Μια… ημι-καλτ βραδιά με την Εθνική στα VIP του Καραϊσκάκη
Ο Ηλίας Αναστασιάδης του oneman.gr βρέθηκε στα VIP του σταδίου Καραϊσκάκη για το ματς Ελλάδα-Λετονία και δεν θα συγχωρέσει ποτέ τον εαυτό του που δεν είχε μπλοκάκι μαζί του. Τα μάτια του είδαν... τεράστια μικρά-μικρά. Γράφει στο Contra.gr τα καλύτερα.
Με κάθε επιφύλαξη, ο τελευταίος αγώνας της Εθνικής ποδοσφαίρου που παρακολούθησα από το γήπεδο ήταν στις 28 Μαρτίου του 2001 για τα προκριματικά του Μουντιάλ της Κορέας. Βασίλης Δανιήλ ομοσπονδιακός, Ελλάδα-Γερμανία 2-4 και εγώ 24 κιλά πιο βαρύς από τη βροχή που είχα φάει στο ΟΑΚΑ. Νομίζω δε ότι βρήκα ταξί για να επιστρέψω στην Ηλιούπολη σχεδόν δύο μέρες μετά. Φυσικά έβρεχε ακόμα.
Το βράδυ της Τρίτης (10/9), η επιστροφή μου στα ματς της Εθνικής (του Σάντος πια) έγινε με σχεδόν θριαμβευτικό τρόπο. Καλεσμένος της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας μαζί με τον Γιάννη Ντάλλα του Contra.gr για ένα (ψιλοχλιδάτο) γεύμα στο V’ Ammos στο Καραϊσκάκη, ήξερα ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να θυμίζει εκείνο το βράδυ στο βροχερό ΟΑΚΑ. Μάγος ήμουν;
Πριν προχωρήσω στα… πρωτοφανούς κάλλους μικρά-μικρά από τα VIP, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του ματς, να τονίσω χωρίς λεπτομέρειες (αν και στη θέση σου θα πλήρωνα για να τις μάθω) ότι το να έχεις τον Γιάννη Ντάλλα σε μια τέτοια γηπεδική περίσταση (και παράσταση) είναι το κλειδί για γνωριμίες και εμπειρίες που δεν είχες φανταστεί ως δημοσιογράφος.
*Το VIP υπερθέαμα ξεκινά από το VIP πάρκινγκ, όπου ένας Έλληνας μάνατζερ εντοπίζεται από τον Γιάννη και τους σεκιούριτι των εγκαταστάσεων να έχει παρκάρει με το “έτσι θέλω” (χωρίς διαπίστευση δηλαδή) στα VIP. Από την πόρτα του αυτοκινήτου του μέχρι την είσοδο, ο μάνατζερ έβγαζε τρελούς τους σεκιούριτι. Τα κατάφερε. Ρωτώντας αργότερα τον Ντάλλα ποιους παίκτες έχει ο συγκεκριμένος μάνατζερ, δεν εισέπραξα ούτε ένα όνομα.
*Ο Σοφοκλής Πιλάβιος έφτασε μισή ώρα πριν από το ματς στο VIP. Χαμογελαστός, χαλαρός, πανύψηλος (δεν είχα ιδέα).
*Χολέβας, Παπάζογλου και Αβραάμ Παπαδόπουλος παρακολούθησαν μαζί το ματς, ή έστω ήταν μαζί την ώρα που παιζόταν ο εθνικός ύμνος. Όρθιοι φυσικά.
*Ενώ αποτελείωνα το μπέργκερ μου στο V’Ammos (φυσικά πίνοντας μια Amstel, τι σόι καλεσμένος ήμουν;), το μάτι μου πήρε έναν τσαμπουκά στα επίσημα πιο δίπλα. Δεν μπορώ να βρω έναν σοβαρό λόγο γιατί και με ποιον να μανουριάσεις σε ένα από τα πιο ήσυχα ματς στην ιστορία της εθνικής, αλλά ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω; Έτσι το κάνουμε στην Ελλάδα.
