Rewind στο Γερμανία-Ιταλία

26 Μαρτίου 1939 Ιταλία-Γερμανία 3-2

Η Ιταλία προερχόταν από την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1934 και το 1938 και από το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο του 1936. Επιπροσθέτως, είχε πάρει τον “αέρα” των Γερμανών στα πρώτα, φιλικά, παιχνίδια των 2 χωρών. Η Γερμανία, όμως, είχε ένα πανίσχυρο “όπλο”: μία… δεύτερη χώρα. Το “Άνσλους” του 1938, η προσάρτηση της Αυστρίας λειτούργησε ευεργετικά (και) για το γερμανικό ποδόσφαιρο, αφού ο ομοσπονδιακός τεχνικός Ζεπ Χέρμπεργκερ είχε στη διάθεσή του και την εκπληκτική εθνική Αυστρίας, την περιβόητη “wunderteam” (=”ομάδα θαύμα”), η οποία είχε φτάσει μέχρι τα ημιτελικά του Μουντιάλ του 1934 (μαζί με Ιταλία, Γερμανία και Τσεχοσλοβακία) προτού υποταχθεί στο Μιλάνο από την ομάδα (και τις απειλές) του Μπενίτο Μουσολίνι. Μοναδικός απών το αστέρι εκείνης της ομάδας και επαναστάτης Ματίας Ζίντελαρ, ο οποίος αρνείτο πεισματικά να συμμετάσχει στην επίδειξη ναζιστικών συμβόλων και τον Ιανουάριο του 1939 βρέθηκε νεκρός υπό… ανεξιχνίαστες συνθήκες. Παρότι το παιχνίδι στο “Κομουνάλε” της Φλωρεντίας ήταν φιλικό, η πολιτική προπαγάνδα ήταν διάχυτη και μπορεί οι Ιταλοί ποδοσφαιριστές να μην έλαβαν το περίφημο μήνυμα “vincere o morire” από τον “Ντούτσε”, όπως συνέβη στα 2 προηγούμενα Μουντιάλ, ωστόσο η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική.

Το τέρμα του Σίλβιο Πιόλα μόλις στο 9ο λεπτό βοήθησε τη “σκουάντρα ατζούρα”, η οποία εκτός του επιθετικού της Λάτσιο και σκόρερ 2 τερμάτων στον τελικό του 1938, είχε ακόμα ένα σπουδαίο αστέρι του παγκοσμίου ποδοσφαίρου στις τάξεις της, τον άσο της Ίντερ, Τζιουζέπε Μεάτσα. Η Γερμανία ισοφάρισε στο 28′ με έναν εξίσου ικανό… Αυστριακό, τον Βίλχελμ Χάνεμαν, ο οποίος μαζί με τους συμπατριώτες του Βίλιμπαλντ Σμάους και Χανς Πέσερ ανέβαζαν επίπεδο τη “νάτσιοναλμανσαφτ”. Στο 35′ ο Αμέντο Μπιαβάτι της Μπολόνια έδωσε ξανά προβάδισμα στους Ιταλούς, οι οποίοι ήλεγξαν το 2ο μέρος και έφτασαν σε 3ο γκολ με τον Πιόλα. Οι Γερμανοί αποχώρησαν από την Ιταλία με ένα… επιτρεπτό σκορ για τον φίρερ Αδόλφο Χίτλερ, αφού στο 80′ ο Πολ Γιάνες μείωσε σε 3-2 και με τη βοήθεια του διαιτητή, δεν δέχθηκαν άλλο τέρμα. Ακριβώς έξι μήνες αργότερα και με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να έχει ξεκινήσει, η Γερμανία πήρε τη ρεβάνς συντρίβοντας με 5-2 την Ιταλία στο Βερολίνο.

17 Ιουνίου 1970 Ιταλία-Δυτική Γερμανία 4-3 παρ. (1-1 κ.α.)

“Partita del Secolo”, “Jahrhundertspiel”, “Partido del Siglo”, “Jogo do Seculo”. Τέσσερις φράσεις σε ιταλικά, γερμανικά, ισπανικά και πορτογαλικά που σημαίνουν το ίδιο πράγμα: “Το παιχνίδι του αιώνα”. Ο λόγος για τον ημιτελικό μεταξύ της Ιταλίας και της Δυτικής Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970, ο οποίος διεξήχθη στο “Αζτέκα” της Πόλης του Μεξικού και βρήκε νικήτρια την “σκουάντρα ατζούρα” στην παράταση με 4-3. Επρόκειτο για ένα συγκλονιστικό παιχνίδι, το οποίο μόλις στο 8ο λεπτό είχε γκολ. Ο Ρομπέρτο Μπονισένια άνοιξε το σκορ για τους Ιταλούς, που κράτησαν αυτό το προβάδισμα σχεδόν για ολόκληρο το ματς. Ένα δοκάρι του Γκερντ Μίλερ, μία ευκαιρία που χάθηκε πάνω στη γραμμή και μία καθαρή ανατροπή στον Ούβε Ζέελερ στην περιοχή της Ιταλίας, η οποία δεν δόθηκε, προϊδέαζαν για τη συγκλονιστική εξέλιξη του αγώνα. Οι Γερμανοί επιβεβαίωσαν την διαβόητη φήμη τους και με τον Καρλ Χάιντς Σνέλινγκερ ισοφάρισαν σε 1-1 στο 90′. “Από όλον τον κόσμο ο Σνέλινγκερ”, ήταν ανέφερε στη μετάδοσή του ο έκπληκτος Γερμανός σχολιαστής, Ερνστ Χούμπερτι, αφού επρόκειτο για το μοναδικό διεθνές γκολ του αμυντικού της Μίλαν στην καριέρα του.

Στην παράταση, στην οποία ο Φραντς Μπεκενμπάουερ αναγκάστηκε να παραμείνει στον αγωνιστικό χώρο με εξάρθρωση ώμου, αφού είχαν γίνει κι οι 2 αλλαγές της Γερμανίας, ο Μίλερ έβαλε μπροστά στο σκορ τα “πάντσερ” στο 94′, ωστόσο λίγο αργότερα οι Ταρκίζιο Μπούρνιτς και Τζίτζι Ρίβα είχαν κάνει την ανατροπή. Ο Μίλερ ισοφάρισε στο 110′, αλλά την ώρα που οι τηλεοπτικοί δέκτες μετέδιδαν το ριπλέι του 3-3, ο κάτοχος της “Χρυσής Μπάλας”, Τζιάνι Ριβέρα, έμενε αμαρκάριστος στο ύψος του πέναλτι κι έδινε τη νίκη στην “σκουάντρα ατζούρα” με 4-3. “Όποιος δεν είδε αυτό το ματς, έχασε το μισό ποδόσφαιρο”, έγραφε ο Τύπος την επόμενη μέρα, ενώ έξω από το στάδιο του αγώνα υπάρχει ακόμα μνημείο αφιερωμένο στον ανεπανάληπτο ημιτελικό. Ένα ματς στο οποίο δεν συμμετείχε ίσως η καλύτερη εθνική ομάδα όλων των εποχών, η ομάδα που νίκησε την Ιταλία στο επόμενο ματς, η Βραζιλία του ’70.

11 Ιουλίου 1982 Ιταλία-Δυτική Γερμανία 3-1

Στο “Σαντιάγο Μπερναμπέου”, η Δυτική Γερμανία προερχόταν από τον εξουθενωτικό ημιτελικό κόντρα στη Γαλλία και απέναντί της έβρισκε την αναγεννημένη Ιταλία, η οποία είχε νικήσει την Βραζιλία με 3-2 στο τελευταίο ματς της φάσης των ομίλων, ένα παιχνίδι που ήρθε 2ο στην ψηφοφορία για το “παιχνίδι του αιώνα”, πίσω από το ιστορικό Ιταλία-Γερμανία 4-3 του 1970. Με τον “αέρα” του Πάολο Ρόσι και της παρέας του, η ομάδα του Έντσο Μπεαρτζότ είχε αφήσει πίσω της το σκάνδαλο ” Totonero” που έπληττε το calcio πριν την έναρξη της διοργάνωσης και πήγαινε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 με τον τίτλο του φαβορί απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης του 1980. Το πρώτο ημίχρονο πέρασε… αναίμακτα για τις δύο ομάδες, αφού από τη μία ο Αντόνιο Καμπρίνι αστόχησε σε πέναλτι κι από την άλλη ο νεαρότερος παίκτης της Ιταλίας που αγωνίστηκε σε Μουντιάλ, ο 18χρονος Τζιουζέπε Μπέργκομι, έγινε “σκιά” του 1ου σκόρερ των Γερμανών (με 5 γκολ) Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε, με πλήρη αποτελεσματικότητα.

Στο 2ο μέρος, οι παίκτες του Γιουπ Ντέρβαλ κατέρρευσαν. Την αρχή έκανε ο συνήθης ύποπτος Ρόσι, μόνο που αυτή τη φορά είχε συμπαραστάτες τους Μάρκο Ταρντέλι (με τον περίφημο πανηγυρισμό) και Αλεσάντρο Αλτομπέλι. Το τέρμα του επιθετικού της Ιντερ συνοδεύτηκε από ένα αξιοπρόσεκτο περιστατικό στις εξέδρες, με τον Ιταλό πρόεδρο Σάντρο Περτίνι, που καθόταν δίπλα από τον βασιλιά της Ισπανίας, να κουνά το δάχτυλό του μπροστά στην κάμερα στέλνοντας το μήνυμα πως οι Γερμανοί δεν μπορούν να ανατρέψουν πάλι τα δεδομένα. Όπερ και εγένετο, αν κι ο Πολ Μπράιτνερ μείωσε σε 3-1 στο 83′, χωρίς να έχει συνέχεια αυτό το γκολ. Τίποτα δεν μπορούσε να στερήσει τη χαρά από τον γηραιότερο τερματοφύλακα στην ιστορία του θεσμού, τον Ντίνο Τζοφ, που σε ηλικία 40 ετών, 4 μηνών και 13 ημερών σήκωνε ως αρχηγός το 3ο τρόπαιο για την “σκουάντρα ατζούρα”.

10 Ιουνίου 1988 Δυτική Γερμανία-Ιταλία 1-1

Το “γκρουπ του θανάτου” στο Euro 1988 που διεξήχθη στη Δυτική Γερμανία έφερε αντιμέτωπες 4 χώρες που κάλλιστα θα μπορούσαν να πανηγυρίσουν το τρόπαιο στο τέλος της διοργάνωσης. Η πρεμιέρα έφερνε αντιμέτωπες 2 ομάδες σε μεταβατικό στάδιο και δη τους παγκόσμιους πρωταθλητές του 1982, που προσπαθούσαν να εντάξουν στην εθνική ταλέντα όπως οι Πάολο Μαλντίνι, Τσίρο Φεράρα, Ρομπέρτο Μαντσίνι και Τζιανλούκα Βιάλι. Στον αντίποδα, οι οικοδεσπότες προέρχονταν από 2 σερί χαμένους τελικούς Μουντιάλ κι ο εκλέκτορας Μπεκενμπάουερ παρέταξε μία ομάδα δίχως τους Χανς Πέτερ Μπρίγκελ, Φέλιξ Μάγκατ, Ρουμενίγκε, Κλάους Άουγκενταλερ, Κλάους Άλοφς και Ντίτερ Χένες σε σχέση με το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986.

Η πίεση του νεανικού επιθετικού διδύμου της Σαμπντόρια (Μαντσίνι, Βιάλι) δημιουργούσε κάθε είδους πρόβλημα στο Γερμανό λίμπερ Ματίας Χέργκετ, που δεν ήταν κι ο… προπονητής του. Η πίεση των Ιταλών έπιασε τόποπ στο 2ο μέρος, με το Ρομπέρτο Ντοναντόνι να βρίσκει χώρο και να στέλνει μια μπαλιά στο Μαντσίνι, που σημείωσε το “παρθενικό” τέρμα με την “σκουάντρα ατζούρα” στην 14η συμμετοχή του. Μία αδράνεια μερικές στιγμές αργότερα κόστισε στην ιταλική άμυνα, αφού ο Πιερ Λιτμπάρσκι άγγιξε ένα φάουλ του Αντρές Μπρέμε και άλλαξε την πορεία της μπάλας, νικώντας το Βάλτερ Τζένγκα. Οι επόμενες ευκαιρίες των παικτών του Ατζέλιο Βιτσίνι δεν “καρποφόρησαν” κι οι 2 ομάδες έχασαν στο μεταξύ τους παιχνίδι τους μοναδικούς βαθμούς στον όμιλο. Στην επόμενη φάση, πάντως, στα ημιτελικά, ηττήθηκαν αμφότερες από Ολλανδία (οι Γερμανοί) κι από Σοβιετική Ένωση (οι Ιταλοί).

4 Ιουλίου 2006 Γερμανία-Ιταλία 0-2 παρ. (0-0 κ.α.)

Η πιο πρόσφατη αναμέτρηση των 2 χωρών σε διεθνή διοργάνωση αποτέλεσε το καλύτερο παιχνίδι του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, στη Γερμανία. Οι οικοδεσπότες αντιμετώπισαν τον “κακό δαίμονά” τους στον πρώτο ημιτελικό του θεσμού με συνθήκες που θύμιζαν το παιχνίδι του 1982. Από τη μία, η “καινούργια” Γερμανία με πολλά “φρέσκα” πρόσωπα σε σχέση με τις προηγούμενες διοργάνωσης κι από την άλλη μία Ιταλία γηρασμένη, με μια γενιά που έπαιζε το τελευταίο της χαρτί για μία διάκριση και που φυσικά προερχόταν από ένα τεράστιο ποδοσφαιρικό σκάνδαλο, το ” Calciopoli“. Τα “πάντσερ” του Γίργκεν Κλίνσμαν είχαν κάνει εντυπωσιακές εμφανίσεις μέχρι εκείνο το σημείο και θεωρούνταν φαβορί, αλλά οι παίκτες του Μαρτσέλο Λίπι δεν πτοήθηκαν από τον τίτλο του αουτσάιντερ και έκαναν κάτι που δεν έκανε καμία αντίπαλος των γηπεδούχων μέχρι εκείνο το σημείο, κοίταξαν στα ίσια τους αντιπάλους τους.

Αυτό κατέληξε σε ένα καταπληκτικό ματς, αμφίρροπο μέχρι το τελευταίο λεπτό, με εναλλαγές υπεροχής και αγωνία μέχρι το 120′. Η απροσδόκητη πρωταθλήτρια του 2006 όφειλε να έχει κι έναν ανέλπιστο ήρωα. Ο… κανονικός, ο MVP εκείνης της ομάδας παρότι δεν παρέλαβε το σχετικό βραβείο, ο Αντρέα Πίρλο, έβγαλε μία κάθετη πάσα στην πλάτη της μισής άμυνας των Γερμανών στο 118′, που στρώθηκε σαν βούτυρο στο ψωμί του Φάμπιο Γκρόσο. Ο υψηλόσωμος αριστερός μπακ βρέθηκε σε θέση δεξιού εξτρέμ και με το καλό πόδι του, εκτέλεσε με ένα άψογο, φαλτσαριστό σουτ τον απροσπέλαστο μέχρι εκείνο το σημείο Γενς Λέμαν. Η πίεση των Γερμανών στα τελευταία δευτερόλεπτα δεν είχε τύχη και στην τελευταία αντεπίθεση του αγώνα, ο Αλεσάντρο ντελ Πιέρο διαμόρφωσε το τελικό 2-0, που οδήγησε τη “σκουάντρα ατζούρα” στο 4ο τρόπαιο της ιστορίας της και στέρησε από τη Γερμανία μία 8η παρουσία (αριθμός ρεκόρ) σε τελικό Μουντιάλ.