Πώς ο Μαρινάκης έγινε πιο… πρόεδρος
Ο Σταύρος Γεωργακόπουλος σχολιάζει τα όσα είπε ο Μίτσελ στην πρόσφατη συνάντηση με τους δημοσιογράφους και αφορούσαν τον Βαγγέλη Μαρινάκη.
Ψωμί για μια βδομάδα τουλάχιστον έδωσε ο Μίτσελ στους ρεπόρτερ του Ολυμπιακού με τις ουσιώδεις, αλλά και εμπνευσμένες ατάκες του στη διάρκεια του… καφέ που παρέθεσε μεσοβδόμαδα στις εγκαταστάσεις του Ρέντη, με δική του πρωτοβουλία. Κι αυτό το τελευταίο έχει τη δική του σημασία, καθώς σημαίνει δύο πράγματα.
Πρώτον ο κόουτς ένιωσε την ανάγκη να μιλήσει, να δημοσιοποιήσει τις σκέψεις και τα πλάνα του, χωρίς κόμπλεξ ή διάθεση αλαζονείας, αλλά και χωρίς τον φόβο να “τσαλακωθεί” το προφίλ του. Δεύτερον ήξερε καλά εκ των προτέρων ότι είναι τόσο καλός στο επικοινωνιακό παιχνίδι που μόνο κέρδος θα είχε και ο ίδιος και η ομάδα από τις τοποθετήσεις του, αφού “καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται”.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι ατάκες του σχετικά με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού. Σε ένα θέμα που άλλοι προπονητές δεν θα ακουμπούσαν ή θα έπλεκαν απλά το εγκώμιο του εργοδότη τους, για ευνόητους λόγους, ο Ισπανός αναφέρθηκε στα ίσια και είπε την αλήθεια, επειδή πολύ απλά δεν έχει τίποτα να κρύψει, ούτε έχει ανάγκη από “γλείψιμο” για να ισχυροποιήσει τη θέση του.
Είναι σίγουρο ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης έγινε πιο… πρόεδρος αρχής γενομένης από το περσινό καλοκαίρι, όπως εύστοχα παρατήρησε ο προπονητής. Όταν συνειδητοποίησε, δηλαδή, πως του κάνει κακό να συμπεριφέρεται περισσότερο ως οπαδός της ομάδας και λιγότερο ως ιδιοκτήτης της.
Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον είχαν συμβουλέψει το προηγούμενο διάστημα ότι έπρεπε να κρατήσει αποστάσεις απ’ όλους, προκειμένου να “ανεβάσει” λίγο περισσότερο το προφίλ του και να ανταποκριθεί καλύτερα στον ηγετικό ρόλο του. Παρότι φύσει συγκεντρωτικός, ο Μαρινάκης κατάλαβε ότι το να βγαίνεις μπροστά σε όλα, δεν είναι απαραίτητα καλό. Όχι το να μην ασχολείσαι με όλα, αλλά με το να μην φαίνεσαι διαρκώς στην “πρώτη γραμμή”, καθώς αυτό προκαλεί φθορά και “γεννάει” -περισσότερους- εχθρούς. Ο “στρατηγός” στη “μάχη”, άλλωστε, κατευθύνει τους πάντες, αλλά μένει στα μετόπισθεν για να χαράξει το πλάνο δράσης σε κάθε ενδεχόμενο.
Κατάλαβε πως δεν μπορεί να είναι “φίλος” με τους παίκτες, έστω κι αν, όπως όλοι οι φίλαθλοι της ομάδας, γουστάρει να τους βλέπει με την ερυθρόλευκη φανέλα. Έπρεπε να βάλει διαχωριστικές γραμμές για να καταλάβουν πρώτα αυτοί που τον πλησίαζαν και τον “ενοχλούσαν” με το παραμικρό, πως είναι ο εργοδότης κι όχι ο “κολλητός” τους. Ούτε έχει λογική όποιος είχε παράπονα από τον προπονητή επειδή δεν παίζει, να ανεβαίνει στο “Vammos” ή στην προεδρική σουίτα μετά από κάθε παιχνίδι για να ζητήσει ακρόαση.
Οι ρόλοι στην ομάδα πρέπει να είναι εντελώς διακριτοί και αν ο Μίτσελ και ο κάθε Μίτσελ πρέπει να λειτουργήσει ως προπονητής, θα πρέπει να είναι ανάλογα θωρακισμένος, αλλά και ενισχυμένος. Τα πολλά-πολλά, λοιπόν, κόπηκαν με όσους από τους παίκτες συμπεριφέρονταν σαν μικρά παιδιά που κάποιος τους πήρε το… γλυκό μέσα από τα χέρια, ενώ περιορίστηκαν και οι δημόσιες εμφανίσεις-τοποθετήσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον ο Βαγγέλης Μαρινάκης κάνει δηλώσεις μόνο όταν πρέπει να μιλήσει ως πρόεδρος του Ολυμπιακού, δηλαδή 4-5 φορές το χρόνο, όχι περισσότερο. Όταν μιλάς όσο γίνεται λιγότερο, άλλωστε, τότε κι αυτά που λες αποκτούν μεγαλύτερη αξία κι έχουν την ανάλογη πρόσβαση στους αποδέκτες. Με άλλα λόγια, ο πρόεδρος της ΠΑΕ δημιούργησε ως όφειλε τα δικά του “αναχώματα”.