*Οι “ωραίες παρουσίες στα επίσημα” είναι μάλλον το κορυφαίο αμπαλάρισμα-αποπροσανατολισμός σε έκφραση που έχει χρησιμοποιηθεί από την εποχή που ο άνθρωπος μιλάει. Τα κορίτσια είναι μεν ωραία, αλλά δεν είναι εκεί επειδή αγωνιούν για τα θα πάμε Βραζιλία. Δουλεύουν. Περίπου. Ή, τέλος πάντων, θα δουλέψουν μετά. Έλα, κατάλαβες.
*Ο Χάρης, υπεύθυνος ασφαλείας και “χωροταξίας” στα VIP, αφενός έχει τη δική του θεωρία για την επέμβαση ή μη των Αμερικάνων στη Συρία, αφετέρου μπορεί να τσαμπουκαλευτεί με οποιονδήποτε μέσα σε 4-5 δευτερόλεπτα, ενώ παράλληλα είναι ο πιο ευγενικός άνθρωπος που γνώρισες τον τελευταίο μήνα. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει όλα αυτά ταυτόχρονα.
*Δευτερόλεπτα πριν από τη σέντρα, ένας κύριος με καπέλο “Πάμε Στοίχημα” ωρύεται “Μην ξαναπάρεις τηλέφωνο τον πρόεδρο. Μη! Θα σε ενημερώσω εγώ όταν είναι”. Γυρνώντας να κοιτάξω τον αποδέκτη των “παραπόνων”, βλέπω τον Γιώργο Αμανατίδη σχεδόν με σκυμμένο το κεφάλι να (υπ)ακούει στις εντολές.
*Αμέσως μετά, δεν ακούω τίποτα, οι 18-20.000 ξαφνικά δεν ανασαίνουν, τα αυτιά μου έχουν σιγήσει και τα μάτια μου δακρύζουν στη θέα του φουλαριού του Γιώργου Αμανατίδη! Ένα εξωπραγματικό φουλάρι στα χρώματα της αστερόεσσας. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον μια κουβεντούλα του Γιώργου με τον Χάρη που λέγαμε, σχετικά με τα τεκταινόμενα στη Συρία. Δυστυχώς , δεν έγινε ποτέ αυτή η κουβέντα.
*Δυο σειρές παρακάτω κάθεται ο Κώστας Τσάνας (σ.σ. προπονητής της Ελπίδων που νωρίτερα είχε κερδίσει τη Μάλτα με 5-0) με τη μικρή του κόρη. Στο ημίχρονο, ο Γιαννιώτας και ο Καπίνο τού φωνάζουν ότι θα πάνε για φαγητό και ποτό (;), ενώ ο πρώτος αντάλλαξε και μερικά γερμανικά (κυριολεκτικά) με τον κόουτς. Χαμογελαστοί όλοι τους.
*Το VIP είναι γεμάτο με Έλληνες μάνατζερ που α) γνωρίζει μόνο ένας Γιάννης Ντάλλας, β) θα μπορούσαν να διακριθούν μόνο σε road movie του Ρένου Χαραλαμπίδη. Μπροστά τους, ο Γιώργος Γεωργίου είναι καθηγητής Πανεπιστημίου (και σπεύδω να ξεκαθαρίσω το τεράστιο respect μου στον Γεωργίου).
*Ο Κώστας Χαλκιάς έρχεται με μικρή καθυστέρηση (θα έκανα αστειάκι-παραλληλισμό για τις εξόδους του όσο έπαιζε ακόμα μπάλα, αλλά σέβας στον πρωταθλητή Ευρώπης) και τίμια ψάχνει την ακριβή θέση του κοιτώντας μία τις σειρές και μία το εισιτήριό του. Κάποιος καθόταν στη θέση του. Ο “παραβάτης” άλλαξε θέση χωρίς δεύτερη σκέψη.
