Η απαίτηση για επιστροφή (και) στην καλή μπάλα
Σε σχέση με την ομάδα των καλοκαιριάτικων φιλικών ήταν μια ΑΕΚ αγνώριστη. Προς το καλύτερο. Αν θυμηθούμε την μίζερη εικόνα σχεδόν σ' όλα τα τεστ προετοιμασίας (με εξαίρεση το καταιγιστικό ημίχρονο στην Καλλιθέα και το επιβλητικό 20λεπτο με την Ομόνοια), το ένα γκολ-ταρίφα που δεχόταν σε κάθε ματς η άμυνα και την εμφανή αδυναμία στην παραγωγή φάσεων, τότε η εμφάνιση στη Φυλή είναι ένα πρώτο μήνυμα. Ότι όλα θα κυλήσουν όπως τα περιμένουν οι φίλοι της ομάδας. Με νίκες και (πολύ πιθανόν) με καλή μπάλα.
Αυτά είναι ούτως ή άλλως τα δυο βασικά ζητούμενα σε τούτο το πρωτόγνωρο ταξίδι στα χαμηλά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η ομάδα να κερδίζει το ένα ματς πίσω απ’ το άλλο και να αρέσει στον κόσμο με το ποδόσφαιρο που λανσάρει. Λένε πολλοί πως θα ‘ναι …αποτυχία αν η ΑΕΚ δεν κλείσει την χρονιά με “28 στα 28”. Εντάξει, μην τα κάνουμε δραματικά, δεν θα’ ναι και του θανατά αν οι νίκες είναι κατιτίς λιγότερες. Και με 25 κερδισμένα ματς, πάλι χαώδης θα είναι η διαφορά από τον δεύτερο. Εδώ η Ρέιντζερς πέρσι στην Σκωτία, σε αντίστοιχη πρωτόγνωρη εμπειρία, για να ανέβει από την τρίτη στη δεύτερη κατηγορία πήρε “μόνο” 25 από τα 36 ματς. Και με 3 ήττες.
Έχει το όνομα και τη φανέλα…
Τα παιχνίδια η ΑΕΚ κουτσά στραβά, ζόρικα ή εμφατικά θα τα κερδίζει. Επειδή έχει το όνομα, τη φανέλα, τη δυναμική και τον κόσμο. Επειδή είναι πολύ μπροστά σε ποιότητα και ταλέντο απ’ όλες τις ομάδες, επειδή λίγο πολύ οι περισσότεροι αντίπαλοι του ομίλου την στόφα του Μανδραϊκού έχουν.
Άρα πάμε στο δεύτερο ζητούμενο που ενδιαφέρει εξίσου (με τα αποτελέσματα) τον οπαδό της ΑΕΚ. Το καλό ποδόσφαιρο. Το θεαματικό, επιθετικό παιχνίδι. Τα πολλά γκολ. Δεν έχει σημασία ότι απέναντι θα βρίσκονται ομάδες περιορισμένων δυνατοτήτων. Αυτό το οποίο μετράει είναι να παίζεις το ποδόσφαιρο εκείνο που θα προσελκύει όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο στο γήπεδο. Να χορταίνει ο άλλος μπάλα, ιδίως μάλιστα όταν έχει χρυσοπληρώσει το διαρκείας ή το απλό εισιτήριο με αντίπαλο τα Ζωνιανά και το Πέραμα. Δεν έχεις άλλον τρόπο να αποζημιώσεις τον ΑΕΚτζή, για την πίκρα που θα φάει δυο χρόνια να βλέπει την ομάδα στην γάμα και βήτα εθνική.
Τα γκολ των Ριβάλντο και Σκόκο…
Άλλωστε παραδοσιακά η ΑΕΚ φημιζόταν για το θεαματικό της παίξιμο, ακόμα και σε πέτρινα χρόνια, σε χρονιές χωρίς τίτλους, με την ομάδα να φορτώνει γκολ τις αντίπαλες άμυνες και συχνά να αναδεικνύει τον πρώτο σκόρερ. Κι αν τα βάλουμε κάτω, χορταστική μπάλα έχει να παρουσιάσει η ΑΕΚ από τη χρονιά του Ριβάλντο. 2007-2008. Μετά άρχισε η μετάλλαξη της ομάδας και η μονοτονία έσπαζε που και που από τις ντρίμπλες και τα γκολ του Σκόκο.
Και πάνω σ’ αυτό το ζητούμενο πηγάζει το ερώτημα: Μπορεί τούτη η ΑΕΚ να παρουσιάσει ελκυστικό ποδόσφαιρο και κατ’ απαίτηση και του αφεντικού της να καθαρίζει τα παιχνίδια με τριάρες και τεσσάρες; Δεν μπορεί κανείς να το πει αυτό με σιγουριά, χρειαζόμαστε κι άλλο δείγμα. Οι 7-8 κλασσικές ευκαιρίες που δεν αξιοποιήθηκαν στη Φυλή δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό σημάδι. Δείτε τη θετική πλευρά, ότι η ομάδα μπορεί να παράξει ευκαιρίες. Να περνά κάθετες, να βγάζει τετ-α-τετ τον φορ με τον επιθετικό, να πλαγιοκοπεί, να προσπαθεί να παίξει κάτω την μπάλα χωρίς γιόμες.
Δίνει εξετάσεις η τεχνική ηγεσία…
Από την άλλη, επειδή σε τούτη την περιπέτεια της ΑΕΚ, πρωτίστως δίνει εξετάσεις η τεχνική ηγεσία και δευτερευόντως ο κάθε καινούριος και άπειρος ποδοσφαιριστής, το ζήτημα είναι να βρει η ομάδα τα πατήματα της επιθετικά. Την χημεία. Δουλειά του Δέλλα είναι να πετύχει για παράδειγμα την αρμονική συνύπαρξη Μπρέσεβιτς-Ντακόλ. Μέχρι στιγμής ο Κροάτης και ο Βραζιλιάνος κουτουλάνε μεταξύ τους. Ας κάνουμε λίγη υπομονή ακόμα, να δούμε αν και κατά πόσο χωράνε μαζί στην ενδεκάδα. Διότι αν αποτύχει τούτο το πείραμα, θα κερδίσει μέτρα στο γήπεδο ο Ανάκογλου. Θα γίνει κλασικό δεκάρι, πιθανόν αυτή να ‘ναι και η θέση του πιο ελπιδοφόρου και χαρισματικού παίκτη της ΑΕΚ.
Ο Κορδέρο ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα. Τα κάνει όλα και συμφέρει. Τρέχει, μαρκάρει, κόβει, μοιράζει. Ο προπονητής ξέρει πάντα καλύτερα, αλλά φαντάζομαι πόσα πράγματα μπορεί να πετύχει δημιουργικά σε τούτη την ΑΕΚ ο Ισπανός, αν έχει δίπλα του ένα κλασικό “εξάρι” (Ρόβα, για να μην πω ακόμα καλύτερα Γεωργέα με την ανεξάντλητη ενέργεια του). Και ασφαλώς πιο μπροστά τον Ανάκογλου.
Η ευχάριστη έκπληξη είναι ο Πλατέλλας. Εκρηκτικός, διεμβολιστής, έχει τσαμπουκά και πάθος, βοηθά και πίσω στα μαρκαρίσματα. Από την άλλη πτέρυγα ο Πόποβιτς είναι ακόμα στα πολύ κάτω αλλά τουλάχιστον στη Γ’ Εθνική η ΑΕΚ θα την χρειαστεί την εμπειρία του. Αρκεί να βρει την χαμένη του έκρηξη, γιατί προς το παρόν δείχνει βαρύς και ασήκωτος.
Η πρώτη παράσαταση στο ΟΑΚΑ…
Εξαιρετικό το γκολ του Σταθάκη, έχει βάλει κι άλλα μακρινά (από φάουλ) με την Ξάνθη ο Αλεξανδρουπολίτης στόπερ, αλλά για τη συνεργασία του με τον Τζανετόπουλο έχω επιφυλάξεις. Κανείς δεν βοηθά ή συμπληρώνει τον άλλο, ίσα ίσα που σου δίνουν την εντύπωση πως είναι επιρρεπείς στο τσαφ απέναντι σε ερασιτέχνες επιθετικούς. Κάποια στιγμή θα μπει στην ομάδα και ο Τσιρίλο που σαφέστατα εμπνέει μεγαλύτερη σιγουριά. Αν όμως καταστεί σε κάθε ματς αναγκαία η παρουσία του 36χρονου Ιταλού, τότε θα πρέπει να θυσιαστεί ένας από τους προωθημένους ξένους.
Η συνέχεια την Κυριακή με Θύελλα. Και το πρώτο στοίχημα, στην παρθενική επίσημη παράσταση στο ΟΑΚΑ, θα είναι η προσέλευση του κόσμου. Στη Φυλή ήταν συγκλονιστική, αν θυμηθούμε ότι στο πρόσφατο παρελθόν σε ματς Σούπερ Λίγκας με τον Θρασύβουλο, δεν ανηφόριζαν προς την Χασιά ούτε οι μισοί. Τα διαρκείας είναι 9.000. Το λογικό θα είναι να κόψει η ΑΕΚ την Κυριακή τουλάχιστον 10.000 εισιτήρια. Ίδωμεν…
Διαβάστε ακόμη:
