Σμιθ ” The Jordan Rules“, του είχε απαγορευτεί η είσοδος στην αίθουσα βαρών των Σικάγο Μπουλς, διότι οι προπονητές γνώριζαν ότι θα επιχειρούσε να σηκώσει περισσότερα κιλά από τους φόργουορντ ή τους σέντερ της ομάδας, που ήταν πιο ψηλοί και πιο δυνατοί από εκείνον, με συνέπεια να κινδυνεύει να τραυματιστεί.
To 1992, το ” καλύτερο παιχνίδι που δεν είδε κανείς” (ένα προπονητικό διπλό της Dream Team μετά από μία όχι και τόσο άνετη φιλική νίκη επί της Γαλλίας πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες) εξελίχθηκε σε μία ιστορική μονομαχία δύο πεντάδων hall of famers, με αρχηγούς τον Τζόρνταν από τη μία και τον Μάτζικ Τζόνσον από την άλλη. Το trash talking του “Air” στον άνθρωπο από τον οποίο κατά τα φαινόμενα θα έπαιρνε τη σκυτάλη του G.O.A.T. θα έκανε κάθε άλλον παίκτη να χαμηλώνει το κεφάλι από ντροπή. Όχι και τον Τζόρνταν, όμως, που ακόμα και στο “οικογενειακό” διπλό (έστω κι αν αυτό είναι το παιχνίδι μπάσκετ που απόλαυσε περισσότερο από κάθε άλλο, όπως εξομολογήθηκε αργότερα) θέλει να κερδίζει. Τον οποιονδήποτε.
Ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό του, όπως φρόντιζε γι’ αυτό ο προπονητής των “ταύρων”, Φιλ Τζάκσον, ο οποίος συνήθιζε να αλλάζει ομάδες τον Τζόρνταν στα διπλά, ώστε να “ψαλιδίσει” τη διαφορά που ο ίδιος έχτισε με την προηγούμενη πεντάδα στην οποία έπαιζε. Ορισμένες φορές, μάλιστα, ο Τζάκσον δεν κρατούσε σκορ ή κρατούσε εσκεμμένα λάθος τους πόντους, κάτι που αναπόφευκτα εξόργιζε τον μεγαλύτερο νικητή στην ιστορία του αθλήματος και ίσως του αθλητισμού.
Το ύψος, η αγάπη για το άθλημα και η κοινή αντιμετώπιση
Οι ομοιότητες των δύο δεν σταματούν εδώ και δεν αφορούν απλά την καλά αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους χαρά του παιχνιδιού, την αγνή, αυθεντική αγάπη γι’ αυτό που υπηρετεί ο καθένας. Ο τρόπος που πανηγυρίζει τα (αμέτρητα) γκολ ο Μέσι, παρέα με τους φίλους του στην ομάδα, είναι ενδεικτικός. Ο τρόπος με τον οποίο εγκατέλειψε το μπάσκετ ο Τζόρνταν το 1994, όταν φυσιολογικά έχασε το κέφι του μετά από τη δολοφονία του πατέρα του, μαρτυρά εξίσου τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το άθλημά του.
Παρεμφερείς καταστάσεις εντοπίζονται και στις δυσκολίες που αντιμετώπισαν αμφότεροι στα νιάτα τους εξαιτίας του αναστήματός τους. Δεν είναι μόνο ο Μέσι, που ως γνωστόν αντιμετώπισε πρόβλημα με το ύψος του σε ηλικία 11 ετών, όταν κοίταζε τον κόσμο μόλις από τα 145 εκατοστά, και χρειάστηκε να αναλάβει η Μπαρτσελόνα τη θεραπεία του με ενέσεις λεβοθυροξίνης κόστους 1.000 ευρώ η μία, ώστε να φτάσει μέχρι το 1,70μ. Ο Τζόρνταν, από την πλευρά του, είχε φτάσει μόλις στα 1,80μ. ως δευτεροετής στο γυμνάσιό του, με συνέπεια να “κοπεί” από την ομάδα του σχολείου, αφού θεωρείτο πολύ μικρός.
Η προσπάθεια εξουδετέρωσής τους από τον αντίπαλο, επίσης ένα κοινός τόπος στην καριέρα τους. Για τον Τζόρνταν δημιουργήθηκε ολόκληρη ειδική στρατηγική (” Jordan Rules“) από τους Ντιτρόιτ Πίστονς στα τέλη του ’80, όταν τα “κακά παιδιά” επιχειρούσαν με ντουμπλαρίσματα στο μαρκάρισμα και μπόλικο ξύλο να εκνευρίσουν τον “Air” και να τον κάνουν να χάσει την αυτοσυγκέντρωσή του. Απέτυχαν παταγωδώς, αφού ο MJ σπάνια έπεφτε στην παγίδα και η απάντησή του ήταν απλή: καλάθι μετά από καλάθι. Ομοίως, τα μαρκαρίσματα στον Μέσι ποτέ δεν είναι ατομικά και ποτέ δεν είναι ήπια. Ποτέ, όμως, δεν έχουν αποτέλεσμα, αφού ακόμα και τα πιο σκληρά εξ αυτών, ο Αργεντινός καταφέρνει να τα αποφεύγει, χωρίς να γκρεμίζεται καν στο έδαφος.
Ακόμα και το εμπορικό πλασάρισμά τους κοντοφέρνει σε ορισμένα επίπεδα. Από τη μία υπάρχει η πρωτοποριακή ” Jordan Family” της “Nike”, όπου κορυφαίοι αθλητές συγχρωτίζονται κάτω από τη “χρυσή αγελάδα” της εταιρίας. Από την άλλη, η “Adidas” έπραξε το ίδιο με την ” Team Messi“, ένα “παγκόσμιο κίνημα φιλάθλων για τον εορτασμό όλων όσων έχουν να κάνουν με τον Μέσι”, όπως αναφέρεται στα πολυμελή προφίλ της “ομάδας” στα social media.
Προσπαθούσαν να επιβάλλουν τα “θέλω” τους στις διοικήσεις
Ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο που φέρνει κοντά τους δύο μοναδικούς πρωταθλητές, έχει να κάνει με αυτήν καθ’ αυτήν την ιδιότητά τους: είναι οι κορυφαίοι και απολαμβάνουν ένα ξεχωριστό status quo. Είναι οι κορυφαίοι και είχαν το δικαίωμα να το δείχνουν με τις πράξεις τους, ακόμα κι αν αυτές έρχονταν σε αντίθεση με τα “θέλω” της ομάδας τους.
Ο “κολλητός” του Μέσι στον αγωνιστικό χώρο, Νεϊμάρ, δεν θα πατούσε ποτέ το πόδι του στη Βαρκελώνη εάν δεν το επέτρεπε ο Αργεντινός. Ερωτήθη, έδωσε την έγκριση και ο Βραζιλιάνος (μετά από το γνωστό σίριαλ με τη Ρεάλ Μαδρίτης) υπέγραψε στους Καταλανούς, φροντίζοντας από τις πρώτες δηλώσεις του να αποδεχθεί την “μπλαουγκράνα” ιεραρχία. “Ο Μέσι είναι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου και θέλω να βοηθήσω να παραμείνει”, είχε δηλώσει στην παρουσίασή του τον Ιούνιο του 2013 ο νυν αρχηγός της εθνικής Βραζιλίας.
Μαζί με τον Νεϊμάρ, στο “Καμπ Νόου” είχε αφιχθεί και ένας προπονητής, ο διάδοχος του Τίτο Βιλανόβα, με προϋπηρεσία σε Νιούελς Ολντ Μπόις, εθνική Παραγουάης και Λιμπερτάδ. Ήτοι, ένας προπονητής που δεν είχε τη “βιτρίνα” για να αναλάβει έναν σύλλογο που πάτησε σε ανεξερεύνητες κορυφές και αναζητούσε ένα σκοινί ασφαλείας για να μην χαθεί στον ρήγμα που προκαλούσε ο Ζοζέ Μουρίνιο. Μόνο που αυτός ο τεχνικός, ο Χεράρδο Μαρτίνο, είχε μία σημαντική παράμετρο στο βιογραφικό του: προέρχεται από το Ροσάριο, την πόλη της Αργεντινής που περηφανεύεται πως γέννησε τον Μέσι. Η πεποίθηση ότι προσελήφθη αποκλειστικά για τις (αδιαμφισβήτητες) ομοιότητες στην τακτική και τη φιλοσοφία με τους προκατόχους του χάθηκαν από τη στιγμή που ο πατέρας του Μέσι άρχισε να εξαίρει την επάρκεια του Μαρτίνο (του προπονητή της εθνικής Αργεντινής) για τη θέση…