*Ο διαιτητής του ματς, εκτός του ότι λεγόταν Kristinn, φώναζε πάρα πολύ στους παίκτες. Η φωνή ακουγόταν στα επίσημα και… επισήμως, μιλάμε για τον πιο ζωηρό Ισλανδό διαιτητή που είδα ποτέ εν δράσει. Δεν θυμάμαι να έχω δει άλλον.
*Ο Κώστας Χαλκιάς είδε το δεύτερο ημίχρονο όρθιος πάνω από τα καθίσματα. Κάπου εκεί ήταν και ο διαιτητής Τόμι Σχινάς.
*Αν έκανες copy paste το πλήθος των VIP του ματς Ελλάδα-Λετονία στην κερκίδα του Τράχωνες-Μαρκό, πίστεψέ με, τα κομμάτια(-άνθρωποι) που θα κλωτσούσαν θα ήταν συγκριτικά ΤΟΣΟ λίγα.
*Είναι προφανές (και περιττό να σημειώσω) ότι το Καραϊσκάκη είναι το κορυφαίο γήπεδο της χώρας και για τα καλά στα στάνταρ των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών γηπέδων. Κρίμα που δεν είμαι Ολυμπιακός, δηλαδή.
*Εν έτει 2013, υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται στο μπαρ πάνω από τα επίσημα, με το Καραϊσκάκη φιλέτο μπροστά τους και βλέπουν το ματς στην τηλεόραση. ΟΚ.
*Το γήπεδο ήταν μπλε, αλλά στο σημείο των πιο φανατικών, το χρώμα στις μπλούζες ήταν κατά κύριο λόγο μαύρο. Μαύρη μαυρίλα στις καρδιές μας, προσπαθούσα να μην κοιτάζω πολύ αριστερά.
*Το ξανθό μοντέλο της υποδοχής του V’Ammos δεν ξέρω πόσο καλή ήταν στα καθήκοντά της, αλλά είχε όλα όσα χρειάζεται για να κλείσεις το εστιατόριο για χάρη της. Σε έναν ιδανικό και πιο ρομαντικό κόσμο.
*Το 3G είχε σημαντικά προβλήματα, με συνέπεια να τελειώσει το ματς και να καταλάβουμε από τις (ήπιες) αντιδράσεις των παικτών ότι η Βοσνία δυστυχώς είχε κερδίσει. Φαντάζομαι δεν θα ήταν μεγάλος κόπος αν ενημερωνόταν το κοινό από τα μάτριξ για την εξέλιξη του Σλοβακία-Βοσνία. Έστω, ας το φώναζε ο άνθρωπος πίσω από το μικρόφωνο γαμώτο.
Μέχρι να συγκινηθεί η ΠΑΕ Ολυμπιακός από το vip πόνημά μου και να με καλεί σε κάθε εντός έδρας για να γνωρίζω καινούργιες λαμπρές προσωπικότητες του ελληνικού ποδοσφαίρου, θα μείνω με την απορία για αυτό το φανταστικό οπτικά ριζότο με γαρίδες του V’Ammos, για το τι σκέφτονται οι άνθρωποι που προτίμησαν να δουν το ματς από το μπαρ όντας μες στο γήπεδο και για το ποιος είναι ο κύριος που “χρέωνε” τον Γιώργο Αμανατίδη.
ΥΓ. Αυτό που φοβάμαι, σε ενδεχόμενη πρόκριση στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, είναι ότι τα μισά vip θα είναι στο αεροπλάνο. Φόβος, όχι αστεία. Ψέματα. Ελληνικό ποδόσφαιρο, όχι αστεία.
Διαβάστε ακόμη
Σάντος: “Λιγοστό το φως στο τούνελ”
Σαμαράς: “Θα μας βρείτε απέναντί σας”
Ο Ντιρκ Κάιτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου
