Ο Παναθηναϊκός του Πασκουάλ δεν ζει από το τρίποντο

Ο Μάκης Δρόσος πάει κόντρα στο... ρεύμα και αναλύει γιατί ο Παναθηναϊκός δεν ζει και δεν πεθαίνει από το τρίποντο. Η γκρίνια για την αρχική πεντάδα του Πασκουάλ, ο άφαντος Τζεντίλε και το ζητούμενο που δεν είναι άλλο από τις εκτός έδρας νίκες.

Ο Παναθηναϊκός το δύσκολο έργο με την Μπάμπεργκ το είχε στο πρώτο γύρο, όταν χρειάστηκε ένα επιθετικό ριμπάουντ από τον Νικ Καλάθη και ένα καλάθι από τον ίδιο για να αποδράσεις με το διπλό από την έδρα της γερμανικής ομάδας, επικρατώντας με 83-84.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΠΕΙΛΗΘΕΙ

Μην γελιόμαστε ακόμα και να μην έχει παρακολουθήσει κανείς την ομάδα του Τρινκιέρι, αρκεί να ρίξει μία ματιά στο 2-10 ρεκόρ που έχει εκτός έδρας για να καταλάβει ότι η Μπάμπεργκ μακριά από την Γερμανία εμφανίζεται αντίπαλος που είναι πιο εύκολος να καμφθεί.

Θα αναρωτηθεί κάποιος, είχε ο Παναθηναϊκός εύκολο έργο δηλαδή; ΝΑΙ είναι η προφανής απάντηση, στην θεωρία τουλάχιστον. Για μία ομάδα σαν τους πράσινους, με το ρόστερ και τις βλέψεις που έχουν, τουλάχιστον ως προς την υπόθεση νίκη σε τέτοια ματς δεν πρέπει να υπάρχουν αμφιβολίες και να εφευρίσκονται δικαιολογίες, φουσκώνοντας τον αντίπαλο, για να υπάρχει άλλοθι στο ενδεχόμενο ενός στραβοπατήματος.

Οι πράσινοι κέρδισαν σε όλα τα δεκάλεπτα της αναμέτρησης πλην του δεύτερου και δίκαια επικράτησαν την Πέμπτη. Μάλιστα άγχωσαν σε κάποια σημεία τον εαυτό τους, περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Για ένα ακόμα παιχνίδι το τρίποντο ήταν αυτό που έκανε την διαφορά.

Ο ΠΑΟ ΔΕΝ ΖΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΠΟΝΤΟ

Δεν πρέπει να γελιόμαστε, δεν θα αλλάξει αυτό για τον Παναθηναϊκό. Παρόλα αυτά το κλισέ «Ζει και πεθαίνει ο Παναθηναϊκός από το τρίποντο» είναι μία ανοησία για εμένα. Όταν μία ομάδα έχει την δυνατότητα να σουτάρει με πάνω από 40% από τα 6,75 μ., όπως έκανε σήμερα με 12 στα 27, έχει λόγο να επιζητά την τριβή σώμα με σώμα; Όχι θαρρώ είναι η απάντηση.

Για τον Παναθηναϊκό το τρίποντο δεν είναι πρόβλημα, το θέμα είναι το πως διαχειρίζεται το μακρινό σουτ σε διάφορες χρονικές περιόδους μέσα στο παιχνίδι. Αυτό το πρόβλημα είχε και σήμερα το σύνολο του Τσάβι Πασκουάλ. Το μακρινό σουτ είναι ένα τεράστιο ατού – όπλο για τους πράσινους για να καταφέρνουν είτε να γυρίσουν παιχνίδι είτε για να χτίσουν διαφορές.

Αλλά είναι τροχοπέδη στο παιχνίδι τους, όταν θέλουν να κρατήσουν διαφορές, αφού στην πλειονότητα των περιπτώσεων ο Παναθηναϊκός δεν βγάζει την ωριμότητα για να αλλάξει τον τρόπο της επίθεσης του, ούτως ώστε να μην απωλέσει διαφορές που έχει αποκτήσει.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΟ ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΘΑ ΗΘΕΛΕ

Είναι ένα από τα θέματα που πρέπει να λύσει άμεσα ο Πασκουάλ, αφού ήδη έχει στοιχίσει αυτό στους πράσινους και μπορεί να το πληρώσει ακόμα πιο ακριβά στο μέλλον. Μία από τις αιτίες για το συγκεκριμένο πρόβλημα, είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει την ασίστ. Ελάχιστοι μπορούν να δημιουργήσουν για τους συμπαίκτες τους, ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν την πάσα πάρε-βάλε που λέμε και ελάχιστοι είναι και αυτοί που την ψάχνουν.

Φυσικά παίζει μεγάλο ρόλο το γεγονός ότι ο ΠΑΟ έχει παίκτες που ψάχνουν το ένας εναντίον ενός και παίκτες που αν βρουν μισό βήμα κενό από τον αμυντικό τους θα σουτάρουν δίχως δισταγμό. Σε ένα παιχνίδι σαν το σημερινό, με αντίπαλο μία ομάδα της δυναμικής της Μπάμπεργκ, είχε μόλις 12 ασίστ και συνολικά οι πράσινοι είναι η 3 χειρότερη ομάδα στην διοργάνωση στον συγκεκριμένο τομέα, με τον Ολυμπιακό και την Νταρουσαφάκα να είναι οι μόνες χειρότερες.

Η ΓΚΡΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΑΔΑ

Κουβέντα γίνεται τον τελευταίο καιρό για τις πεντάδες με τις οποίες ξεκινάει ο Παναθηναϊκός όπως και για το γεγονός ότι συχνά βρίσκεται να κυνηγάει στο σκορ. Νομίζω ότι το δεύτερο είναι το σημαντικό, αν και ίσως να είναι συνάρτηση του πρώτου. Η αλήθεια είναι ότι ο Πασκουάλ έχει ένα δικό του σκεπτικό, το οποίο δεν έχει αποκωδικοποιηθεί πλήρως ακόμα. Συνήθως στην πεντάδα παλαιόθεν ξεκινάνε οι «καλύτεροι» ή οι καλύτεροι μαζί με τους πιο φορμαρισμένους. Ο Πασκουάλ δείχνει να προτιμά μία πιο «μεσοβέζικη» τακτική, θέλοντας να φέρνει από τον πάγκο πρωτοκλασάτους παίκτες, με την πεποίθηση ότι έτσι θα βγάζει μεγαλύτερη διάρκεια.

Προς το παρόν η εντύπωση είναι, ότι με δεδομένη την αδυναμία που έχει να επηρεάζει το παιχνίδι της ομάδας του καταλυτικά, όταν αυτό φύγει από τον αρχικό του σχεδιασμό, υπάρχουν διαστήματα που ο Παναθηναϊκός δείχνει αρκετά ασυνάρτητος.

Ας επιστρέψουμε στην πεντάδα. Αν υποθέσουμε ότι ξεκινάνε οι πιο φορμαρισμένοι, τότε με την Μπάμπεργκ, Τζεντίλε, Καλάθης, βάλε και Φελντέιν δεν ξεκινάνε. Οι Ρίβερς – Τζέιμς και Παππάς θα ήταν πιο ορθολογικό να βρίσκονται στην θέση τους. Αν υποθέσουμε ότι ξεκινάνε οι καλύτεροι, ο Φελντέιν μένει εκτός εξίσωσης και πάλι, το ίδιο και ο Γκάμπριελ. Ο Μπουρούσης πατάει πρώτος παρκέ, και Ρίβερς ή Τζέιμς ανάλογα με το τι θέλει να έχει δίπλα στον Καλάθη.

Δικαίως κάποιος θα υποστηρίξει ότι ο Πασκουάλ βλέπει στις προπονήσεις ή έχει ένα διαφορετικό σκεπτικό, για το πως θα διαχειρίζεται το ματς με τα μπες βγες. Σωστό, από την στιγμή που την ευθύνη την έχει ο προπονητής. Όπως επίσης είναι σωστό ότι ο Πασκουάλ πρέπει να τους έχει όλους ικανοποιημένους στο βαθμό που τους αναλογεί.

Ωστόσο ο Παναθηναϊκός για πολλοστό ματς βρέθηκε να κυνηγάει στο σκορ (3-11) από νωρίς, χωρίς η Μπάμπεργκ να έχει κάνει κάτι το τρομερό. Περισσότερο το κρατάμε σαν σημείωση, διότι όλο και περισσότερο ακούγεται ο συγκεκριμένος προβληματισμός. Ίσως να επηρεάζει είναι η αλήθεια κάποιους παίκτες. Για παράδειγμα ο Ρίβερς που από τις αρχές του νέου έτους έχει κάνει «όργια» σε ορισμένα παιχνίδια, την Πέμπτη το βράδυ κινήθηκε στα ρηχά και είναι λογικό ότι δεν μπορεί να έρχεται συνέχεια από τον πάγκο και να πετυχαίνει 15αρες και 20αρες.

Περισσότερο ωστόσο σημαντικό είναι για τους πράσινους να καταφέρει ο Πασκουάλ να ξεπεράσει τον εαυτό του στο κοουτσάρισμα κατά την διάρκεια του αγώνα. Και την Πέμπτη για παράδειγμα «σάστισε» σε κάποια σημεία. Για παράδειγμα ξέχασε για μεγάλο διάστημα τον Φελντέιν, που ήταν ζεστός σήμερα, εκτός, επιμένοντας στον Ρίβερς στην προσπάθεια του να κερδίσει τον δεύτερο. Το ίδιο και τον Παππά σε σημεία που ο Παναθηναϊκός έδειχνε ότι χρειαζόταν ένα παίκτη που έχει την ικανότητα να πάει στο ντράιβ και είτε να τελειώσει την φάση είτε να την σπάσει δεξιά αριστερά.

Ο ΣΩΣΣΙΑΣ ΤΟΥ ΤΖΕΝΤΙΛΕ

Η αλήθεια είναι ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο υπάρχει μεγαλύτερος προβληματισμός για τον Τζεντίλε. Ο Ιταλός ήρθε στον Παναθηναϊκό σαν διωγμένος από το Μιλάνο, σαν «προβληματικός» χαρακτήρας κατά τον Ρέπεσα, αλλά σε καμία περίπτωση σαν ατάλαντος. Ωστόσο ο Ιταλός δείχνει σαν να έχει ξεχάσει το μπάσκετ. Με εξαίρεση το ματς με την Εφές ο Τζεντίλε δεν έχει δείξει σε κανένα άλλο παιχνίδι ότι όχι μόνο δικαιούται να ξεκινάει βασικός, αλλά ούτε και να παίρνει χρόνο συμμετοχής.

Ο πρώην παίκτης της Αρμάνι, δεν ήταν ποτέ ο μεγάλος σουτέρ, αλλά ήταν αξιοπρεπής στο σουτ από την μέση απόσταση, μαχητικός, δυναμικός και ο Παναθηναϊκός πόνταρε αρκετά στα μις ματς που θα είχε. Ο Παναθηναϊκός με τον καλό Τζεντίλε, τον παίκτη που ξέραμε από το Μιλάνο, δυναμώνει αρκετά και έχει ακόμα μεγαλύτερες προσδοκίες. Με τον «σωσσία» που έχει παρουσιαστεί μέχρι στιγμής, απλά τρώει χρόνο συμμετοχής τόσο από τον Ρίβερς όσο και από τον Χαραλαμπόπουλο. Και δίκαια μπαίνει στην κουβέντα ότι ο ΠΑΟ από την στιγμή που έβαλε ακόμα πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για να αποκτήσει ένα ακόμα παίκτη, προτιμότερο θα ήταν να κινηθεί για ένα 5αρι.

Ένα 5άρι που το έχει ανάγκη ο Παναθηναϊκός. Όχι κανένα τρομερό παίκτη, αλλά ένα σέντερ που θα μπορούσε να του ακουμπήσει την μπάλα 5-6 φορές μέσα στο παιχνίδι και να βάλει δυο καλάθια, να κερδίσει 1-2 φάουλ, γενικά να ταλαιπωρήσει και να τρέξει τις αντίπαλες άμυνες.

Γιατί αλήθεια είναι ότι ο Πασκουάλ ψάχνει να ακουμπήσει την μπάλα στους ψηλούς, αλλά μόνο ο Μπουρούσης μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη επιλογή.

ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ Ο ΚΑΛΑΘΗΣ

Δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο επίσης ότι ο Καλάθης έμεινε στο μηδέν την Πέμπτη. Πρέπει να είχε αρκετά χρόνια που να μην σκοράρει έστω ένα πόντο σε παιχνίδι. Είχε μεν 4 ριμπάουντ και 5 ασίστ, αλλά στην πραγματικότητα δεν βοήθησε ουσιαστικά την ομάδα του. Και στην τελική δεν δίνεις το πιο βαρύ συμβόλαιο της ομάδας σε κάποιον, αν δεν είναι ηγέτης, για να σου μοιράζει 5 ασίστ και να σου κατεβάζει 5 ριμπάουντ με αντίπαλο την Μπάμπεργκ.

Ο Ελληνοαμερικάνος γκαρντ δείχνει φανερά ότι εδώ και ένα μήνα δεν είναι στα καλύτερα του. Δεν θεωρώ ότι είναι θέμα κόπωσης. Σε κανένα σημείο στο παιχνίδι του δεν δείχνει να στερείται ενέργειας, να δείχνει κουρασμένος. Σε τέτοιο επίπεδο άλλωστε οι ομάδες μπορούν να εντοπίσουν και να χειριστούν την κόπωση ενός παίκτη, πολύ νωρίτερα πριν φτάσει να τον εκθέσει. Ο Καλάθης απλά δεν έχει κουμπώσει στο στυλ παιχνιδιού του Πασκουάλ και λανθασμένα ο ίδιος προσπαθεί να κάνει πράγματα στα οποία δεν είναι καλός στην επίθεση. Αντί να εκμεταλλευτεί τα δυνατά του σημεία, όπως είναι το ύψος του, το σουτ εν κινήσει από μέση απόσταση και το ντράιβ μετά από σκριν, αναλώνεται σε μακρινά σουτ και τραβηγμένες ενέργειες.

Η ΕΜΦΑΝΗΣ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ

Ο Παναθηναϊκός είναι φανερό ότι σταδιακά βελτιώνεται. Είναι δεδομένο ότι ο Πασκουάλ ακόμα πειραματίζεται και το ψάχνει και ο ίδιος. Και μία αλήθεια είναι ότι δεν πρέπει να λησμονούμε ότι έχει ένα ρόστερ που δεν το έχει φτιάξει αυτός. Αυτό του δημιουργεί δυσκολίες, αλλά όχι και άλλοθι φυσικά. Το ζητούμενο είναι αν ο ρυθμός με τον οποίο προοδεύει ο Παναθηναϊκός, είναι τέτοιος ούτως ώστε να του εξασφαλίσει την πρόκριση στο Φάιναλ Φορ. Όπως ζητούμενο είναι και σε τι βαθμό θα καταφέρει ο Ισπανός τεχνικός να βάλει στα καλούπια που θέλει, κάμποσους παίκτες. Το έχει καταφέρει για παράδειγμα με τον Παππά, αλλά όχι με τον Τζέιμς.

Εκεί που είναι δεδομένο ότι πρέπει να εστιάσουν οι πράσινοι είναι στο να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και να μάθουν να κερδίζουν εκτός έδρας. Χωρίς να το καταφέρουν αυτό, δεν θα βρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη. Αφού είναι σχεδόν δεδομένο ότι θα πάνε στα πλέι οφ με μειονέκτημα έδρας. Ο δρόμος ακόμα είναι μακρύς και ανηφορικός, μέχρι τον Απρίλιο. Οι πράσινοι βαδίζουν προς την σωστή κατεύθυνση, το θέμα είναι πόσο γρήγορα όμως θα φτάσουν στον προορισμό τους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Ο Τρινκιέρι ήθελε... Superman και Spiderman!
Ο Παναθηναϊκός έχει το know how της νίκης
Η κατάταξη της Euroleague μετά την 22η αγωνιστική