Η φωνή του Μέσι δεν ακούγεται στα δημοσιογραφικά μικρόφωνα, ωστόσο φέρεται να ακούστηκε στα αυτιά του προέδρου της ομάδας, Τζουζέπ Μαρία Μπαρτομέου, αμέσως μετά από το επεισόδιο που είχε με τον Ενρίκε στην προπόνηση πριν από έναν χρόνο. “Ή εγώ ή αυτός”, εκστόμισε ο Αργεντινός στον διοικητικό ηγέτη της Μπαρτσελόνα, σύμφωνα με τα ισπανικά ΜΜΕ. Και μπορεί κάποιοι να κοιτούν το δάχτυλο, δηλαδή το θράσος που μπορεί να έχει ένας ποδοσφαιριστής, ωστόσο αυτό το επεισόδιο με τον Μέσι προκάλεσε την πλήρη μεταμόρφωση της ομάδας. Αυτή η κρίση ξεχείλισε το ποτήρι και οδήγησε στις προεδρικές εκλογές όπου θριάμβευσε (και ενισχύθηκε παρασκηνιακά) ο Μπαρτομέου έναντι του προέδρου που πιστώνεται την ανάδειξη του Μέσι, του Τζουάν Λαπόρτα. Αυτή η κρίση οδήγησε σε ξεκαθάρισμα αρκετών λογαριασμών (με μπροστάρη τον Τσάβι) και κρύψιμο ολίγης σκόνης κάτω από το χαλάκι, με συνέπεια την κατάκτηση του τρεμπλ. Αυτή η κρίση οδήγησε στην ατσάλωση των δεσμών του Μέσι με την Μπαρτσελόνα και στην εξαΰλωση όλων των σεναρίων περί αποχώρησής του.
Εγώ ή αυτός είχε πει ο Μέσι για τον Ενρίκε, την ώρα που ο Τζόρνταν είχε σχέδιο εξόντωσης του Κούκοτς
Αν υπάρχει ένας ακόμα αθλητής με παρεμβατικότητα υπέρ το δέον στις αποφάσεις της ομάδας του, αυτός είναι ο Τζόρνταν. Ο Αμερικανός προσέφερε απλόχερα τη γνώμη του, ακόμα κι όταν δεν του τη ζητούσαν, σχετικά με το ποιοι παίκτες έπρεπε να αποκτηθούν, να μείνουν ελεύθεροι ή να γίνουν ανταλλαγή. Τα θέματα αυτά δεν δίσταζε να τα μεταφέρει και στον δημόσιο λόγο, προκαλώντας “πονοκεφάλους” στον τζένεραλ μάνατζερ των Μπουλς, Τζέρι Κράουζε, και στον ιδιοκτήτη Τζέρι Ράινσντορφ.
Το power struggle ήταν μεγάλο, με τον Τζόρνταν να χρησιμοποιεί τη δημοτικότητα και την αξία του στον οργανισμό για να περάσει τα “θέλω” του. Ωστόσο, όπως αναφέρει το ” Bleacher Report“, οι κινήσεις των Κράουζε και Ράινσντορφ ήταν αυτές που στο τέλος “δημιούργησαν μία ομάδα γύρω από τον Τζόρνταν που, υπό την καθοδήγηση του Τζάκσον, τον κατέστησαν ικανό να κατακτήσει έξι τίτλους σε έξι σερί (σ.σ. γεμάτες) σεζόν”.
Ο Τζόρνταν γενικότερα ήταν γνωστός για το bullying στις μεταγραφές που δεν ενέκρινε και στην παρεμπόδιση της προόδου τους. Ένα παράδειγμα, όμως, ξεχωρίζει από όλα τα άλλα, αφού σε συνεργασία με τον Σκότι Πίπεν (ο οποίος πάλευε για καλύτερο συμβόλαιο), είχε επιχειρήσει να αποτρέψει την απόκτηση του Τόνι Κούκοτς πολύ πριν αυτή επισημοποιηθεί: με το σχέδιο “εξόντωσης” που είχε εκπονήσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης απέναντι στον “εκλεκτό” του “πολέμιου” Κράουζε, για το οποίο είχε γράψει αναλυτικά ο Γιάννης Ζωιτός.
Ένα ακόμα παράδειγμα παρεμβατικότητας του “Air” είναι η παραμονή του Πίπεν στην ομάδα το 1994, όταν τα είχε “σπάσει” με τη διοίκηση και είχε ενημερωθεί ότι θα παραχωρηθεί στους Σιάτλ Σούπερσονικς. “Ο κόουτς Καρλ τον ήθελε πολύ στους ‘υπερηχητικούς’ για να παίξει δίπλα στον Γκάρι Πέιτον. Κατά περίεργο λόγο όμως η στρατηγική της ομάδας του Σιάτλ άλλαξε ξαφνικά και η φερόμενη ως κλεισμένη συμφωνία ακυρώθηκε. Φημολογείται πως ο Τζόρνταν είχε… ειδοποιήσει για την πρόθεσή του (σ.σ. λήξη της σιωπηρής τιμωρίας του) να επιστρέψει προς το τέλος της τρέχουσας σεζόν θέτοντας ως απαράβατο όρο την παραμονή του Πίπεν, άλλη μία πιστοποίηση της εκτίμησης του ενός προς τον άλλον, ανεξάρτητα αν το σενάριο αυτό ουδέποτε επικυρώθηκε από επίσημα χείλη”, έγραφε το Contra.gr προ μηνών, στα γενέθλια του “Ινδιάνου”.
G.O.A.T.; Ερώτημα με πολλές παραμέτρους
Η αναζήτηση του G.O.A.T. of G.O.A.T. είναι μία υπόθεση που δεν εγγυάται αποτελέσματα, τελική έκβαση. Για κάθε ένα σπορ ή αγώνισμα στο οποίο υπάρχει αναντίρρητος κάτοχος του συγκεκριμένου τίτλου (Γιουσέιν Μπολτ, Μάικλ Φελπς, Μοχάμεντ Άλι), υπάρχουν πέντε με διλήμματα ή τριλήμματα κ.ο.κ. (Άιρτον Σένα ή Μίχαελ Σουμάχερ; – Ρότζερ Φέντερερ, Ράφα Ναδάλ, Πιτ Σάμπρας ή οποιοσδήποτε άλλος;).
Στο πιο δημοφιλές άθλημα του κόσμου, λύση δεν έχει δοθεί. Στις περισσότερες λίστες ανά τον κόσμο, το όνομα του Πελέ συνήθως φιγουράρει στην κορυφή, ωστόσο όσο κυλούν τα χρόνια και απομακρυνόμαστε από την ασπρόμαυρη εποχή, φθίνουν και οι αναμνήσεις από τις οποίες διατηρείται ο μύθος του και διογκώνεται (δικαίως ή αδίκως) η αξία των σύγχρονων γητευτών της “στρογγυλής θεάς”. Μεταξύ αυτών, ο Λιονέλ Μέσι, το όνομα του οποίου είναι το μοναδικό τα τελευταία χρόνια που ακούγεται χωρίς αίσθημα αποστροφής δίπλα σε αυτά των κορυφαίων όλων των εποχών. Εξάλλου, ο Αργεντινός μεγαλουργεί στην πιο “δύσκολη” εποχή του αθλήματος, στην πιο ανεπτυγμένη που έχουμε δει, στην πιο απαιτητική και σχολαστική, στην περισσότερο έντονη από κάθε άλλη που έζησαν οι ανταγωνιστές του στέμματος.
Αντιθέτως, ο Τζόρνταν ήταν αυτός που άλλαξε εποχή στο NBA και κατ’ επέκταση στο μπάσκετ, αυτός που το έφερε στη νέα διάστασή του και αυτοδικαίως χρίστηκε “βασιλιάς” του. Πριν από είκοσι χρόνια. Η εξέλιξη, όμως, συνεχίστηκε και το τώρα, ως είθισται, τραβάει με πυγμή το σκοινί στη διελκυστίνδα με το τότε, αμφισβητώντας την πρωτοκαθεδρία του “αέρινου”. Και μαζί με τους σύγχρονους Κόμπε Μπράιαντ, Λεμπρόν Τζέιμς και πιθανόν Στέφεν Κάρι, υπάρχει και το παρελθόν του Τζόρνταν, που λατρεύτηκε υπερβολικά από τους φιλάθλους του αθλήματος και όχι μόνο: Μάτζικ Τζόνσον, Λάρι Μπερντ, Τζούλιους Έρβινγκ ή ακόμα και Γουίλτ Τσάμπερλεϊν.
Σε μία μάχη στατιστικών, ο τελευταίος ίσως να ήταν και ο απόλυτος πρωταγωνιστής στο άθλημα. Όπως και ο Μέσι με τα δεκάδες σημαντικά ρεκόρ σε τόσο μικρή ηλικία, έχοντας πανηγυρίσει ήδη 26 τρόπαια (πέμπτος στη λίστα με Πάολο Μαλντίνι, Αντρές Ινιέστα, Ντάνι Άλβες, δύο πίσω από τον Πελέ και οκτώ πίσω από τον ρέκορντμαν Ράιαν Γκιγκς).
Μόνο που η αναζήτηση του καλύτερου των καλύτερων δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε μία σύγκριση αριθμών. Περιλαμβάνει παραμέτρους ανώτερες από καταγραφή στατιστικής, από καταμέτρηση τίτλων (ή δαχτυλιδιών), από επιδερμικές αναλύσεις περί ηρώων μιας βραδιάς, μιας σεζόν. Κι αν στο τέλος της ημέρας (όντως) επιχειρούμε να βάλουμε στη ζυγαριά μήλα με πορτοκάλια, ενδόμυχα όλοι μας έχουμε προσπαθήσει να το… διαπράξουμε, έστω και σε ανύποπτη στιγμή, ακούσια.
Η γνώμη του γράφοντα για τον G.O.A.T. of G.O.A.T.; Αλφρέδο ντι Στέφανο. Στο poll του Contra.gr, όμως, θα επέλεγα Τζόρνταν. Με κάθε επιφύλαξη…
Το σχόλιο του Θέμη Καίσαρη
Προσωπικά θεωρώ τα ονόματα του Μέσι και του Τζόρνταν συνώνυμα του “κορυφαίος”. Αμφότεροι δεν ήταν μόνο απολύτως θεαματικοί, αλλά ταυτόχρονα ήταν και κυριαρχικοί με πρωτοφανή τρόπο για τα αθλήματά τους.
Ο Τζόρνταν έκανε αυτά που άκουγε πως δεν γίνονται. Του έλεγαν πως ο πρώτος σκόρερ δεν παίρνει το πρωτάθλημα και αυτός συνδύασε δέκα τρόπαια πρώτου σκόρερ με έξι πρωταθλήματα. Του έλεγαν πως κανείς δεν παίρνει τρεις συνεχόμενες φορές τον τίτλο κι αυτός το πέτυχε τρεις φορές. Του έλεγαν να βάλει κι άλλα στο παιχνίδι του εκτός απ’ το άλμα και την ταχύτητα κι εκείνος έφτασε να γίνει τέλειος με πλάτη στο καλάθι, κατάφερε να γίνει ταυτόχρονα ο καλύτερος σκόρερ και ο καλύτερος αμυντικός, ενώ μπορούσε πχ. να τελειώσει σεζόν με μέσο όρο 32,5 πόντους, 8 ριμπάουντ και 8 ασίστ.
Ο Μέσι επίσης κάνει πράγματα που δεν έχουμε ξαναδεί. Ποτέ άλλοτε ένας παίκτης δεν ήταν ταυτόχρονα world class scorer-finisher, world class dribbler, world class passer. Σκοράρει ως ο απόλυτος σκόρερ, ταυτόχρονα ντριμπλάρει ως ο απόλυτος ντριμπλέρ-εξτρέμ και μαζί με αυτά δημιουργεί και πασάρει ως ο απόλυτος δημιουργός.
Η επιλογή είναι δύσκολη, κυρίως λόγω των διαφορών. Ο Τζόρνταν έχει ολοκληρώσει την καριέρα του, ενώ ο Μέσι έχει ακόμα δρόμο μπροστά του. Η άλλη μεγάλη διαφορά είναι πως ο Μάικλ δούλεψε απίστευτα για να φτάσει να γίνει ο καλύτερος, ενώ ο Μέσι μοιάζει απλώς να γεννήθηκε ως τέτοιος.
Η τελευταία μεγάλη διαφορά είναι η φύση των αθλημάτων τους. Το μπάσκετ από μόνο επιτρέπει την κυριαρχία του ενός, του δίνει το δικαίωμα να καθορίσει με τις πράξεις του τον νικητή. Στο ποδόσφαιρο ακόμα και ο καλύτερος στον κόσμο δεν είναι εύκολο να παίρνει διαρκώς μόνος του αγώνες, να κρίνει τρόπαια.
Υπ’ αυτό το τελευταίο πρίσμα, θα δώσω την ψήφο μου στον Μέσι. Η λατρεία μου στον Τζόρνταν είναι πολύ μεγάλη, αλλά ο Μέσι κυριαρχεί με έναν τρόπο που ταιριάζει περισσότερο στο μπάσκετ, παρά στο ποδόσφαιρο. Η δική του κυριαρχία είναι κόντρα ακόμα και στην ίδια τη φύση του αθλήματος, πιο εξωγήινη κι απ’ τα κατορθώματα των δυο τους.
