Γιατί το παίρνει ο Θρύλος γιατί το έχασε ο ΠΑΟΚ

Όπως στη ζωή έτσι και στο ποδόσφαιρο τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Κάποια στιγμή φτάνει η ώρα για δύσκολες αποφάσεις κι αυτές οι αποφάσεις κρίνουν τα μελλούμενα. Στον Ολυμπιακό είδαν τα σημάδια όταν έπρεπε και τόλμησαν να αλλάξουν τα κακώς κείμενα πριν χαθεί το τρένο του τίτλου. Η εξέλιξη του δικαίωσε πανηγυρικά…

Η νύχτα που άλλαξε τον ρου της σεζόν ήταν εκείνη της ήττας από τον ΠΑΟΚ στο “Καραϊσκάκη”. Τότε ο Βαγγέλης Μαρινάκης κατάλαβε πως η αλλαγή στην τεχνική ηγεσία ήταν επιβεβλημένη, άσχετα αν περίμενε λίγο καιρό ακόμη προκειμένου να εντοπίσει τον κατάλληλο διάδοχο του Μίτσελ. Χρειάστηκε να κοντράρει με πολύ κόσμο που είχε δεθεί συναισθηματικά με τον Ισπανό προπονητή, να πάρει πάνω του το κόστος της δύσκολης απόφασης και να επιλέξει τον Πορτογάλο Βίτορ Περέιρα, ο οποίος δεν έχει τη λάμψη και την προσωπικότητα του πρώην αρχηγού της Ρεάλ, αλλά αποδεικνύεται ένας πολύ καλός, εργατικός και νοικοκύρης προπονητής.

Ο ένας θόλωνε, ο άλλος δάγκωνε

Την ώρα που ο ίδιος ο Άγγελος Αναστασιάδης παραδεχόταν δημόσια στα αποδυτήρια του φαληρικού σταδίου ότι “παρακαλάω την Παναγιά να μην τρελαθώ”, στον Ολυμπιακό δεν άφησαν τίποτα στην τύχη, ούτε στη Θεία φώτιση. Κι από την ημέρα που ένας πρώην “δράκος” έπιασε δουλειά στου Ρέντη, ο πρωταθλητής άρχισε να δαγκώνει.

Όχι. Δεν έχει μαγικό ραβδί ο Βίτορ Περέιρα. Ούτε μεταμόρφωσε τον ταλαιπωρημένο και προβλέψιμο Ολυμπιακού του πρώτου γύρου σε κράμα Ρεάλ και Μπαρτσελόνα. Πέντε απλά πράγματα έκανε σωστά κι όλοι είδαμε πως ο πρωταθλητής ξανάγινε ομάδα.

Το πρώτο και σημαντικότερο ήταν να ανεβάσει το επίπεδο των προπονήσεων και ποσοτικά (σε χρονική διάρκεια), αλλά και ποιοτικά. Έβαλε ορισμένα πράγματα σε μια σωστή σειρά στου Ρέντη και παράλληλα βελτίωσε το κίνητρο όλων των ποδοσφαιριστών. Με άλλα λόγια, ο Περέιρα αξιοποίησε το ρόστερ που είχε στα χέρια του πολύ καλύτερα από τον Μίτσελ και έβαλε περισσότερα όπλα στην φαρέτρα.

Ξύπνησε τον Ντουρμάζ, για τον οποίο μέχρι πριν λίγο καιρό αναρωτιόμασταν αν είναι κανονικός ποδοσφαιριστής ή κλόουν που το ‘σκασε από τσίρκο. Έβαλε στην εξίσωση τον διάδοχο του Τσόρι Ντομίνγκες, Κώστα Φορτούνη. Θύμισε σε Αφελάι και Κασάμι πως είναι παικταράδες και τους έδειξε πως μπορούν να πάρουν την ομάδα στην πλάτη του. Έπεισε τον Μήτρογλου πως μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα συμμετέχοντας στο παιχνίδι της ομάδας από το να περιμένει τη μπάλα στα πόδια μέσα στο κουτί της μικρής περιοχής για να τη στείλει στα δίχτυα. Εξήγησε σε Ομάρ και Μαζουάκου ότι ο Ολυμπιακός δεν είναι ομάδα χωριού για να ανεβαίνουν μαζικά στην επίθεση και ταυτόχρονα τα δύο του μπακ, έπεισε τον Μανιάτη πως μπορεί να παίξει και “κόφτης”, έδειξε του Ντοσεβί πώς να έχει ουσία κι όχι μισοτελειωμένες προσπάθειες.

