Το διώξιμο του πραγματικά απελπισμένου Σιμόες είναι η φετινή ΑΕΚ

Η ΑΕΚ, μέσα στον παραλογισμό στον οποίο ζει και πράττει, έφτασε να αντιλαμβάνεται ως 'Βατερλό' μια νίκη της στη Super League Interwetten, όπως το 4-3 επί του Απόλλωνα στη Ριζούπολη, για τη 12η αγωνιστική.

Ο Σιμόες της ΑΕΚ σε στιγμιότυπο της αναμέτρησης με τον Απόλλωνα για τη Super League Interwetten 2020-2021 στη Ριζούπολη | Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2020
Ο Σιμόες της ΑΕΚ σε στιγμιότυπο της αναμέτρησης με τον Απόλλωνα για τη Super League Interwetten 2020-2021 στη Ριζούπολη | Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2020 EUROKINISSI SPORTS/ΚΛΟΝΤΙΑΝ ΛΑΤΟ

Παρ' ότι εκφράσεις όπως αυτές περιέχουν ένα ειδικό βάρος την εποχή που διανύεται, η ασθένεια της αμυντικής προσήλωσης της ΑΕΚ έχει λάβει επιδημικές διαστάσεις. Εκλαμβάνεται και ως εξής: σε ένα παιχνίδι που μπορεί να ελέγχει απολύτως, προδίδεται από τις δύο και περισσότερες φάσεις που χαρίζει στον αντίπαλο. Το εντυπωσιακό με τα γκολ του Απόλλωνα, τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο, είναι πως ο θεατής, αν... κινούμαστε όλοι μέσω παρόμοιας στρόφιγγας, από την οποία αποδεσμεύεται ενέργεια, περίμενε ότι θα σημειωθούν. Δεν του έκανε οποιαδήποτε εντύπωση ότι προβλέψιμες φάσεις έγιναν γκολ. Το τρίτο υπάγεται στον ίδιο κανόνα, πριν φτάσουμε στην κορύφωση του δράματος.

Η πρώτη φάση είναι μία κούρσα 30 μέτρων του Βικίντας Σλίβκα και μία σέντρα σε έναν παίκτη μέσα στην περιοχή, τον Μαρκ Φερνάντεθ, ο οποίος δεν έχει οποιονδήποτε δίπλα του. Η δεύτερη είναι μία συμβατική εκτέλεση φάουλ στο πρώτο δοκάρι, στην οποία αν ο σκόρερ Σάββας Τσαμπούρης δεν έπαιρνε την κεφαλιά, θα την έπιανε ο επόμενος, αφού 3 ποδοσφαιριστές του Απόλλωνα βρίσκονταν στο ίδιο σημείο. Η τρίτη, επίσης από στημένη φάση, προκύπτει σχεδόν από φωτοτυπικό μηχάνημα της προηγουμένης.

Αυτό, σε ένα ματς που η ΑΕΚ έπρεπε να βγάλει αντίδραση, διότι όχι μόνο μέσα στην εβδομάδα έχουν γίνει συναντήσεις επί συναντήσεων και διεργασίες επί διεργασιών, αλλά διότι ακολουθεί και το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό την Τετάρτη στο ΟΑΚΑ, εξ αναβολής για την 1η αγωνιστική της Super League Interwetten, στο οποίο, ουσιαστικά, η ομάδα του Μάσιμο Καρέρα θα παίξει για να μείνει σε επαφή με την κορυφή.

Η ΑΕΚ ήθελε να βγάλει ενέργεια στη Ριζούπολη, είναι φανερό. Κι όχι ό,τι κι ό,τι, αλλά να διώξει ένα είδος τοξικότητας, το οποίο είναι μάλλον βαθιά ριζωμένο και κάπως ανεξήγητο. Αλλά είναι ξαπλωμένη εδώ και εβδομάδες στο ντιβάνι του ψυχολόγου και οικτίρει τη μοίρα και το κακό ριζικό της, ψάχνοντας τις ρίζες της κατάστασης η οποία έχει πάρει την υπόσταση μιας κωμωδίας παρεξηγήσεων, σε ένα μοτίβο ότι δεν υπάρχει κάτι που να μη γίνεται χειρότερο.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το κόρνερ του Λιβάι Γκαρσία, τα δύο γκολ του Καρίμ Ανσαριφάρντ, 6 συνολικά στο πρωτάθλημα, κι η εντυπωσιακή πάσα του Μουαμέρ Τάνκοβιτς στον Νέλσον Ολιβέιρα θα διευθετούσαν την προτεραιότητα του γραπτού λόγου σε ό,τι θα αφορούσε την επιθετική άνεση και τη χημεία που υπάρχει από το κέντρο και μπροστά. Αλλά, βεβαίως, με ένα δράμα το οποίο για εκατοστά δεν έφτασε σε ένα... φανταστικό υψίπεδο, δηλαδή εκείνα που ο άτεγκτος κριτής VAR καταλόγισε στον Αντονί Μουνιέ, δεν τους πέφτει λόγος.

Η φάση, μεμονωμένα, δεν έχει τόση αξία, όσο το τι έγινε έπειτα απ' τη σέντρα που έκανε η ΑΕΚ, από το 3ο γκολ που δέχθηκε. Πώς στο καλό, αφού σκόραρε ο Δήμος Μπαξεβανίδης και με την μπάλα στην κατοχή των 'κιτρινόμαυρων', έφτασε ο Απόλλων τόσο εύκολα, σχεδόν ακαριαία, υποχρεώνοντας τον Παουλίνιο σε μια παράβαση που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση πλην αυτής, του 'ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο' θα ήταν κατά τα ειωθότα καταδικαστική;

Και ασφαλώς, είναι φανερό, η προσθήκη στην άμυνα είναι επιβεβλημένη, μόνο που όταν φορτώνονται όλα τα δεινά σε αυτήν, το ζήτημα διογκώνεται: για να μην πέφτει κάπου συγκεκριμένα το φταίξιμο, το ρίχνουν στο... πνεύμα των Χριστουγέννων. Είναι χαρακτηριστική μια στιγμή από το ματς, που συμβαίνει σε ανύποπτο χρονικό διάστημα, ύστερα απ' το γκολ-υποψήφιο ήδη για τέρμα της σεζόν, του Γκαρσία.

Η μπάλα είναι διεκδικήσιμη στο χώρο του κέντρου και όταν φτάνει στον Σιμόες, τη διώχνει μακριά, με μουσική υπόκρουση τις πορτογαλικές βρισιές του. Ο σπουδαίος μέσος της ΑΕΚ δεν βρίζει για άλλο λόγο, παρά για το ότι έχει αναγκαστεί να προβεί σε μία κίνηση που πόρρω απέχει του σύγχρονου ποδοσφαίρου και των επιλογών που έχει ένας μοντέρνος μέσος. Τον Σιμόες, όμως, έχει κατακλύσει η αβεβαιότητα: η ανασφάλειά του, γι' αυτό που πρόκειται να γίνει αν κάνει κατοχή και, ο μη γένοιτο, η μπάλα καταλήξει σε πόδι αντιπάλου, είναι πηγαία. Και βρίσκεται στο κέντρο, ενώ είναι το 24' και μόλις λίγο πριν κι οι 10 ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, πλην του Παναγιώτη Τσιντώτα, έχουν μαζευτεί για μία αγκαλιά, νιώθοντας ανακουφισμένοι και ενδεχομένως αποφασισμένοι να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους σε ένα ήσυχο βράδυ.

Αλλά αυτό μοιάζει ανέφικτο. Η ΑΕΚ είναι μια κινούμενη πηγή ψυχοσωματικών προβλημάτων, με την ποιότητα των ποδοσφαιριστών να μη γίνεται το αντίδοτο. Ένας κανόνας της ψυχολογίας αναφέρει ότι για να αντιμετωπιστεί ένα ζήτημα, πρέπει να υπάρξει αποδοχή. Και η συνομολόγηση ότι χρειάζεται ποδοσφαιριστής στο κέντρο της άμυνας δεν είναι τέτοια, αφού λειτουργεί αθωωτικά για τους ήδη υπάρχοντες, όχι μόνο κεντρικούς αμυντικούς αλλά, ποδοσφαιριστές που δεν προσφέρουν στην αμυντική διάταξη. Δεν συμβαίνει επειδή δεν θέλουν, αλλά διότι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Το ότι, εν τέλει, η ΑΕΚ γλίτωσε ό,τι θα ήταν (με τον υποβιβασμό μέσα) ένα από τα μεγαλύτερα στραπάτσα στην ιστορία της, το 4-4 από 4-2 στο 88', μοιάζει πια από εξαιρετικά αδιάφορο ως κακοδοσμένο αστείο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