Οι τελικοί της Ισπανίας
Με 3 νίκες σε 4 τελικούς, η εθνική Ισπανίας αποτελεί την πιο... winner εθνική ομάδα των ημερών μας, έχοντας στο παλμαρέ της δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και ένα Παγκόσμιο. Το Contra.gr σας παρουσιάζει τους τελικούς της "φούρια ρόχα".
21/06/1964 Μαδρίτη, “Σαντιάγκο Μπερναμπέου” (79.115 θεατές)
Ισπανία-Σοβιετική Ένωση 2-1
(6’ Περέδα, 84’ Μαρθελίνο – 8’ Κουσαΐνοφ)
Ισπανία: Ιριμπάρ, Ριβίγια, Ολιβέγια, Καγέχα, Θόκο, Φούστε, Αμάνθιο, Περέδα, Μαρθελίνο, Σουάρεθ, Λαπέτρα
Σοβιετική Ένωση: Γιασίν, Τσουστίκοφ, Σεστέρνεφ, Μούντρικ, Βορονίν, Ανίτσκιν, Τσισλένκο, Β. Ιβάνοφ, Πονεντέλνικ, Κορνέεφ, Κουσαΐνοφ
Μόλις στην πρώτη συμμετοχή της στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, η Ισπανία κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό. Η πραγματική πρώτη συμμετοχή της θα μπορούσε να είναι το 1960, ωστόσο ο δικτάτορας Φράνκο απαγόρευσε στους “φούριας ρόχας” να αγωνιστούν κόντρα στην ΕΣΣΔ με την οποία είχε κληρωθεί στα προημιτελικά (τότε λογίζονταν ως προκριματική φάση).
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στην Ισπανία παρέμενε η δικτατορία και η καλή ομάδα, στη Σοβιετική Ενωση ο κομουνισμός και επίσης η καλή ομάδα και αμφότερες προκρίθηκαν στην τελική φάση. Αυτή αποφασίστηκε να διεξαχθεί στην Ισπανία και οι δύο χώρες αναμετρήθηκαν (κανονικά) στον τελικό του “Σαντιάγκο Μπερναμπέου”. Το κατάμεστο στάδιο είδε την ομάδα του Χοσέ Βιγιαλόνγκα να επικρατεί των Σοβιετικών που είχαν ως ηγέτη τον Λεβ Γιασίν και τον Βαλεντίν Ιβάνοφ. Ένα γκολ του Μαρθελίνο στα τελευταία λεπτά του αγώνα διαμόρφωσε το τελικό 2-1 και έδωσε στην Ισπανία το μοναδικό σημαντικό τρόπαιο της ιστορίας της.
27/06/1984 Παρίσι, “Παρκ ντε Πρενς” (47.368 θεατές)
Γαλλία-Ισπανία 2-0
(57’ Πλατινί, 90’ Μπεγιόν)
Γαλλία: Μπατς, Μπατιστόν (73’ Αμορός), Λε Ρου, Μποσίς, Ντομέργκ, Ζιρές, Τιγκανά, Φερναντέζ, Πλατινί, Λακόμπ, Ζεγκινί (80’ Μπεγιόν)
Ισπανία: Αρκονάδα, Ουρκιάγα, Σάλβα (85’ Ρομπέρτο), Γκαγέγο, Σενιόρ, Φρανθίσκο, Βίκτορ, Καμάτσο, Χούλιο Αλμπέρτο (75’ Σαράμπια), Σαντιγιάνα, Καράσκο
Η Ισπανία παλεύει για να αναδυθεί και πάλι στην επιφάνεια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και το καταφέρνει είκοσι χρόνια μετά την πρώτη παρουσία της σε τελικό μεγάλης διοργάνωσης. Στο Euro 1984 εμφανίζει ένα εξαιρετικό σύνολο που είχε σπουδαίο άξονα με Λουίς Αρκονάδα στο τέρμα, Χοσέ Αντόνιο Καμάτσο και τον… σκόρερ Αντόνιο Μακέδα στην άμυνα, τον Ράφαελ Γκορντίγιο στο κέντρο και το επιθετικό δίδυμο των Κάρλος Σαντιγιάνα και Φρανθίσκο Καράσκο στην επίθεση.
Η προχωρημένη ηλικία του συγκροτήματος του Μιγκέλ Μουνιόθ, όμως, όταν τέθηκε αντιμέτωπη με την “φρεσκάδα” του “μαγικού τετραγώνου” της Γαλλίας, των Λουίς Φερναντέζ, Ζαν Τιγκανά, Αλέν Ζιρές και φυσικά Μισέλ Πλατινί δεν τα κατάφερε. Με τον τελευταίο να βρίσκεται σε οργιώδη φόρμα, το 1-0 στο 57’ από εκτέλεση φάουλ του (και τραγικό λάθος του Αρκονάδα) αποδείχθηκε καθοριστικό. Ο Ιβόν λε Ρου μπορεί να αποβλήθηκε λίγο αργότερα, αλλά οι γηπεδούχοι “τρικολόρ” δεν θα έχαναν αυτόν τον τελικό και με το… πρώτο γκολ από επιθετικό στη διοργάνωση, αυτό του Μπρουνό Μπεγιόν στο 90’, “καθάρισαν” τη νίκη στο “Παρκ ντε Πρενς”.
