Ο Μίτσελ, ο ΠΑΟΚ και ο… Βάις!
Ο Σταύρος Γεωργακόπουλος αρχίζει τη συνεργασία του με το Contra.gr και γράφει για τον Ολυμπιακό των δύο διαφορετικών προσώπων, τον Μίτσελ και... τις κατεβασμένες κάλτσες του Τσόρι.
Όλη η Ελλάδα ασχολείται τις τελευταίες ώρες με τον πατέρα και τον υιό Μπαλτάκο, καθώς και με το διαιτητή… Καλογερόπουλο. Όχι εγώ! Σε αυτό το πρώτο μου κείμενο στο contra.gr (σ.σ. καλή αρχή να έχουμε), επιτρέψτε μου να μιλήσω για ποδόσφαιρο. Αυτό που όλοι μας αγαπάμε, όλοι μας θέλουμε να βλέπουμε και να… γουστάρουμε, αυτό που μας λείπει, ιδιαίτερα όταν με διαφορά μερικών ωρών απολαύσαμε τις ματσάρες ανάμεσα στη Ρεάλ και τη Ντόρτμουντ, την Παρί και την Τσέλσι. Κι επειδή εδώ και πολλά χρόνια η καθημερινότητά μου (επαγγελματική και όχι μόνο) περιστρέφεται γύρω από τον Ολυμπιακό θα ήθελα στις γραμμές που ακολουθούν να γράψω τη δική μου αλήθεια για τη φετινή ομάδα με αφορμή και τον πρώτο ημιτελικό του Κυπέλλου…
Τα δύο πρόσωπα
Δεν ξέρω πόσοι το έχουν προσέξει, αλλά η φετινή ομάδα του Μίτσελ έχει δύο πρόσωπα. Άλλον Ολυμπιακό είδαμε στη διάρκεια του πρώτου γύρου κι άλλον βλέπουμε τους τελευταίους τρεις μήνες. Ο Ισπανός είχε πιάσει δουλειά για τη φετινή σεζόν, πολύ πριν από κάθε άλλο συνάδελφό του στη Λίγκα. Από τον προηγούμενο Φλεβάρη, από τότε δηλαδή που ανέλαβε την ομάδα. Δεν ήρθε για να πάρει το πρωτάθλημα, το οποίο ήταν ήδη «τελειωμένη υπόθεση» όπως ο ίδιος παραδέχθηκε, αλλά για να «χτίσει» τον δικό του Ολυμπιακό με τα δικά του «υλικά». Πέταξε ό,τι δεν χρειαζόταν ή ό,τι θεωρούσε «παλιό» σε αυτή τη νέα «κατασκευή», εισηγήθηκε την απόκτησή των νέων «εργαλείων» ή έστω «έδειξε» τα βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να διαθέτουν και κατάφερε να τα φέρει όλα τούμπα!
Με «θεμέλιο λίθο» τη δική του γνώση, την τεράστια αυτοπεποίθηση που τον χαρακτήριζε και ως παίκτη της μεγάλης Ρεάλ, αλλά και τη συνταγή της Πριμέρα που σέβεται κάθε Ισπανός προπονητής, κατάφερε να δημιουργήσει μια ομάδα που «τρέλανε» κόσμο. Ακόμη κι όσους από εμάς την παρακολουθούμε καθημερινά… Ο φετινός Ολυμπιακός δεν έχει καμία σχέση με τον περσινό που μπορεί να περιγραφεί με δύο μόνο λέξεις: Απόψε αυτοσχεδιάζουμε!
Από τον Σεπτέμβρη ως τώρα, οι «ερυθρόλευκοι» έδειξαν να διαθέτουν όχι μόνο «ταυτότητα», αλλά και ευρωπαϊκό «διαβατήριο». Το σχέδιο του «αρχιτέκτονα» Μίτσελ υλοποιήθηκε πιστά, ο ίδιος από την πλήρη αμφισβήτηση έζησε την απόλυτη αποθέωση και ο κόσμος είδε σε αρκετά παιχνίδια τον Ολυμπιακό των ονείρων του.
Το «τσούκου-τσούκου» του Ζαρντίμ και οι νίκες από «στημένα» ή με ένα γκολ κι όπως κάτσει, μπήκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η φετινή ομάδα παρουσίασε πέρα από γκολ, πλουραλισμό και θέαμα, κι ένα δείκτη υψηλού επιπέδου, ικανό να αναδείξει τις αρετές της απέναντι σε ομάδες όπως η Παρί, η Μπενφίκα και η Άντερλεχτ.
Όλα αυτά, φυσικά, δεν πέρασαν απαρατήρητα από κανέναν. Λογικό ήταν η μετοχή πολλών «αστέρων» της ομάδας να κάνει διαδοχικά limit up, κάτι που έχουμε… χρόνια να δούμε στη Σοφοκλέους και οι προτάσεις για τον Γενάρη να πάρουν μορφή χιονοστιβάδας.
Οι προσφορές του Γενάρη…
Σύλλογος από τη Ρωσία πρόσφερε έξι εκατομμύρια για τον Σιόβα, μερικά 24άωρα πριν το σοβαρό τραυματισμό του. Η Φούλαμ τίναξε τη μπάνκα στον αέρα για τον Μήτρογλου, η Νάπολι έφτασε στα 8 εκατομμύρια για τον Μανωλά και λίγα ήταν, όπως προκύπτει από την άρνηση της ΠΑΕ να τον παραχωρήσει, ενώ και αρκετοί άλλοι όπως ο Σάμαρης και ο Βάις μπήκαν στο στόχαστρο…
Ο τρελό-Σλοβάκος αποχώρησε τελικά για την Λεκβίγια του Κατάρ όχι μόνο για τα ατελείωτα πετροδόλαρα, αλλά κι επειδή δεν κατάφερε να πάρει φανέλα βασικού στη διάρκεια του πρώτου γύρου, ενώ ο «πιστολέρο» έγινε πλέον μόνιμος κάτοικος Λονδίνου, λίγες ημέρες μετά από έναν τραυματισμό στο γόνατο και την μικροεπέμβαση που ακολούθησε, η οποία, δυστυχώς τον ταλαιπωρεί ακόμη και σήμερα…
Με μια ρεαλιστική προσέγγιση η διοίκηση του Ολυμπιακού δεν θα μπορούσε να κάνει και κάτι διαφορετικό. Ο παίκτης που θέλει να φύγει είναι σαν τη γυναίκα που αποφασίζει να αποχωρήσει από μία σχέση. Δεν μπορείς να τον ή την κρατήσεις με το ζόρι. Κόντρα στο χρόνο, μάλιστα, αλλά και τον περιορισμένο αριθμό επιλογών, λόγω των κανονισμών της UEFA, αποκτήθηκαν, οι Παραγουανοί Βαλντές και Πέρες, ενώ επέστρεψε ο παλιός γνώριμος Ιβάν Μαρκάνο ως αντί-Σιόβας.
Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την έλλειψη ισχυρού κινήτρου –κακά τα ψέματα- από ένα σημείο και μετά στο ελληνικό πρωτάθλημα, το οποίο είχε κριθεί από τα… Χριστούγεννα, έπαιξαν ρόλο για τις διαφορές που εντοπίζονται στον τωρινό Ολυμπιακό σε σχέση με εκείνον του πρώτου γύρου που στο προηγούμενο εντός έδρας παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ είχε βάλει τέσσερα γκολ και είχε «διαλύσει» το μεγάλο του αντίπαλο.
Ο προγραμματισμός για τη Μάντσεστερ
Είναι ξεκάθαρο ότι ο Μίτσελ και το επιτελείο του ασχολήθηκαν τους τελευταίους μήνες σχεδόν αποκλειστικά με τα παιχνίδια κόντρα στη Μάντσεστερ. Μέχρι και ο προγραμματισμός των προπονήσεων έγινε με τέτοιο τρόπο ώστε το φορμάρισμα της ομάδας να γίνει στα δύο παιχνίδια με τους «κόκκινους διαβόλους», στα οποία ο Θρύλος άγγιξε και ίσως άξιζε την πρόκριση που δεν ήρθε τελικά στις λεπτομέρειες…
Συμπερασματικά, πάντως, ο Ολυμπιακός με βάση την απόδοσή του στη σειρά των τελευταίων παιχνιδιών, έχει χάσει κάτι από την επιθετική του ισχύ. Ο Βαλντές δεν θα πετύχει ποτέ το ίδιο θεαματικά γκολ με τον Μήτρογλου, αλλά συνολικά τα γκολ του Κώστα μπορεί να τα πιάσει, έστω και χωρίς να διαθέτει το ανάλογο στιλ. Σε βάθος χρόνου, μάλιστα, μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμος και σε άλλους τομείς, καθώς είναι μαχητής και παλεύει ακόμη και στον ανασταλτικό τομέα.
Εκείνος που φαίνεται ότι λείπει περισσότερο ως τώρα, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ο Βάις! Ναι, ο Βάις κι ας φαινόταν στον αγώνα μόνο όταν έπαιρνε τη μπάλα στα πόδια κι ας μην ήξερε τι γινόταν πίσω από τη σέντρα, αφού δεν την είχε περάσει ποτέ για να βοηθήσει στο μαρκάρισμα. Με τον Βλάντο στην ενδεκάδα ο Ολυμπιακός είχε ισορροπία στις πτέρυγες. Από τη μία ο Κάμπελ από την άλλη ο Βάις κι άντε πιάστε τους!
Πλέον το βάρος πέφτει στον Κοσταρικανό, ο οποίος είναι συγκινητικά φιλότιμος (σ.σ. χθες έφτασε στο σημείο, παρότι εξουθενωμένος, να κυνηγά τη μπάλα στα άουτ για να τη στήσει στη μικρή περιοχή του ΠΑΟΚ), αλλά δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος, από τη στιγμή που οι αντίπαλες άμυνες προσαρμόζονται πάνω του, έστω κι αν έχει δίπλα του έναν Τσόρι Ντομίνγκεζ που ξεχειλίζει από ποιότητα, προσωπικότητα και εμπειρία.
Ο τρελο-Βάις και ο Πέρες
Ο Πέρες είναι καλός ακραίος, χρήσιμος για την ομάδα, υπάκουος στο σκέλος της τακτικής, αλλά υπάρχουν και κάποια «δεν». Δεν είναι μπουκαδόρος όπως ο Βάις, δεν έχει το «εύκολο γκολ» με αποκορύφωμα τη φάση που χάνει στο «Όλντ Τράφορντ» από τα πέντε μέτρα, δεν έχει την ποικιλία κινήσεων ή το σπριντ του Σλοβάκου.
Από τότε που λείπει και το «μαμούνι» που ακούει στο όνομα Μάικλ Ολαϊτάν, ο οποίος μπορεί να βρίσκεται παντού, είναι σαφές ότι ο Μίτσελ πρέπει να χτίσει ξανά το επιθετικό σκέλος. Μέχρι να το καταφέρει, ο Ολυμπιακός θα ζορίζεται όπως χθες που με 19-1 τελικές πέτυχε δύο γκολ στο 10άλεπτο, αλλά στα 80’+ που ακολούθησαν είχε μόνο μια κλασική ευκαιρία κι αυτή με τον Μαρκάνο!
Οι κατεβασμένες… κάλτσες
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι αν θα έρθει η πρόκριση στον τελικό του Κυπέλλου μέσα από την «κόλαση» της Τούμπας, σε ένα παιχνίδι που είναι άγνωστο αν θα… τελειώσει εντός των τεσσάρων γραμμών, αλλά το πώς ο Ολυμπιακός θα βρει τη «χημεία» για να επιστρέψει την επόμενη σεζόν ακόμη πιο δυνατός. Έως τότε ο Μίτσελ θα ψάχνει να βρει το ιδανικό σχήμα για να βγάλει ξανά σπίθες η επίθεση και αντίδοτο στις… κατεβασμένες κάλτσες του Τσόρι, στη διάρκεια του δευτέρου ημιχρόνου, ο οποίος όπως ίσως και κάποιοι άλλοι χθες, έπαθαν κράμπες καταπονημένοι από μια δύσκολη και γεμάτη σεζόν σε Ελλάδα και Ευρώπη…
Διαβάστε ακόμη:
Σχόλιο Κ. Κεφαλογιάννη: Ο Κλάους, ο Φουστέρ και ο παραλογισμός
Σχόλιο Στ. Καραΐνδρου: Ό,τι είδαμε σε ένα ματς, το βλέπουμε όλη τη χρονιά
Σχόλιο Π. Βλαχόπουλος: Ο Μίτσελ και όλοι σας…