Όπως επί Κόκκαλη αυτή τη δουλειά έκανε ο Γιώργος Λούβαρης, έτσι και στην τωρινή διοίκηση του Ολυμπιακού βγήκαν πιο μπροστά συνεργάτες του προέδρου, έκαστος στον τομέα του, αλλά εκείνος έμεινε πιο μακριά και πιο… ψηλά, όπως επιτάσσει ο δικός του ρόλος. Ισχυρός πρόεδρος, εξάλλου, σημαίνει και πιο ισχυρή ομάδα.
Στα διοικητικά θέματα ανέλαβαν περισσότερες πρωτοβουλίες και πήραν θέση στο δημόσιο διάλογο, όταν και όπου χρειάστηκε, ο διευθύνων σύμβουλος Γιάννης Βρέντζος και ο αντιπρόεδρος Σάββας Θεοδωρίδης. Στο αγωνιστικό σκέλος, ο Μίτσελ, με τον Ισά, στο σκέλος της προβολής του συλλόγου και όχι μόνο, ο “παγκόσμιος” Κριστιάν Καρεμπέ.
Για όσους δεν το πρόσεξαν, αμέσως μετά από τη μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού επί της Ατλέτικο Μαδρίτης, οι δηλώσεις του Βαγγέλη Μαρινάκη περιορίστηκαν σε 14 λέξεις συνολικά!
“Σήμερα τα λόγια είναι περιττά, συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Όλη η Ελλάδα είναι περήφανη”, είπε αρχικά, ενώ σε ερώτηση για το αν εντυπωσιάστηκε από την εμφάνιση απάντησε: “Καθόλου”. Δεν παρασύρθηκε από την απέραντη ηδονή του αποτελέσματος, δεν “τσίμπησε” όπως άλλες φορές για να τα χώσει στους “απέναντι”, χαλιναγώγησε τον ενθουσιασμό του, επειδή πολύ απλά έτσι έπρεπε να κάνει για να στείλει τα ανάλογα μηνύματα.
Ο Μίτσελ για τους λόγους που προαναφέραμε, δεν δίστασε να πει ότι υπάρχουν φορές πλέον που ο πρόεδρος της ΠΑΕ δεν σηκώνει ούτε σε εκείνον το τηλέφωνο. Μεταξύ μας, μάλλον δεν πρέπει να ισχύει κάτι τέτοιο, ωστόσο, ο κόουτς ήθελε να πει ότι “και για μένα ισχύει ό,τι για όλους τους άλλους” για να υπερθεματίσει σε όσα προηγήθηκαν. Πρόσθεσε, μάλιστα, με πολύ νόημα ότι “ο πρόεδρος είναι εκεί για να παίρνει αποφάσεις κι όχι για να ασχολείται κάθε μέρα με τον καθένα από εμάς”.
Για να γίνω περισσότερο κατανοητός, ο πρόεδρος κάθε συλλόγου πρέπει να μένει όσο είναι δυνατόν περισσότερο στο περιθώριο γιατί σε αντίθετη περίπτωση ισχύει η παροιμία “όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι… κότες”. Ο πρόεδρος είναι πρόεδρος, επειδή πρέπει να μένει μακριά από την καθημερινή ρουτίνα που απασχολεί έναν σύλλογο ή μια εταιρεία και να ασχολείται μόνο με τα “μεγάλα” και “σοβαρά”.
Εδώ μπορούμε να προσθέσουμε κι ένα παράδειγμα. Ο “παλιός” Μαρινάκης με το πού είδε το επεισόδιο ανάμεσα σε Μήτρογλου και Τσόρι θα κατέβαινε στα αποδυτήρια και ίσως τους έστελνε και τους δύο στο σπίτι τους πριν ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο. Ο “νέος” Μαρινάκης δεν έκανε τίποτα. Άφησε τον προπονητή και τους συνεργάτες του να χειριστούν το θέμα, όπως κι έγινε. Μόνο σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά στη συνέχεια, θα αναλάμβανε ο ίδιος δράση για τα περαιτέρω. Δεν χρειάστηκε, ωστόσο, επειδή εκείνοι που ο ίδιος έχει επιλέξει, έκαναν ό,τι έπρεπε με πρώτο τον προπονητή.
Από τη στιγμή, λοιπόν, που άλλαξε στάση ο Μαρινάκης “κούμπωσαν” και όλοι οι υπόλοιποι καλύτερα στα κοστούμια τους. Κατανόησαν πλήρως τους ρόλους τους, ανέλαβαν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί και το αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής φαίνεται σε όλα τα επίπεδα.
Το μόνο που απομένει για να γίνουν ακόμη καλύτερα τα πράγματα, είναι να μάθει ο Μίτσελ λίγο καλύτερα αγγλικά και ο Μαρινάκης λίγο περισσότερο… ποδόσφαιρο, όπως είπε χαριτολογώντας και με ένα τεράστιο χαμόγελο ο κόουτς, ολοκληρώνοντας τη σχετική του αναφορά…
Διαβάστε ακόμη:
Μίτσελ: “Θέλω να μείνω και του χρόνου”
Ο Στίλικε, ο… παππούς κι ένας Μίτσελ να τον πιες στο ποτήρι!
