Τι κρατάμε και τι δεν… πετάμε από την Πέμπτη
Ο Στέφανος Κούμπης κάνει τον απολογισμό των ελληνικών ομάδων που μετέχουν στο Europa League. Ο Παναθηναϊκός του Γιάννη Αναστασίου που βλέπει λάθος είδωλο στον καθρέφτη, ο ΠΑΟΚ του Άγγελου Αναστασιάδη που γνωρίζει απόλυτα τι γίνεται κι ο Αστέρας Τρίπολης που έχει κάνει την πραγματική υπέρβαση.
Οι ποδοσφαιρικοί αγώνες έχουν ώρες κουβέντας πριν, άλλες τόσες μετά, πλην όμως διαρκούν μόλις 90 λεπτά στη διάρκεια των οποίων κρίνονται τα πάντα.
Την Πέμπτη τρεις ελληνικές ομάδες αγωνίστηκαν στο Europa League και έφεραν τα τρία σημεία των προγνωστικών: 1-Χ-2.
Μετά το σφύριγμα της λήξης, στον θρίαμβο (ΠΑΟΚ) είναι όλοι γίγαντες, στην ισοπαλία (Αστέρας) πέφτουν βροχή τα “μπράβο” και στην ήττα (Παναθηναϊκός) οι καλύτεροι, όπως συνήθως συμβαίνει, είναι εκείνοι που δεν έπαιξαν, στην εκ των υστέρων θεώρηση.
Υπάρχουν ωστόσο κάποια πραγματάκια στα οποία μπορεί να σταθεί κανείς.
Πρώτον, στη δήλωση του Αναστασίου, ότι αν επέλεγε μια τακτική με περισσότερο ρίσκο, το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό. Και δεν εννοούσε πως θα ήταν καλύτερο για την ομάδα του.
Δεύτερον, η άποψη του Αναστασιάδη ότι δεν τον τρομάζουν οι αποδοκιμασίες, αλλά (λίγο) τα χειροκροτήματα.
Τρίτον, η πολύ καλή συμπεριφορά του Αστέρα Τρίπολης, στα 7 ευρωπαϊκά παιχνίδια που έδωσε ως τώρα, με δεδομένο πως δεν είναι και η πλέον πεπειραμένη ομάδα σε τέτοιου είδους δοκιμασίες.
Τέταρτο και τελευταίο, καλό είναι να κατασταλάξουμε γιατί μια αναμέτρηση απέναντι ομάδα με πολλαπλάσιο μπάτζετ, είναι υπέρβαση σε περίπτωση νίκης και… δικαιολογία σε περίπτωση ήττας.
Πάμε, ένα-ένα.
Λάθος είδωλο στον καθρέφτη
Ο προπονητής του Παναθηναϊκού ήξερε πως είχε να αντιμετωπίσει μια καλύτερη, πληρέστερη και πιο έτοιμη ομάδα (Ντιναμό). Γνωρίζει επίσης πως η δική του βρίσκεται πάνω κάτω στην κατάσταση που βρισκόταν πέρσι τέτοιον καιρό, στο ξεκίνημα της σεζόν. Ξέρει καλά πως με εξαίρεση εκείνο με τη Μίντιλαντ, ο Παναθηναϊκός δεν έχει κάνει άλλο κυριαρχικό ματς ως τώρα. Πως να έπαιρνε ρίσκο…
Ο Παναθηναϊκός ζει ακόμη με την καταπληκτική εικόνα που έβγαλε πέρσι στον β’ γύρο. Μόνο που καμιά σεζόν δεν είναι ίδια με την προηγούμενη και είναι δύσκολο για ένα νέο σύνολο να παίζει συνεχώς με τα γκάζια “τσίτα” από χρονιά σε χρονιά.
Η “γεωγραφία” αυτής της σεζόν είναι διαφορετική. Οι “πράσινοι” έδωσαν 4 ματς το καλοκαίρι σε προκριματικούς γύρους, έχουν 6 στο Europa και 3 για το Κύπελλο μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου συν τα δεδομένα 17 του πρωταθλήματος. Καμία σχέση με το αντίστοιχο διάστημα πέρσι.
Όπως δεν είναι ίδια η ομάδα με κείνη της έξαρσης του περσινού β’ γύρου. Λείπει ο Αμπέντ, ο Καπίνο και λόγω τραυματισμού ο Μπεργκ.
Συνεπώς, το να ψάχνει ο Παναθηναϊκός να δει στον καθρέφτη του το είδωλο του δεύτερου μισού της περασμένης σεζόν, είναι μάταιο. Έχει δρόμο να φτάσει πάλι σ’ εκείνα τα επίπεδα απόδοσης και ακόμα μεγαλύτερη διαδρομή για να τα ξεπεράσει.
Ξέρει καλά που βρίσκεται
Όσο για τον Αναστασιάδη, είναι ο άνθρωπος που ξέρει σε απόλυτο βαθμό σε τι ποδοσφαιρικό περιβάλλον βρίσκεται, είτε με τη στενή (ΠΑΟΚ), είτε με την ευρύτερη (ελληνικό ποδόσφαιρο) έννοια.