29/06/2008 Στάδιο “Ερνστ Χάπελ”, Βιέννη (51.428 θεατές)
(33′ Τόρες)
Γερμανία: Λέμαν, Φρίντριχ, Σβαϊνστάιγκερ, Φρινγκς, Κλόζε (79′ Γκόμεθ), Μπάλακ, Χιλτζμπέργκερ (58′ Κουράνι), Λαμ (46′ Γιάνσεν), Μερτεσάκερ, Ποντόλσκι,
Ισπανία: Κασίγιας, Μαρτσένα, Πουγιόλ, Ινιέστα, Τσάβι, Τόρες (78′ Γκουίθα) Φάμπρεγας (63′ Αλόνσο), Καπντεβίλα, Ράμος, Σένα, Σίλβα (66′ Καθόρλα)
Η Ισπανία όδευε σε ακόμα μία διοργάνωση με το “στίγμα” της loser ομάδα. Ακόμα κι αν διέθετε στο ρόστερ της παίκτες όπως ο Τσάβι, ο Αντρές Ινιέστα, ο Τσεσκ Φάμπρεγας, ο Μάρκος Σένα, ο Ίκερ Κασίγιας κλπ, η συζήτηση που κυριαρχούσε ήταν γιατί δεν υπήρχε ο Ραούλ στην αποστολή και πως θα βοηθούσε ο αρχηγός της Ρεάλ Μαδρίτης, όταν η “φούρια ρόχα” αποκλειόταν…
Και ξαφνικά εγένετο ανατροπή. Τα παγκόσμια ποδοσφαιρικά δεδομένα άλλαξαν, ο Λουίς Αραγονές εμφάνισε ένα σύνολο που “σκόρπισε” τον τρόμο σε κάθε αντίπαλο με τον τρόπο παιχνιδιού του και που έμελε να μείνει στην κορυφή μέχρι και τώρα. Όλα, όμως, άρχισαν από τον τελικό του “Ερνστ Χάπελ”, όπου η Ισπανία αντιμετώπισε μία εξαιρετική Γερμανία, η οποία ήταν κι η τελευταία ομάδα που είχε περισσότερη κατοχή μπάλας από τους μετέπειτα πρωταθλητές Ευρώπης και κόσμου σε ένα παιχνίδι. Το τέρμα του βασικού ακόμα Φερνάντο Τόρες στο 33ο λεπτό (απόντος του εξαιρετικού στο τουρνουά, αλλά τραυματία στον τελικό Ντάβιντ Βίγια) έδωσε τη νίκη στην Ισπανία, σημαίνοντας την έναρξη της εποχής των campeones.
Παγκόσμιο Κύπελλο 2010
11/07/2010 Γιοχάνεσμπουργκ, Σόκερ Σίτι (84,490 θεατές)
(116′ Ινιέστα)
Ολλανδία: Στεκέλενμπουργκ, Φαν ντερ Βιλ, Χάιτινγκα, Ματάισεν, Φαν Μπρόνκχορστ (105′ Μπράαφχαϊντ), Φαν Μπόμελ, Ντε Γιονγκ (99′ Φαν ντερ Φάαρτ), Ρόμπεν, Σνάιντερ, Κάουτ (71′ Έλια), Φαν Πέρσι
Ισπανία: Κασίγιας, Ράμος, Πικέ, Πουγιόλ, Καπντεβίλα, Μπουσκέτς, Αλόνσο (87′ Φάμπρεγας), Ινιέστα, Τσάβι, Πέδρο (60′ Νάβας), Βίγια (106′ Τόρες)
Η Ισπανία είχε γίνει πλέον το παγκόσμιο φόβητρο. Η Μπαρτσελόνα είχε δείξει το δρόμο και το tiki-taka έγινε αναπόσπαστο στέλεχος και της “φούρια ρόχα”. Οι εμφανίσεις μέχρι τον τελικό δεν ήταν τόσο πειστικές για την ομάδα του Βιθέντε ντελ Μπόσκε, αλλά κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει πως ήταν το απόλυτο φαβορί για το τρόπαιο και πως έφτασε δίκαια μέχρι το τέλος.
Απέναντί της έβρισκε μία ταλαντούχα Ολλανδία, η οποία είχε πετάξει εκτός διοργάνωσης τη Βραζιλία, επιδεικνύοντας εξαιρετική πειθαρχία στα αμυντικά συστήματα του Μπερτ φαν Μάρβαϊκ. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπιζε η Ισπανία στο τουρνουά, αφού πλέον υπήρχαν προσαρμοσμένες άμυνες πάνω στον τρόπο ανάπτυξής της. Για 116 λεπτά, οι πρωταθλητές Ευρώπης πάσχιζαν μέχρι να βρουν διεξόδους προς την εστία του Μάαρτεν Στεκέλενμπουργκ. Οι “οράνιε” τους σταματούσαν με κάθε τρόπο (βλέπε Νάιτζελ ντε Γιονγκ). Όταν το κατάφεραν, το τέρμα του Αντρές Ινιέστα έδωσε τέλος στην αναμονή 80 ετών ενός ακραιφνή ποδοσφαιρικά λαού, που αδημονούσε για την κατάκτηση του πρώτου Μουντιάλ της ιστορίας του.