Το παράδειγμα του Παναιτωλικού

Όλα αυτά έγιναν για δύο λόγους. Πρώτον επειδή ο Περέιρα ξέρει καλά τη δουλειά του και δεύτερον επειδή γνωρίζει πώς να μεταδώσει τις γνώσεις του. Χωρίς φανφάρες, χωρίς βαρύγδουπα λόγια, παρά μόνο με δουλειά. Πολλή και καλή δουλειά. Το τρίτο και ίσως σημαντικότερο ήταν ότι άλλαξε την αλαζονική νοοτροπία του προκατόχου του στον τρόπο αντιμετώπισης των αντιπάλων. Πλέον ο Ολυμπιακός δεν περιμένει από τους άλλους να κάνουν λάθη. Τους αναγκάζει σε αυτά λόγω του αδιάκοπου πρέσινγκ με το πού θα χαθεί η μπάλα σε κάθε σημείο του γηπέδου.

Αν θέλετε να πάμε και λίγο πιο κάτω η διαφορά των 8 βαθμών που χωρίζει πλέον τον Ολυμπιακό από τον ΠΑΟΚ έγινε ουσιαστικά σε δύο παιχνίδια κόντρα στους ίδιους αντιπάλους, αλλά με εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα.

Ο Παναιτωλικός αντιμετώπισε τους δύο μονομάχους του τίτλου σε Καραϊσκάκη και Τούμπα προσεγγίζοντας το παιχνίδι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Με διπλή ζώνη άμυνας, καλή κυκλοφορία μπάλας και προσπάθεια να χτυπήσει στις αντεπιθέσεις ή στα “στημένα”. Από τον Ολυμπιακό έχασε 2-0 σε ένα παιχνίδι που οι “ερυθρόλευκοι” το πάλεψαν με νύχια και με δόντια μέχρι το τέλος. Δεν έπιασαν σπουδαία απόδοση, αλλά έπιασαν τον αντίπαλο από τον λαιμό και στο τέλος δικαιώθηκαν, σε αντίθεση με τον ΠΑΟΚ που έχασε πανηγυρικά.

Κάτι ανάλογο έγινε και στο εκτός έδρας παιχνίδι με τον ΟΦΗ. Λυσσασμένοι έπαιξαν οι παίκτες (όσοι έχουν απομείνει) του Αναστόπουλου και με τον Ολυμπιακό και με τον ΠΑΟΚ. Οι πρωταθλητές, όμως, δεν έδωσαν δικαιώματα και τελικά επιβλήθηκαν άνετα, ενώ οι παίκτες του Άγγελου Αναστασιάδη την πάτησαν σαν πρωτάρηδες…

Τι θέλω να πω με όλα τα παραπάνω; Ο Ολυμπιακός ήταν ο εαυτός του όταν έπρεπε και δεν χρειάστηκε περισσότερο από ένα 30% βελτίωση σε όλους τους τομείς, προκειμένου να πετάξει… καλούμπα στους διώκτες του. Αντίθετα, ο ΠΑΟΚ ήπιε θάλασσα στα δύσκολα, η διαχείριση υλικού και συνθηκών αποδείχθηκε πολύ δύσκολη υπόθεση και τελικά όλα κρίθηκαν πριν από την αναμέτρηση της Τούμπας. Εκεί απλά μπορεί να μπει το κερασάκι στην τούρτα του 42ου “κόκκινου” πρωταθλήματος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Θέμης Καίσαρης: Χάθηκε η μπάλα παντού

Σταύρος Καραΐνδρος: Φταίνε οι κακοί δημοσιογράφοι

Τσάρλυ: Πρωτάθλημα δεν θα έπαιρνε ούτε με τον Μουρίνιο

Κώστας Κεφαλογιάννης: Ο μύθος του κορυφαίου Ελληνα προπονητή