Έζησε με τη “γκρίνια” του Αυγούστου, επειδή δεν έγιναν πολλές και σπουδαίες μεταγραφές, ζει την αποθέωση για το πολύ καλό ξεκίνημα της ομάδας του, που με εξαίρεση το παιχνίδι με την Καλλονή, φορτώνει με 3, 4 και 6 γκολ τα αντίπαλα δίχτυα, αλλά…
Η πείρα και η γνώση του “λένε” ότι στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν μόνον επιτυχίες. Ότι τα παιχνίδια είναι πολλά και ότι η ομάδα του κάποια στιγμή μπορεί να μην τα καταφέρει σε κάποια ματς. Και προετοιμάζει την εσωτερική διαδικασία (όχι δικαιολογία) γι’ αυτό το ενδεχόμενο, τώρα που ο ΠΑΟΚ πάει τρένο και… χειροκροτείται. Διότι επειδή ακριβώς γνωρίζει, τον απασχολεί αυτή η διαδικασία, η εσωτερική και όχι το γύρω γύρω.
Μόνον έτσι έχει πιθανότητες η σχετικά “καινούργια” ομάδα που φτιάχνει,να ξανασηκωθεί αν σκοντάψει.
Η πραγματική υπέρβαση
Σε ό,τι έχει να κάνει με τον Αστέρα Τρίπολης, μπορεί να παίρνει τα λιγότερα τετραγωνικά εκατοστά στα πρωτοσέλιδα, αλλά είναι η περισσότερο… υπερβατική ομάδα από τον Ιούλιο ως τώρα.
Πέρασε τρεις προκριματικούς γύρους, κάτι που μόνον εύκολο δεν είναι, πέταξε έξω τη γερμανική Μάιντς και την ισραηλινή Μακάμπι, στην τρίτη μόλις απόπειρά του να μπει σε φάση ομίλων, εκεί που ξεκίνησε με το “μπαμ” της ισοπαλίας με τη Μπεσίκτας στην Κωνσταντινούπολη.
Όσο για τον ως τώρα απολογισμό του, μπορεί να χαρακτηριστεί τουλάχιστον θετικός: 3 νίκες, 2 ισοπαλίες, 2 ήττες.
Υπέρβαση ή δικαιολογία
Κατάφερε δε να φτιάξει ένα ρόστερ που η διαφορά ποιότητας από τον 1ο ως τον 18ο ή 19ο παίκτη να είναι σχετικά μικρή, γεγονός σημαντικό για ομάδα που έχει πολλούς αγώνες να δώσει και ξέρει πως θα βρίσκεται 11 μήνες στο γήπεδο.
Και μιας και το έφερε η κουβέντα στη… μαγική λέξη “ρόστερ” (η άλλη πιο μαγική είναι “μεταγραφές”) , πάμε στο επόμενο βήμα που είναι το μπάτζετ για… το ρόστερ.
Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που παίζεται 11 εναντίον 11, όπως είπε ο Λίνεκερ, αλλά δεν κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί, όπως φάνηκε και με την περίπτωση του Αστέρα και της Μάιντς.
Το ποδόσφαιρο “σκοτώνει” τα προγνωστικά, επιτρέπει στο αουτσάιντερ να βάλει κάτω το φαβορί, δίνει την ευκαιρία στην “φτωχή” ομάδα να νικήσει την “πλούσια”.
Με τα δεδομένα αυτά καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε αν παίζουν μπάλα τα λεφτά ή οι ομάδες, πότε ισχύει το ένα και πότε το άλλο.
Διότι το “και έτσι και γιουβέτσι” είναι σόλικο.
Δεν γίνεται στη νίκη επί του… πολλαπλάσιου μπάτζετ να προκύπτει θριαμβολογία και στην ήττα δικαιολογία.
Όταν σφυρίξει έναρξη ο διαιτητής ο αμυντικός των 100.000 ευρώ έχει την ευκαιρία να σβήσει από το ματς τον επιθετικό των 5.000.000, όπως και ο επιθετικός των λίγων χιλιάδων να περάσει σαν σταματημένο τον πιο ακριβοπληρωμένο σέντερ μπακ.
Μετράνε τα λεφτά, αλλά αν ήταν μόνον αυτά, τότε η Ρεάλ και η Παρί σεν Ζερμέν θα έπαιζαν το Champions League σε δύο αγώνες, η Ατλέτικο δεν θα έφτανε ποτέ σε τελικό και η Ντόρτμουντ δεν θα τολμούσε να κοιτάξει στα μάτια την Μπάγερν.
Ομοίως, εδώ η Καλλονή δεν θα κέρδιζε ποτέ τον Παναθηναϊκό, ο Παναιτωλικός δεν θα τολμούσε ούτε να σκεφτεί την ισοπαλία με τον Ολυμπιακό κ.ο.κ.
Δεν είναι όμως… ακριβώς έτσι τα πράγματα.
Μέσα από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου υπάρχουν 11+11 αθλητές που κάνουν την ίδια δουλειά: παίζουν ποδόσφαιρο.
Διαβάστε ακόμη:
Κ. Κεφαλογιάννης: Περνάμε καλά στα παρασκήνια
Σ. Γρηγοριάδης: Αντί για τεστ… έκανε προπόνηση
Δ. Κριτής: Η ψυχραιμία και ο εγωισμός
Θ. Καίσαρης: Ο περσινός Παναθηναϊκός το βαρίδι του φετινού
Γ. Ντάλλας: Τον… φοβάμαι τον Καϋμενάκη
Σ. Καραΐνδρος: Για τον Αστέρα θα γράψει κανείς;
