Συγκομιδή τίτλου vs παλαιών αμαρτιών

Με το παιχνίδι της Τρίπολης έκλεισε ο βαρύτατος δεύτερος κύκλος των αλλεπάλληλων αγώνων σε Ελλάδα και Ευρώπη για τον Παναθηναϊκό. Και η αλήθεια είναι ότι άλλη αποτίμηση κάνεις αν απομονώσεις το παιχνίδι της Τρίπολης και άλλη αν το δεις ως επίλογο ενός επίπονου προγράμματος.

Γιατί για τους “πράσινους” προέκυψε ως υποχρέωση η νίκη στο “Θεόδωρος Κολοκοτρώνης” λόγω των αποτελεσμάτων των άλλων δύο διεκδικητών της κορυφής, αλλά και των δικών τους αστοχιών στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος.

Ο Παναθηναϊκός “έπρεπε” να νικήσει στην Τρίπολη για να ρεφάρει την εντός έδρας ήττα από τον ΟΦΗ και να πλησιάσει στους τρεις βαθμούς από την κορυφή και όχι γιατί το παιχνίδι κόντρα στον Αστέρα συγκαταλέγεται σε εκείνα που είναι το αδιαμφισβήτητο φαβορί.

Κανείς δυσαρεστημένος

Γιατί μην κοροϊδευόμαστε. Δεν νομίζω ότι υπάρχει φίλος του Παναθηναϊκού στον οποίο θα έλεγες πριν από ένα μήνα, ότι ο Παναθηναϊκός θα περάσει από Τούμπα, Αγρίνιο και Τρίπολη, με δύο λιγότερους από το απόλυτο των βαθμών (7 από τους 9) και θα δήλωνε δυσαρεστημένος. Αν μάλιστα συμπεριλάβουμε και το εντός έδρας παιχνίδι με τον Ατρόμητο (που έτσι κι αλλιώς κρύβει κινδύνους), τότε πάμε στο 10 από τους 12 που είναι χωρίς αμφιβολία συγκομιδή τίτλου.

Και δεν μπορεί να είναι δυσαρεστημένος ο Παναθηναϊκός από την χθεσινή ισοπαλία. Μπορεί να μην είναι ευχαριστημένος, γιατί με νίκη θα είχε ξεπεράσει τον Ολυμπιακό και θα είχε πλησιάσει ακόμη περισσότερο τον πρωτοπόρο ΠΑΟΚ, αλλά δυσαρεστημένος με βάση την εικόνα του παιχνιδιού, δεν δικαιούται να είναι. Δεν είναι η ισοπαλία το χειρότερο αποτέλεσμα που θα μπορούσε να έχει στην Τρίπολη. Θα μπορούσε εύκολα και να χάσει.

Είχε Στιλ

Αν σταθούμε ωμά και αυστηρά… λογιστικά στην ποσότητα και την ποιότητα των τελικών προσπαθειών των δύο ομάδων στη χθεσινή αναμέτρηση, ο Αστέρας είναι -χωρίς αναστολές- αυτός που έφτασε πιο κοντά στην επικράτηση. Από την άλλη βέβαια, η πλειονότητα των χαμένων ευκαιριών των Αρκάδων δεν ήταν σουτ ή πλασέ στον… γάμο του Καραγκιόζη, αλλά τελικές που εξουδετερώθηκαν από τον Λουκ Στιλ.

Και ο τερματοφύλακας είναι μέρος της ομάδας και του παιχνιδιού. Η δουλειά του είναι να υπερασπίζεται με επιτυχία την εστία του και γι αυτό πληρώνεται. Και ο Παναθηναϊκός πήρε μετά από αρκετό καιρό κάτι από ένα παιχνίδι λόγω του τερματοφύλακά του. Πότε με σωτήριες επεμβάσεις και πότε με σωτήριες εξόδους που υποχρέωσαν τους επιθετικούς να πάρουν μεγαλύτερο ρίσκο στην τελική προσπάθεια και τελικά να αποτύχουν.

Για το παιχνίδι αυτό καθ’ αυτό τώρα. Από το αρχικό σχήμα κιόλας, ήταν σαφές ότι ο Παναθηναϊκός παρατάχθηκε στην Τρίπολη για να κυνηγήσει με νίκη επιβάλλοντας το παιχνίδι του και παίζοντας ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Δεν είχε στην ενδεκάδα του παίκτες με τα στοιχεία του Κλωναρίδη και του Ντίνα (ο Καρέλης ήταν στην Αθήνα), που θα χτυπούσαν τον Αστέρα στην ταχύτητα μιας κόντρα επίθεσης.

Αντίθετα, ανεβάζοντας ψηλά τις γραμμές τους ώστε να δημιουργήσουν προϋποθέσεις πολιορκίας στην αντίπαλη εστία, πρόσφεραν στον Αστέρα συνθήκες εκτός έδρας παιχνιδιού που κατά τη γνώμη μου ήταν βούτυρο στο ψωμί των ταχύτατων επιθετικών του. Το παράδοξο είναι ότι ενώ έγινε γρήγορα αντιληπτό ότι το συγκεκριμένο μειονέκτημα οδηγούσε σε αλλεπάλληλες κόντρα επιθέσεις που μύριζαν -κάθε φορά και περισσότερο- γκολ, δεν υπήρξε η παραμικρή αναπροσαρμογή πλάνων.

Ίσως δεν εκτιμήθηκε σωστά η πολύ κακή ημέρα των “πράσινων” μέσων. Και λέμε για κακή ημέρα της μεσαίας γραμμής των “πρασίνων”, χωρίς την παραμικρή διάθεση να υποτιμηθεί η προσπάθεια των παικτών του Αστέρα που από την πλευρά τους έκαναν ό,τι έπρεπε να κάνουν για να μπλοκάρουν την ανάπτυξη των φιλοξενουμένων. Αλλά για τη σωρεία των αβίαστων λαθών, στα οποία υπέπεσαν ο Ζέκα και ο Μέντες δεν ευθύνονται οι αντίπαλοί τους.

Ούτε για το γεγονός ότι αναλαμβάνοντας το ρίσκο της διάταξης ψηλά στο χορτάρι, προσδοκάς ασφυκτικό πρέσινγκ στην πρώτη πάσα και κλέψιμο μπάλας που θα σου δώσει επιθετικό πλεονέκτημα, αλλά τίποτε από όλα αυτά δεν είδαμε να συμβαίνει. Ακόμη και ο συνήθως μαχητικός Ατζαγκούν, δεν έβγαλε την ενέργεια που τον βοήθησε να ξεχωρίζει ακόμη και όταν το παιχνίδι του δεν είχε κανένα άλλο από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν επιθετικό μέσο.

Αν έπαιζε με κόντρα επιθέσεις

Ναι, το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με τα “αν” και τα “εφ’ όσον”, παρ’ όλα αυτά δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να σκεφτώ την διαφορετική εικόνα που θα είχε το παιχνίδι, αν κι εφ’ όσον ο Παναθηναϊκός κρατούσε για τον εαυτό του το παιχνίδι της κόντρα επίθεσης. Αν δεν έδινε την πολυτέλεια στην εξίσου βαριά αμυντική γραμμή των γηπεδούχων να παίζει με βάθος και εκ του ασφαλούς και στους επιθετικούς της τη δυνατότητα να χτυπάνε στην πλάτη των Σίλντεφελντ, Κουτρουμπή και Τριανταφυλλόπουλου.

Δεν θα ήταν απαραίτητα διαφορετικό το αποτέλεσμα, αλλά πιθανότατα δεν θα υπήρχε και η αίσθηση ότι αν κάποιος αδικείται από το τελικό αποτέλεσμα είναι ο Αστέρας λόγω των πολλών τελικών προσπαθειών και μάλιστα εντός εστίας. Και δεν πιστεύω πως όσο κυλούσε ο χρόνος, ο Αστέρας θα επέμενε σε ασφαλές παιχνίδι. Έδειξε ότι ήθελε όσο και ο Παναθηναϊκός τη νίκη και είχε τα δικά του κίνητρα, όπως για παράδειγμα να τον ξεπεράσει στην βαθμολογία.

Οπότε, θα προσπαθούσε να κερδίσει μέτρα στον αγωνιστικό χώρο και με τη συμμετοχή των ξεκούραστων Κλωναρίδη και Ντίνα θα μπορούσε ο Παναθηναϊκός να διεκδικήσει κάτι καλύτερο.

Όλα αυτά βεβαίως αποτελούν υποθέσεις και το παιχνίδι συνολικά παρελθόν. Ο Παναθηναϊκός δεν πλήρωσε τα επικίνδυνα ρίσκα που ανέλαβε. Μπορεί να μην νίκησε, αλλά τουλάχιστον δεν έχασε. Και με την πλειονότητα των “μεγάλων” αγώνων του δεύτερου γύρου στο “Απόστολος Νικολαΐδης” (πάει μόνο στο Περιστέρι) δικαιούται να πιστεύει ότι θα έχει ακόμη καλύτερη βαθμολογική συγκομιδή.

Υ.Γ.: Μπορεί κάποιος να πει ότι η κακή ημέρα βασικών “πράσινων” γραναζιών οφείλεται και στο γεγονός ότι δεν άντεξαν την πίεση μιας “πρωταθληματικής“ νίκης. Μόλις δηλαδή αισθάνθηκαν ότι με αυτή τη νίκη μπαίνουν πολύ δυνατά στο κόλπο του τίτλου, μπλόκαραν. Μπορεί να είναι κι έτσι. Σίγουρα όμως είναι επισφαλές ως συμπέρασμα που εξάγεται από ένα και μόνο παιχνίδι και μάλιστα των ειδικών αγωνιστικών συνθηκών όπως ήταν το παιχνίδι στην Τρίπολη.

Διαβάστε ακόμη:

Αστέρας Τρίπολης – Παναθηναϊκός 1-1 (VIDEOS)

Αναστασίου: “Νίκη σε κάθε ματς και βλέπουμε”

Νίκος Γιαννόπουλος: Ο Παναθηναϊκός δεν πάει για πρωτάθλημα και καλά κάνει

Σταύρος Καραΐνδρος: Μη φουσκώνουν τα μυαλά σας