Ο ΠΑΟΚ έχει συνέχεια
Όταν ένας παίκτης που αγαπήθηκε παθολογικά από πολύ κόσμο μιας ομάδας αποχωρεί, ιδίως κάτω από τέτοιες συνθήκες, είναι λογικές και αναμενόμενες οι συναισθηματικές εκρήξεις. Μεγάλη φυσιογνωμία ο Γκαρσία, αλλά ο ΠΑΟΚ υπήρχε πριν από τον Γκαρσία και φυσικά θα υπάρχει και μετά απ’ αυτόν, διότι αντιπροσωπεύει πολλά περισσότερα από το όνομα οποιουδήποτε παίκτη.
Άλλωστε, από τον ΠΑΟΚ πέρασαν τεράστιες ποδοσφαιρικές μορφές, Έλληνες και ξένοι, που θαυμάστηκαν από εχθρούς και αντιπάλους και δημιούργησαν τον θρύλο της Τούμπας. Δεν είναι χθεσινή ομάδα για να ταυτιστεί αποκλειστικά με το όνομα ενός ποδοσφαιριστή, όσο σπουδαίος κι εάν είναι αυτός. Ας ήταν και ο Πελέ, που λέει ο λόγος. Ο ΠΑΟΚ κουβαλάει πίσω του ιστορία δεκαετιών και έμβλημα αιώνων. Μην τον μικραίνουμε ασυνείδητα.
Ταυτίστηκαν πλατιές μάζες μαζί του
Είναι γεγονός, βέβαια, ότι ο Γκαρσία άφησε ένα μύθο πίσω του. Η αμφιλεγόμενη προσωπικότητά του, το μποέμ στυλ του και ο δυναμικός, παρορμητικός και αχαλίνωτα πολλές φορές αυθόρμητος χαρακτήρας του, ενθουσίαζε και γοήτευε τις πλατιές μάζες των οπαδών του ΠΑΟΚ. Ταυτίστηκαν μαζί του, τον θεώρησαν δικό τους άνθρωπο και πάντα είσαι απαρηγόρητος όταν χάνεις κάποιον δικό σου.
“Eγώ γιατί να μην παίζω συνέχεια βασικός;”
Όμως, αυτή είναι η ζωή. Το θέμα πήρε μεγάλη δημοσιότητα και δεν μαζευόταν. Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα ήταν αδύνατο να υποχωρήσει η διοίκηση μπροστά στις απαιτήσεις ενός παίκτη, ακόμα και μιας μεγάλης φίρμας, όπως είναι ο Γκαρσία. Είναι αυτονόητα πράγματα αυτά στη λειτουργία μιας ομάδας. Η πειθαρχία είναι πάνω απ’ όλα.
Διότι μετά μπορεί να έλεγε και δικαίως π.χ. ο Λίνο, ή ο Λόρενς, ή ο Κατσουράνης, ή ο Σαλπιγγίδης, ή κάποιος άλλος πρωτοκλασάτος…. «εγώ γιατί να μην παίζω συνέχεια βασικός; Κοροΐδο είμαι;». Κι, έτσι, θα καταργούνταν κάθε έννοια αρχών στα αποδυτήρια. Είναι κανόνας στο ποδόσφαιρο ότι δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις προνομιακά έναν παίκτη, όποιος κι ας είναι, γιατί χαλάς το κλίμα και τις ισορροπίες της ομάδας.
Φοβική και ετεροχρονισμένη διαχείριση
Επαναλαμβάνω, όμως, ότι κακώς το θέμα σερνόταν τόσο καιρό. Το χειρίστηκε ετεροχρονισμένα, φοβικά και λανθασμένα ο Δώνης και η διοίκηση. Έπρεπε από τον Δεκέμβριο, όταν ο Γκαρσία άρχισε να διαμαρτύρεται για το ότι δεν παίζει, να δοθεί μια λύση, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Εάν όντως έθεσε τον όρο «ή βασικός ή δεν παίζω καθόλου» έπρεπε να του πει ο Δώνης ξεκάθαρα και χωρίς μισόλογα πως αυτό δεν γίνεται και να παραπέμψει το θέμα στη διοίκηση. Αλλά δεν το έκανε. Του έδινε και πρόγραμμα, μάλιστα, για το πότε θα τον χρησιμοποιήσει και πόσο.
Τελικά, αφού ο κόμπος έφτασε στο χτένι και απειλούνταν η ηρεμία και οι στόχοι της ομάδας, χρειάσθηκε η παρέμβαση του Ιβάν Σαββίδη. Εννοείται, ότι την απόφαση αποχώρησης του Γκαρσία την πήρε ο Σαββίδης. Δεν είναι κανένα παιδάκι να τον ξεγελάσει ο οποιοσδήποτε.
Ας περιμένουμε να ακούσουμε και τον ίδιο τον Γκαρσία
Συμπερασματικά: οι μεγάλες ομάδες ξεχωρίζουν γιατί διαπνέονται από ανωτερότητα και σοβαρότητα. Η λογική λέει ότι αξίζει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Πάμπλο Γκαρσία για όσα πρόσφερε επί 4,5 χρόνια στον σύλλογο, είχε άδοξο τέλος, θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο το φινάλε του.
Η μοίρα παικτών και ομάδων, όμως, είναι να χωρίζουν ακόμα και απότομα μερικές φορές. Εξάλλου, ίσως να μην ήθελε και ο ίδιος να μείνει, θεωρώντας αδύνατη την συνύπαρξή του με τον Δώνη. Ας περιμένουμε να τον ακούσουμε στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του για να δούμε τι σκέφτεται.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο ΠΑΟΚ έχει συνέχεια. Για πρώτη φορά στην ιστορία του, εκτός από πολύ κόσμο και δυναμική, έχει και πλούσιο και ισχυρό μεγαλομέτοχο, που δεν μασάει τα λόγια του, ούτε φοβάται τις συγκρούσεις. Με ή χωρίς Γκαρσία, σε αντίθεση με τις μαύρες εποχές που ζούμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο, οι προοπτικές για τον ΠΑΟΚ είναι ευοίωνες.
Διαβάστε ακόμη:
